روزنامه هفت صبح | بالاخره تکلیف انتخابات در عراق روشن شد و همانطور که انتظارش میرفت، حزب مقتدی صدر، توانست بیش از دیگر گروهها رای بیاورد. با این حال تعداد صندلیهایی که طرفداران او در پارلمان به دست آوردهاند، به اندازهای نیست که او بدون ائتلاف با دیگر گروههای عراقی بتواند اکثریت را تشکیل دهد.
به ویژه آنکه در عراق هم تقریبا هیچ سیاستمداری حاضر نیست که مقتدی صدر برنده اصلی انتخاباتی باشد که کمتر از پنجاه درصد از مشمولین رای، در آن شرکت کردهاند. کمیسیون انتخابات شامگاه شنبه نتایج انتخابات را پس از اتمام روند بررسیها اعلام کرد و طبق نتایج اعلام شده جریان صدر با ۷۳ کرسی در صدر قرار دارد.پس از آن حزب تقدم با ۳۷ کرسی و ائتلاف دولت قانون با ۳۴ کرسی در رتبههای سوم و چهارم هستند.
به نظر میرسد که مقتدی صدر باید با گروههای سیاسی که اغلب سنی هستند و رای مناسبی آوردند ائتلاف کنند. برای نخست وزیری آینده نامهایی مثل نوری المالکی یا خود مصطفی الکاظمی که در حال حاضر قدرت را در عراق در دست دارد مطرح میشود. اما این ائتلاف در شرایطی ایجاد خواهد شد که عراقیها بتوانند بر اختلافات تازهای که این انتخابات ایجاد کرده فائق بیایند.
یک: رهبر جریان صدر عراق روز یکشنبه اعلام کرد جریان متبوعش تصمیمات کمیسیون و نتایج اعلام شده انتخابات را کاملا میپذیرد. مقتدی صدر، رهبر جریان صدر عراق که در انتخابات زودهنگام پارلمانی بیشترین کرسی را به دست آورد، اعلام کرد نتایج انتخابات را قبول دارد. صدر در توئیتی نوشت: «جریان صدر بزرگترین فراکسیون انتخاباتی است».
دو: مرکز مطالعات الجزیره در تحلیلی به قلم لقاء مکی در تحلیل این انتخابات نوشت: انتخابات پارلمان عراق یک درگیری جدید را در عراق ایجاد کرد که احتمال استفاده از سلاح هم در آن پیش از پایان رسمی شمارش آراء و اعلام نتایج نهایی وجود داشت.
سه: جریان صدری به رهبری مقتدی صدر، صدر نشین مطلق انتخابات پارلمانی شد و در نتایج اولیه، تعداد کرسیهای این جریان به ۷۳ رسید، یعنی معادل ۴۰ درصد از کل کرسیهای موجود.
چهار: در بین اهل سنت، جریانی به رهبری محمد الحلبوسی، رئیس سابق پارلمان، توانستند نیمی از کرسیهایی که به اهل سنت اختصاص داده شده را از آن خود کرده و به ۳۸ درصد کرسیها دست پیدا کنند.
پنج: در سایه این تحولات نمیتوان انتظار داشت شاهد انتقال آرامی به سمت یک واقعیت سیاسی جدید در عراق باشیم، نه فقط به دلیل درگیریهای بین احزاب سیاسی و اشخاص، بلکه به دلیل تاثیر این تغییرات در طرحهای منطقهای و دولتهای همسایه .هر چند که این تعداد کرسی میتواند موجب شکل گیری یک ائتلاف شیعه شود، اما این ائتلاف به تشکلهای غیر شیعه دیگری نیاز دارد تا بتواند به یک سوم کرسیهای موثر دست پیدا کند. از سوی دیگر، چالش واقعی در میدان پارلمان نیست، بلکه مشکل اصلی نگرانیها در مورد تشکیل دولتی است که صدریها رهبری آن را بر عهده بگیرند.
شش: صدر از این فرصت برای اجرای برنامههای خود استفاده میکند و احتمالا وارد ائتلاف با حلبوسی و بارزانی میشود تا اغلب کرسیهای پارلمان را با خود همراه کرده و تایید گسترده مردم را داشته باشد. همین مسئله است که احتمال وقوع برخورد بین گروههای سیاسی در عراق را افزایش میدهد.
هفت: ممکن است فرصتهایی برای حل سیاسی وجود داشته باشد و معترضان نتایج انتخابات را قبول کنند، به این شرط که تعدیلهایی در آن ایجاد شده یا ضمانتهایی در مورد عدم تعرض به مخالفان داده شود. این راه حل در صورت محقق شدن باید زمان زیادی را منتظر یک توافق منطقهای بین المللی بماند و احتمالا در راستای آن، نوری المالکی بهعنوان نخست وزیر مشخص میشود و جریان صدری تعداد مناسبی از پستهای وزارتی را به دست آورده و درون دولت نفوذ میکند، تا به این شکل نگرانیهای احزاب مسلح رفع شده و صدریها هم به مفاصل اصلی دولت دست یابند.
