روزنامه هفت صبح، رامتین لطیفی| از شواهد و قرائن پیداست یک رابطه قدیمی میان تحویل سال نو و در کردن توپ برقرار است. در لحظه تحویل سال نو در این گوشه از جهان توپهای جنگی به صدا در میآیند و با شلیک غران خود خبر اتمام سال کهنه و نو شدن تقویم را به گوش همه مردم شهر میرسانند. از قضا در آن گوشه جهان نیز تحویل سال نو با در کردن توپ گره خورده است اما باید بگوییم در آنجا خبری از توپ جنگی نیست.
یک توپ بزرگ و نورانی و مستقر بر بلندترین نقطه یک میله فلزی که بر روی پشتبام یکی از برجهای مشرف به میدان تایمز نیویورک تعبیه شده است درست راس ساعت ۱۱:۵۹ آخرین شب سال رها میشود و به سمت پایین حرکت میکند و زمانی که هر سه عقربه ساعت روی عدد ۱۲ به هم میرسند و سال نو میشود، این توپ به مقصد خود یعنی پایینترین نقطه میله میرسد. همزمان با رسیدن این توپ به انتهای پایینی میله، آهها و نفسهای حبس شده در سینه حضار و البته خیل عظیم بینندگان تصاویر پخش زنده تلویزیونی و اینترنتی از سینههایشان رها میشود و با شنیدن صدای جیغها و فریادها مطمئن میشویم سال نو شده است.
چهارراه جهان
در سال ۱۹۰۴ مالکان روزنامه مشهور نیویورک تایمز تصمیم گرفتند مقر خود را به یک ساختمان نوساز و مجهزی که بر حاشیه میدان لانگکر بنا شده بود منتقل کنند. میدان لانگکر یکی از میدانهای اصلی مرکز شهر نیویورک بود که دو خیابان مشهور برادوی و ۴۲ در منطقه منهتن را به هم متصل میکرد. خیابان برادوی از چندین سالن تئاتر و کنسرت تشکیل شده و نماد هنر در نیویورک و البته آمریکاست.
در طرف دیگر بسیاری از کمپانیهای مشهور مانند کوکاکولا و نیز استودیوهای تلویزیونی مانند شبکه ایبیسی نیز در خیابان ۴۲ واقع شدهاند. به همین دلیل تقاطع این دو خیابان، نقطه مهمی در شهر نیویورک به حساب میآید. از این رو جورج بی مککلین، شهردار نیویورک در سال ۱۹۰۴، به پاس پوشش خبری کامل و مستمر ساخت و بهرهبرداری از ایستگاه متروی این میدان توسط روزنامه نیویورک تایمز، نام این میدان را از لانگکر به تایمز تغییر داد.
شاید بتوان میدان تایمز را نماد و سمبل جهان مدرن دانست. این میدان محل تقاطع تفریح، گردشگری، فناوری و تجارت در جهان نوین است. از این رو نامهای مختلفی برای این میدان برگزیدند که از جمله آن میتوان به قلب جهان، مرکز سرگرمی و قلب کیهان اشاره کرد اما بهترین لقبی که تایمز را به طور مختصر و مفید معرفی کند«چهارراه جهان» است.
به وقت گردش
میدان تایمز یکی از شلوغترین محلههای جهان برای پیادهروی است. در شلوغترین روزهای این میدان، عبور و مرور بیش از ۴۶۰ هزار عابر پیاده به ثبت رسیده است. به طور میانگین نیز روزانه ۳۳۰ هزار عابر پیاده از این میدان عبور میکنند. ذكر این آمار هم خالی از لطف نیست که ایستگاه متروی میدان تایمز نیز به عنوان شلوغترین ایستگاه متروی آمریکا روزانه بیش از ۲۰۰ هزار مسافر را جابهجا میکند. جالب است بدانید به طور میانگین، روزانه بیش از ۱۳۷ هزار گردشگر از این میدان دیدن میکنند و جمعیت ۵۰ میلیونی گردشگران در طول سال، این مکان را به پربازدیدترین مکان گردشگری جهان بدل کرده است.
