روزنامه هفت صبح| شبکه نسیم از چندی پیش رئالیتی «چهار شگفتانگیز» را در کنداکتور قرار داده است. این برنامه در قالب دوربین مخفی سراغ شهروندان میرود و آنها را با چالشهای مختلف مواجه میکند. هدف، ایجاد خنده و البته نقبی به مفاهیم اجتماعی و فرهنگی است.
منظر اول: محتوا| کاری که «چهار شگفتانگیز» میکند را پیشتر به شکلهای مختلف در تلویزیون و شبکه خانگی دیدهایم. پس آنچه در این رئالیتیشو شکل گرفته جدید و متفاوت نیست. برنامه با حضور چهار بازیگر آماده شده که سه نفر کنار هم قرار میگیرند و یک نفر سراغ شهروندان میرود. او گاه خود را در قالب یک خواستگار جا میزند، گاه فروشنده کتاب و… .
سه نفر دیگر هم از پشت دوربین از او میخواهند جملههای مختلف را به زبان آورد که خب احتمالا «تفاوتی» که سازندگان «چهار شگفتانگیز» به آن اشاره میکنند به همین مسئله برمیگردد. در واقع یک نفر در چالشی قرار میگیرد که اگر سربلند بیرون بیاید، رای مثبت میگیرد و اگر نه، منفی. ایدههایی که در برنامه دیدهایم هم نو نیستند. مثلا بحث خواستگاری یا کتابفروشی را دوربین مخفی سری اول برنامه «سلام صبح بخیر» استفاده کرده بود.
منظر دوم: ساختار| نتیجهای که از «چهار شگفتانگیز» حاصل شده، احتمالا بتواند لبخندی بر لبان برخی مخاطبان بیاورد. با این حال از نظر کیفی، این برنامه با نمونههای موفق، فاصلهای بسیار دارد. در «چهار شگفتانگیز» خود چهار بازیگر (حسام نامآور، سیدسالار میرکریمی، صالح سلامت و مهرداد جوانمردی) بیش از دیگران میخندند و از شوخیهای خود کیف میکنند!
هر قسمت از برنامه کمی بیش از 40 دقیقه زمان دارد و مخاطب در این مدت شاهد چند دوربین مخفی است. از این منظر «چهار شگفتانگیز» موفق عمل کرده و دچار یکنواختی و کش آمدن نشده. از بازیگران انتظار چندانی نمیرود؛ آنها چهرهای آشنا برای بیننده ندارند و طول میکشد تا جای خود را پیدا کنند. اگر سازندگان سراغ چهرههای آشنا میرفتند چند گام پیش میافتادند. نکته مهم اینکه «چهار شگفتانگیز» برنامهای نیست که کنداکتور شبکه نسیم را نجات دهد.
