هفت صبح| هتل مجلل عباسی اصفهان نتيجه طراحيهاي مردي است كه دو روز پيش درگذشت، اما اثر هنري او بيش از 50سال است كه در اصفهان پاگرفته و به نامش ثبت شده است. مهدي ابراهیميان طراح هتل عباسي معروف اصفهان است كه نامش به نام بسياري از ساختمانهاي ايراني و خارجي گره خورده است. او سال 1317 در بیدآباد اصفهان متولد و از هنرستان هنرهاي زيباي اين شهر در رشته نقاشی فارغالتحصيل شد. ابراهيميان بعد از پايان دوره هنرستان، به عنوان يكي از رتبههاي برتر اين مدرسه بورسیه شد و به پاریس رفت. او در اين شهر طي يک دوره چهارساله معماري داخلی و یکسال هم نقاشي و تكنيك فرسک دیواري آموخت و پس از پايان تحصیلاتش در فرانسه به ایران بازگشت و حدود يكسال هم در دانشکده هنرهاي تزئینی تدريس كرد.
ماجراي طراحي داخلي اين هتل هم به سال 1336 برميگردد كه دولت وقت تصمیم گرفت با توجه به افزایش سفر جهانگردان و گردشگران خارجی به اصفهان و نبودن امکانات اقامتی مناسب در این شهر، این کاروانسرا را به یک هتل بینالمللی تبدیل کند. بر این اساس اجارهنامهای كه بین بیمه ایران و اداره اوقاف اصفهان در اسفندماه این سال بسته شد، بیمه ایران موظف بود به هزینه خود مهمانخانهای تاسيس كند. زیرسازی، سفتکاری و کاشیکاری هتل عباسی را مهندس سیروي فرانسوی انجام داد.
مهمانسراي بازمانده از دوره صفوي
هتل عباسي امروز، كاروانسرايي باقي مانده از قرن هفدهم است که مادر شاه سلطان حسین آن را ساخت. قبل از مرمت و بازسازی، از اين فضا برای توقف کامیونهای حامل قند و شکر استفاده میشد و در ازای پرداخت ماهانه ۳۰ ریال ساختمان آن به اداره قند و شکر اجاره داده شده بود. سال ۱۳۳۶ شرکت بیمه ایران با طرح آندره گدار (رئیس و مشاور اداره باستانشناسی وقت) كار مرمت و بازسازی بنا را آغاز كرد و تلاش شد طراحي آن طبق طرحهای صفوی پيش رود. نتيجه كار يك مهمانسرا بود كه بعد از مدتي تبديل به هتل شد و بهدليل اهميت آن براي دولت، مديريت آن به گروه هتلداری نگرسکو -از بزرگترین گروههای هتلداری جهان- سپرده شد، اما پس از گذشت دو سال مديريت آن در اختيار گروهي ايراني قرار گرفت.
ابراهيميان در سال ۴۴ برای تهیه طرح آرایش فضای داخلی این مهمانسرا و اجرای آن انتخاب شد. زماني كه ابراهيميان وظيفه طراحي دوباره آن را به عهده گرفت، همهچيز را خراب كرد و از اول ساخت چون فكر ميكرد از طراحي سنتي ايراني فاصله زيادي دارد. ابراهیميان تيمي از معماران سنتي ايران را براي طراحي اين هتل بينالمللي جمع كرد: استاد رشتيان براي طراحيهای گل و بته، برادران روحاني براي آينهكاري و استاد امير براي آينههاي تخت. او براي اينكه كاري كاملا منحصربهفرد انجام دهد، يك كوره شيشه براي ساخت كوپهاي شيشه در اصفهان ساخت كه بعد از آن استاد آينهكار شيشههاي ساخته شده را جيوهاندود ميكرد و بعد گچبرها آينهكاري را شروع ميكردند. خودش هرروز 22 ساعت در هتل كار ميكرد و گاهي برخي از ايدههايش را نه تنها با بيمه ايران، بلكه با دربار هم هماهنگ ميكرد. کار تزئينات داخلي هتل عباسی حدود 16 ماه در سه شيفت كاري با حدود 200 هنرمند زمان برد و در سال ۱۳۴۵ خورشیدی به پایان رسید. كار هتل که تمام شد، محمدرضا پهلوي با ملکه و پادشاه تایلند به هتل عباسي رفتند و در جريان همين بازديد، از ايدههاي ابراهيميان براي تزئينات هتل خوشش آمد و وقتي به تهران بازگشت برايش مدال همايون فرستاد.
لويزان زيباتر از هتل عباسی بود!
ابراهیميان بعد از پايان كار هتل عباسي به تهران آمد و دفتر كار خودش را در اين شهر به راه انداخت. به غير از هتل عباسي، طراحي چند مجموعه مبلمان در كاخ لويزان و حسينیه ارشاد هم به دست او انجام شد. يكي از طراحيهايي كه خودش به آن علاقه ويژهاي داشت، كاخ شيان در لويزان بود كه مخصوص مهمانان خصوصي دربار ساخته شده بود و ابراهيميان آن را زيباتر از هتل عباسي ميدانست، اما بعد از انقلاب بسته شد و اجازه بازديد عموم وجود نداشت. طراحي هتل والدروف در نيويورك همراه با يك رستوران شرقي، طراحي نمايشگاههاي سازمان نمايشگاههاي كشور در چند كشور مختلف، طراحي اقامتگاه سفراي ايران در فرانسه، آمريكا، بلژيك و روسيه هم به كمك ابراهيميان و به درخواست وزارت امورخارجه وقت انجام شد. او حتی جزئیاتی مانند ظروف غذاخوری در هتل والدروف را با نقوش ایرانی تغيير داد و در طراحی نمایشگاههای بینالمللی هنری از همين آثار سنتي ايراني كمك ميگرفت. ابراهیميان مدتها ساكن آمريكا بود، اما در سالهاي پاياني زندگياش در روستاي افجه لواسان زندگي ميكرد.