شبهای روشن
یکی دیگر از مشخصههای اصلی میدان تایمز، بیلبوردهای تبلیغاتی غولپیکر و دیجیتالی آن است. این میدان در زمره مناطقی است که از معافیت مصرف برق برای تبلیغات و روشنایی در شب برخوردار است. از این رو نور خیرهکننده این بیلبوردها طوری این میدان را در روشنایی غرق میکند که گویی شب در این نقطه از شهر پا نمیگذارد.
از سوی دیگر مغازهها و مراکز تفریح و سرگرمی حاشیه این میدان، ۲۴ ساعته و شبانهروزی هستند و بیش از یک قرن است که کرکره هیچ مغازهای در میدان تایمز پایین کشيده نشده و همواره جوش و خروش و زندگی در آن بر قرار است. به همین دلیل این میدان به محل مناسبی برای گردهمایی شب سال نو بدل شده است و علاوه بر نیویورکیها، بسیاری از مسافران و گردشگران نیز خود را به آنجا میرسانند که شاهد یکی از بزرگترین مراسمها و گردهماییهای جهان باشند.
جالب است بدانید فریتز لانگ، کارگردان شهیر و نامی تاریخ سینمای جهان که در سال ۱۹۲۳ به نیویورک آمده بود، به دیدن میدان تایمز رفت و نظاره کردن جوش و خروش جمعیت انبوه در میانه این میدان که توسط عناصر و نمادهای تبلیغاتی و سرگرمی دنیای مدرن احاطه شده بود، الهامبخش ساخت فیلم انتقادی و مهم او یعنی متروپلیس شد.
شب سال نو
بیش از ۱۱۰ سال است که میدان تایمز به عنوان اصلیترین محل برای گردهمایی شب سال نو در آمریکا شناخته میشود. مراسم رها شدن توپ سال نو در این میدان، رفته رفته از مرزهای این کشور نیز فراتر رفت و امروز به عنوان نماد اصلی شمارش معکوس برای نو شدن تقویم مسیحی در جهان به شمار میرود. جالب است بدانید پوشش زنده تلویزیونی یا اینترنتی رها شدن این توپ نورانی بیش از يك میلیارد نفر بیننده دارد و یکی از پربینندهترین مراسمهای جهان است.
همچنین سالانه بیش از یک میلیون نفر نیز در این میدان جمع میشوند و ساعات پایانی سال را به تفریح و خوشگذرانی و شادی میگذرانند. بیشترین جمعیت حاضر برای مراسم شب سال نو در دهههای اخیر مربوط به جشن هزاره و تحویل سال ۲۰۰۰ است. در این شب بیش از ۲ میلیون نفر در میدان تایمز حاضر شدند و درآمد حاصل از میزبانی این جمعیت در قلب نیویورک، رکورد ۴.۸ میلیارد دلاری را به ثبت رساند. البته مرور گزارشها نشان میدهد که بیشترین جمعیت حاضر در میدان تایمز مربوط به سال ۱۹۴۵ و جشن بزرگ مردم آمریکا پس از شنیدن خبر پایان یافتن جنگ جهانی دوم است.
دیوار آرزوها
شرایط و ملاحظات جنگی در میانه جنگ جهانی دوم سبب شد مراسم شب سال نوی ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳ در میدان تایمز با قانون محدودیتهای استفاده از نور و روشنایی در زمان خطر حمله دشمن مواجه و در تاریکی مطلق برگزار شود. حضار در دقیقه پایانی این ۲ سال به جای شمارش معکوس، سکوت اختیار کردند و در دلهایشان از خداوند خواستند شرایطی را فراهم سازد که این جنگ هرچه زودتر به پایان برسد.
این رسم ۲ ساله سبب شد پس از پایان یافتن جنگ در سال ۱۹۴۵، دیواری به نام دیوار آرزوها در میدان تایمز ساخته شود و افراد خواستههایشان از سال جدید را روی یک کاغذ رنگی کوچک بنویسند و روی این دیوار بچسبانند. گفتنی است آرزوی مشترک قسمت عمده جمعیت حاضر در مراسم شب سال نوی میدان تایمز طی ۲ سال گذشته، پایان یافتن همهگیری ویروس کرونا بود.
