روزنامه هفت صبح| مروری بر استایل چند بازیگر معروف سینمای ایران در جشنوارههای خارجی.
لیلا حاتمی. از لیلا حاتمی حضور در برلین، کارلو ویواری، کن، ونیز و مراسم اسکار را در حافظه داریم. او دراکثر این رویدادها سلیقه خاص خودش را در پوشش موقر و در عین حال چشمنواز به نمایش گذاشته است. خیلی سخت است برای یک بازیگر زن که به چنین جشنوارههای پرزرق و برقی میرود و در هیاهوی فرشهای قرمز و رقابت ستارهها برای جلب توجه عکاسان، به ارزشهای ملی و بومی پوشش در کشورش پایبند باشد.
لیلا حاتمی اما در اکثر موارد در این عرصه موفق بوده. شکست او اما به بزرگترین مراسم مربوط بود. در حضورش در شب اسکار جدایی نادر از سیمین و پوشیدن یک لباس شیری رنگ پرزرق و برق که او را شبیه عروسهای پاکستانی کرده بود و هیچ تناسبی با شخصیت ذاتی حاتمی نداشت. اما این اشتباه و این زیادهروی را اگر حذف کنیم حضور او در جشنوارهای خارجی عموما با استایلهای چشمنواز متناسب همراه بوده است.
استفاده از روسری - شال ، پوشش عموما مشکی، شلوارهای عموما گشاد و آزاد که در مجموع او را در عین برازندگی نزدیک به پوشش نورم زنان ایرانی امروز ساخته است. حضور او به عنوان داور جشنواره کن و حضورش به عنوان معرفیکننده چند نفر از برندگان در مراسم اختتامیه و لباس پوشیده و خوش رنگی که برخی آن را برگرفته از لباسهای سنتی زنان شرق اروپا میدانستند نقطه اوج سلیقه حاتمی بود. او در جشنواره ونیز هم نشانه این سلیقه موقر خود را به نمایش گذاشته است.
نیکی کریمی. او هم از چهرههای بینالمللی سینمای ایران است. با سابقه داوری در جشنوارههای مختلف. نیکی کریمی هم مثل لیلا حاتمی ارزش و برازندگی شال -روسری در استایل شخصی و در هنگام حضور در جشنوارههای خارجی را به خوبی درک کرده است و آگاهانه و تا حد امکان از توربان و کلاه و اینطور پوششهای خفیفکننده میگریزد. هرچند از فرمت شال باز بسیار استفاده میکند. در واقع نیکی کریمی و لیلا حاتمی بر حسب تجربه متوجه زیبایی و وقار پوشش ایرانی در جشنوارهها شدهاند که در عین چشمنوازی، متبادرکننده نوعی وقار و تمایز و تشخص هستند. نیکی برخلاف لیلا اما از رنگهای مختلف؛ رنگهای تند و گرم و پارچههای کار شده و براق و طرحدار در سبک خود استفاده میکند.
ترانه علیدوستی. ترانه هم مثل نیکی و لیلا به خاطر تسلطش به زبان انگلیسی، جدا از درخشش در فیلمهای ایرانی، همیشه فرصت داوری در جشنوارههای مختلف را پیشروی خود دارد و حضورش در جشنواره توکیو نیز شامل این امتیاز بود. ترانه در اولین حضورش در کن سعی کرد بین روحیه معترض و یاغیگرانهاش و پوشش رسمی ایرانی به تعادلی دست پیدا کند که خب حاصل نسبتا موفقی داشت.
کت شیری رنگ و شلوار زیتونیاش و شالی که با آن ست کرده بود در فتوکال جشنواره کن (برای فیلم فروشنده) به خوبی موتیفهای جوانی، معصومیت و عصیان را در جمع خود داشت و به پوشش ملی کشور هم تا اندازهای وفادار بود. اما پس از این ترانه دلبستگی خود را به استفاده مکرر از توربان و کلاه (به همراه لباسهای فاخر و براق) به نمایش گذاشت تا نشان دهد از پوشش رسمی کشور ناراضی است. او این ترکیب را به هنگام حضور در توکیو به عنوان داور باز هم به نمایش گذاشت.
استفاده از شلوار جین و صندل و شال بلند و آزاد برای فتوکال و استفاده از لباس مجلل و کلاه و توربان برای مراسم رسمی. او در جشنواره کن امسال در این ترکیب مردد شد و حاصل یک شکست به تمام معنا بود. لباس مجللش با توربان و کلاه و استفاده از یک کت و شلوار صورتی و کراوات مشکی با تور کوچک بر روی سر، نمایش گیجکنندهای از خلق و خوی علیدوستی را به همراه آورد که با انتقادهای شدیدی روبهرو شد.
طناز طباطبایی. او هم امسال به همان فرمول کلاسیک بازیگران سینمای ایران روی آورده. استفاده از شلوار گشاد و کت آزاد و شال ساده در فتوکال و استفاده از لباس مجلل و همراه با کلاه و یا توربان در مراسم فرش قرمز. این فرمول توسط سحردولتشاهی در کن ۹۶ و همینطور پریناز ایزدیار در برلین عینا استفاده شدهاند. و خب هیچکس نمیتواند با قاطعیت بگوید که استفاده از توربان و یا کلاه به استفاده از شال زیبای ایرانی برتری داشته است. بهنظر میرسد استایلیستهای داخل کشور ارز و زیبایی شالهای ایرانی زنان را به خوبی درک نکردهاند و مدام به سمت نمایش حرکت روی خطوط قرمز و القای مفاهیم دیگری تمایل دارند. به هرحال در این میان استایل دوگانه ایزدیار در جشنواره برلین (برای فیلم خوک) بسیار زیبا و چشمنواز از آب درآمده بود.
