روزنامه هفت صبح| میکی گایتون. ظاهرا باید این نام را به خاطر بسپارید. او نه از نسل زد یعنی نوجوانان تازه به دوران رسیده است و نه صرفا در موسیقی پاپ فعالیت میکند که هر روز ستاره جدیدی به بازار عرضه میکند. او یک هنرمند موسیقی کانتری آمریکایی است که امسال توانست نخستین خواننده سیاهپوستی شود که نامزد بهترین آلبوم کانتری در جایزه گرمی در تاریخ این جایزه شد.
این البته تنها دلیلی نبود که نشریه تایم او را بهعنوان هنرمند سال 2022 خود معرفی کرد. او در دو کنسرت مهم امسال برای آمریکاییها حضور داشت. در سوپر بول، سرود ملی آمریکا را خواند و در کنسرت چهارم جولای (روز استقلال) شبکه PBS خواننده اصلی بود. او همچنین به یکی از اهداف مهم خود در زندگی یعنی همکاری مشترک با خانم لیآن رایمز، خواننده مهم سبک کانتری هم رسید.
میکی، اگر در ایران متولد میشد یک دهه شصتی بود. او متولد 27 خرداد 1362 است در تگزاس آمریکا و حالا در آستانه چهل سالگی است.از کودکی تبعیضنژادی را تجربه کرد و البته به دلیل شغل پدرش که یک مهندس بود، مدام از گوشهای به گوشه دیگر ایالت نقل مکان میکردند.
با این حال او از کودکی شروع به خوانندگی کرد و در حدود پنج سالگی به موسیقی علاقهمند شد. او پس از فارغالتحصیلی از دبیرستان، به لسآنجلس، نقلمکان کرد تا بهطور حرفهای، موسیقی کانتری را در حالی که در کالج سانتامونیکا تحصیل میکرد، دنبال کند. با این حال زندگی راحتی نداشت و باید در چند شغل کار میکرد تا بتواند به علاقه خود برسد.
او در نهایت پس از آنکه در 28 سالگی به ایالت تنسی نقل مکان کرد، توانست نخستین قرارداد خود را بنویسد ولی تا 32 سالگی آلبوم یا آهنگی از او بهطور رسمی منتشر نشده بود. این در حالی است که او برای مشهور شدن در این حرفه علاقه زیادی داشت و به همین خاطر، حتی تلاش کرده بود جزو ستارگان امریکن آیدل نیز قرار بگیرد.
اما در 2015، ستاره بخت او درخشید. او اولین تک آهنگ خود را با عنوان «Better Than You Left Me» منتشر کرد. این آهنگ در بخش موسیقی کانتری آمریکا به رتبه 34 رسید و او را نامزد دریافت جایزه آکادمی موسیقی کانتری کرد. با این حال اصل موفقیت او وقتی رقم خورد که در سال 2020 و همزمان با اعتراضات به مرگ جورج فلوید و جنبش جان سیاهپوستان مهم است در آمریکا، تک آهنگ «Black Like Me» را منتشر کرد که درباره تجربیات او به عنوان یک زن سیاهپوست، بهویژه یک زن سیاهپوست در موسیقی کانتری بود.
در ادامه بخشی از گفتوگوی نشریه تایم با او را بخوانید:
وقتی به استادیوم سوفی در لسآنجلس رفتید تا سرود ملی را برای بیش از 110 میلیون بیننده سوپربول بخوانید، چه چیزی در سرتان میگذشت؟
در مضطربترین لحظه زندگیام بودم. احساس میکردم برای اولین بار میخواهم زایمان کنم یا در راهرو قدم بزنم و با پسر اشتباهی ازدواج کنم. صادقانه بگویم، در حال حاضر با آنچه در این کشور میگذرد، واقعاً سخت است (اما) میخواستم به خواندن سرود ملی افتخار کنم. بنابراین اگر به گروه کر توجه کرده بودید، واقعاً مهم بود که نشان دهم آمریکا را چه میدیدم. ما فردی معلول را انتخاب کردیم، یک زن… سیاهپوست، یک مرد آسیایی.
نظرت چیست که تمام آهنگهای شماره 1 جدول بیلبورد امسال را مردان سفیدپوست خواندهاند؟
ناامیدکننده است. خوانندههای باورنکردنی زیاد دیگری نیز در آنجا وجود دارد (که مورد توجه قرار نمیگیرند).
در مورد آهنگ جدیدتان با عنوان «من هنوز دعا میکنم» صحبت کنید.
بعد از تیراندازی در آن فروشگاه شهر بوفالو آن را نوشتم… این آهنگ پیامی است برای اینکه همین الان (در برابر این تیراندازیها) به ما کمک کنید چون به آن نیاز داریم.
مادر شدن چگونه به فرآیند خلاقیت شما کمک کرده است؟
داشتن یک فرزند واقعاً کل دیدگاه شما را نسبت به همه چیز تغییر میدهد. روحهای ما همدیگر را انتخاب کردند و وقتی من از این جهان رفتم او به راه خود ادامه میدهد. این روزها در ترانهسراییام خیلی به آن فکر میکنم. من در مورد عشق میخوانم، زیرا این چیزی است که این روزها با آن احاطه شدهام.
