روزنامه هفت صبح، فاطمه زمیار | نمایش «مبارک در ژاپن» اجراهای خود را از اول تیرماه هر شب (غیر از شنبهها) ساعت ۱۹:۳۰ در تماشاخانه سنگلج آغاز کرده و تاکنون با استقبال خوب تماشاگران روبهرو بوده است. در این نمایش سیاهبازی، داوود داداشی، علی فتحعلی، محمود موسوی، نگار مقدسی، حمیدرضا جهانگیری، حمیدرضا مرادی، مهدی نوری، اسماعیل یوسفپور و محمد حاجمحمدی بازی دارند.
نمایش «مبارک در ژاپن» یک تختحوضی شاد، بدون ادعا و بهدور از هر پیچیدگی است؛ آنهم در روزهایی که خنداندن مردم آسان نیست و ابتذال در کمین آثار هنری است. در بدو ورود هم از شما میخواهند که تلفن همراه خود را خاموش و دنیای بیرون را فراموش کنید.
سرگرمسازی و خندان با رویه انتقادی از وضعیتهای موجود در تمام شاخههای بومی سنتی ایران جاری بوده است. این نمایش هم این رویه را به دور از هر پیچیدگی در نمایشنامه به روی صحنه میآورد. بازیگری و کارگردانی اثر قابل توجه است، بازیگرها مسلط و درخشان و همچنین موسیقی در جای خود، مطابق و هماهنگ با بازیگران به اجرا درمیآید که به بهتر شدن ریتم نمایش کمک بسیار زیادی میکند.
داستان نمایش از آنجا شروع میشود که در دهه شصت پس از تعطیلی سالنها در لالهزار بعضی از هنرمندان جهت امرار معاش به همراه یک موج اجتماعی راهی ژاپن شدند و در آنجا با مشکلات زیادی روبهرو میشوند. اگر به نمایش و یا حتی فرهنگ تهران قدیم علاقهمند باشید کافیست تا با دیدن نقش سیاه (مبارک) در نمایش بهوجد بیایید. نقشهای دیگر هم در جای خود خوش میدرخشند، برای مثال نقش حاجی در رابطه با مبارک و پسرش بسیار باورپذیر و همراهکننده است.
اما نقش زنپوش در نمایشهای سنتی ایرانی خط قرمزهای زیادی دارد که هر کدام از آنها میتواند نقش را به سمت کلیشه و یا لودگی ببرد، در واقع میتوان گفت نیفتادن بازیگر در این دام کار بسیار سختی است. بازیگر باید بهخوبی نقش را بشناسد و در جای مناسب از قوه طنز آن استفاده کند.
«حمیدرضا جهانگیری» بازیگر زنپوش این نمایش تلاش خود را کرده است تا فاصله زیادی با کلیشههای رایج بگیرد. او تسلط خوبی روی بدن، بیان و بداههپردازی دارد. نقطهقوت کار او را میتوان اینگونه تعریف کرد که در ابتدای نمایش مخاطبان متوجه زنپوش بودن کاراکتر نمیشوند و با کمدیهایی که در جریان اثر اتفاق میافتد این موضوع مشخص میشود.
جای دادن بعضی بخشهای بهاصطلاح شاد یا موزیکال در دل نمایش جزئی از امضای همیشگی نمایشهای ایرانی است که این اصل خود نیازمند دقت و ظرافت زیادی میباشد، چون میتواند بهراحتی از کیفیت و اصالت اثر کم کند. در رقصهای نمایشی هیچکدام به دلنشینی رقصهای کاراکتر «مبارک» نیست که به زیبایی و در عین هنرمندی توسط سیاهباز محبوب «داوود داداشی» اجرا میشود؛ حتی به جرات میتوان گفت رقصهای نمایشی دیگر برای این نمایش زائد است.
نمایش در غربت و بهاصطلاح دور از وطن آغاز میشود اما در آخر به وطن بازمیگردد و شما با زمزمه و همخوانی ترانه «هموطن» با حالی خوش سالن نمایش را ترک میکنید. در پایان به همه آنهایی که خندیدن را دوست دارند، دیدن این نمایش بسیار توصیه میشود.
