روزنامه هفت صبح| از روز گذشته برنامه جدید صبحگاهی شبکه دو روی آنتن رفت. این شبکه در سالهای اخیر بارها مدلهای مختلفی از برنامه صبح را تجربه کرده و حالا اين برنامه با نام «صبحانه ایرانی» در کنداکتور قرار گرفته است.
منظر اول: محتوا| «صبحانه ایرانی» هم مثل دیگر برنامههای صبح تلویزیون از یکسری کلیشهها پیروی میکند. برنامه دارای بخشهای مختلف است که شامل ورزش، روزنامهخوانی، بررسی مسائل خانوادگی و… میشود. در خبری که روابط عمومی برنامه در اختیار رسانهها قرار داده، اشاره شده است که «صبحانه ایرانی» با «نگاهی عمیقتر به موضوعات مختلف» میپردازد.
راستش در قسمت اول برنامه خبری از «عمق» نبود و برنامه با همان حرفهای همیشگی پر شد. مثلا روزنامهخوانی، بخش ثابتی است که در هر برنامه صبحگاهی وجود دارد. مجریان تیترها را میخوانند و تحلیل خود را بر زبان میآورند. وانگهی مباحثی مثل لزوم نظارت بر محتوای برنامههای کودک و نوجوان، مسئلهای به اسم کانون پرورش فکری و… برای مخاطب صبح چه جذابیت و آوردهای دارد؟ «صبحانه ایرانی» مثل دیگر برنامههای صبح، سراغ موضوعاتی میرود که مناسب این بازه زمانی نیست.
منظر دوم: ساختار| باز هم مبلمان و ویدئووال و گلدان و میز گرد و… . هر آنچه پیش از این در برنامههای صبح دیدهایم این بار در دکور «صبحانه ایرانی» هم دیده میشود. سازندگان برای ایجاد تمایز میتوانستند ایدههایی بکر رو کنند تا دستکم برنامه از نظر بصری خوشرنگ و لعابتر میشد. عجالتا ویدئووال مورد استفاده قرار نگرفته و جز لوگوی برنامه چیزی دیگر در آن دیده نشده است.
نمیدانیم برنامهسازان از این عنصر چرا استفادهای بهینه نمیکنند. وحید رونقی، مجید یحیایی و فاطمه افشاریان مجریان «صبحانه ایرانی» هستند و قرار است یک نفر دیگر به این جمع اضافه شود. انتظار زیادی است اگر در شرایط کنونی تلویزیون چشم انتظار مجریان مطرح در برنامه صبح باشیم. این سه نفر صاحب تجربه در اجرا هستند و از عهده کارشان برمیآیند اما ارزش افزودهای برای برنامه صبح شبکه دو محسوب نمیشوند.
