روزنامه هفت صبح | نزدیک به سه دهه از فعالیت حرفهای پارسا پیروزفر میگذرد. او گامهایش را آهسته و پیوسته برداشت و فریب شهرت را نخورد. پیروزفر حالا وارد ۵۰سالگی شده و همین دستمایه تحلیل کارنامه او در رسانههاست. نکته قابل تامل، رویکرد مثبت رسانهها و نیز کامنتهای تحسینآمیز مخاطبان است که نشان از محبوبیتی فزاینده دارد.
منظر اول| آنچه گذشت: پارسا پیروزفر «ضیافت» را در ۲۳سالگی بازی کرد. این فیلم دومین تجربه سینمایی او بعد از یک نقش کوتاه در «پری» داریوش مهرجویی است. بازی در «ضیافت» مسعود کیمیایی باعث شهرت او پیش خاص و عام شد. همزمان سریالهای «در پناه تو» و در «قلب من» را پذیرفت که میدانید از پیروزفر چه بازیگر محبوبی ساختند. در دهه ۸۰ سهم او از سریالهای تلویزیونی دو مجموعه «سفر سبز» و «در چشم باد» هستند که هر دو آثاری پرمخاطب محسوب میشوند.
پیروزفر هم عملکردی موفقیتآمیز در این دو سریال داشت و محبوبیت او تداوم یافت. ابتدای دهه ۸۰ اوج کاری پارسا پیروزفر در سینماست. او در این سالها هم فیلم گیشهپسند بازی کرد (مثل نقاب و زن زیادی) و هم در فیلمهای شاخص «اشک سرما» و «مهمان مامان» حضور یافت. «اسب حیوان نجیبی است» و «اینجا بدون من» دو فیلم موفق دیگر اوست.
منظر دوم| آنچه میگذرد: پارسا پیروزفر بعد از چند سال کمکاری بار دیگر پرکار شده است. «مجبوریم» و «تیتی» فیلمهای متاخر او هستند و «مست عشق» به عنوان یک پروژه ویژه را در نوبت اکران دارد. فیلمی که در آن نقش مولانا را بازی کرده و قرار است نسخه سریالیاش هم منتشر شود. پیروزفر به موازات سینما دغدغهاش در کارگردانی تئاتر را هم پیگیری میکند و از این حیث هم مورد توجه قرار دارد. در این میان آنچه بار دیگر شهرت و محبوبیت پیروزفر را باعث شده، سریال «یاغی» است.
او در نقش بهمن وجوه مختلف کاراکتر را به گونهای بازی کرد که مخاطب دوستش دارد. حتی حالا که عیان شده او مافیای مواد مخدر است هم چیزی از محبت علاقهمندان سریال به پیروزفر کم نکرده! امتیاز او در «یاغی» نمایش باورپذیر شخصیت بهمن و عبور ظریف از یک چهره موجه به آدمی منفعتطلب است. این اتفاق حاصل نبوغ و پختگی یک بازیگر توانمند و بیحاشیه است.
