روزنامه هفت صبح،‌ آرش خوشخو | فوتبالیست‌ها در میانه دهه پنجاه در شرایط خاصی قرار داشتند. جزو محبوب‌ترین طبقات اجتماعی بودند و ‌عکس‌شان دست در گردن ستاره‌ها و نوستاره‌ها روی جلد مجلات می‌رفت، اما میزان درآمدشان با ستاره‌های موسیقی و سینما هیچ تناسبی نداشت. قراردادهای فوتبالیست‌های تاپ تیم‌ملی در سال 1354 حداکثر سالی شصت هزار تومان بود و در سال 1356 به حداکثر 100 هزار تومان رسیده بود.

ملی‌پوش‌ها از پاداش‌های جداگانه هم برخوردار بودند مثلا پاکت‌های 20 یا 30هزار تومانی که در برابر قهرمانی در مسابقات آسیایی یا صعود به جام‌جهانی دریافت می‌کردند. به‌جز این از حمایت بخشی از بازاریان ثروتمند نیز بهره‌مند می‌شدند که برای کسب‌وکار آنها وام می‌دادند گاه بلاعوض! میانگین حقوق کارمندی در سال 56 ماهی دو هزار و پانصد تا سه هزار تومان بود.

یعنی سالی 30 تا 36هزار تومان. یعنی یک ستاره تاپ فوتبال ایران حداکثر سه یا چهار برابر درآمد سالانه یک کارمند متوسط حقوق می‌گرفت. در سال 56 میانگین اجاره‌خانه برای یک خانه دو اتاق‌خوابه در محله‌هایی مثل عباس‌آباد و یا میرداماد بین سه تا چهار هزار تومان ماهانه بود. در سال 56 حداقل حقوق 1200 تومان تعیین شده بود، یعنی سالی 14 و نیم هزار تومان. حقوق یک فوتبالیست 10برابر حداقل حقوق بوده است! یعنی مثل این‌که درآمد یک فوتبالیست تاپ ایرانی در سال 1402 ماهی 80 میلیون تومان باشد و سالی 960 میلیون تومان. زهی خیال باطل!

آن‌وقت دستمزدهای بازیگران تاپ سینما رقم‌هایی بسیار بالاتر بود. مثلا فردین در سال 53 براي هر فیلم 150 هزار تومان می‌گرفت و در سال 1356 این رقم براي هر فیلم به 250 هزار تومان رسید. یعنی با بازی در 4 یا 5 فیلم دستمزد یک بازیگر تاپ به 750 تا یک میلیون و دویست بالغ می‌شد. حدود 9 یا 10 برابر درآمد بهترین فوتبالیست‌های کشور.

بهروز وثوقی و ناصر ملک‌مطیعی نیز اندازه فردین حقوق می‌گرفتند. ایرج قادری در سال 54 برای هر فیلم 70 هزار تومان می‌گرفت و در سال 56 این رقم به 140 هزار تومان بالغ شده بود. بیک ایمان‌وردی و وحدت هم بین 100 تا 200 هزار تومان دریافت می‌کردند. اما در بین بازیگران زن، گوگوش در سال‌های 54 تا 56 بالاترین دستمزد را داشت و براي هر فیلم 100 هزار تومان می‌گرفت.

در رده‌های بعد و با فاصله زیاد شورانگیز طباطبایی و ایرن و جمیله بودند که براي هر فیلم 40 هزار تومان می‌گرفتند که خب زیاد هم بوده است با توجه به این‌که بخش مهم فعالیت آنها منوط به هنرنمایی‌های دوبلورها بوده است. شاید برایتان جالب باشد که دستمزد علی نصیریان و عزت‌الله انتظامی براي هر فیلم هیچ‌وقت از 20 هزار تومان بالاتر نرفت. سعید راد هم بین 60 تا 100 هزار تومان دریافتی داشت. بازیگرانی مثل مرجان و نوری کسرایی هم بین 20 تا40هزار تومان می‌گرفتند.

اما وضع خواننده‌های پاپ باز هم متفاوت‌تر بود. در سال‌های 54 تا 56 و در اوج شکوفایی و رونق موسیقی پاپ در ایران، خواننده‌های اصلی مثل گوگوش و داریوش و ابی و هایده و مهستی و ستار درآمدهای سرشاری را از اجراهای زنده خود به‌دست می‌آوردند. مثلا در سال 53 هایده برای هر اجرای داخل تهران 11هزار تومان دریافت می‌کرد و برای هر اجرا در شهرهای دیگر این رقم 25هزار تومان بود.

این رقم در سال 56 به 30 و 50 هزار تومان تغییر کرده بود. در سال 56 اعلام شد که مجموع درآمد چند خواننده در طی این سال از دو میلیون تومان فراتر رفته است که آن‌ها را در صدر جدول پردرآمدترین‌ها قرار می‌داد… می‌شد موقعیت عجیب آن دوران را تصور کرد که اکثر ستاره‌ها به دوستی با فوتبالیست‌های مشهور افتخار می‌کردند و آنها را به بزم‌ها و مهمانی‌های شبانه و آخر هفته خود دعوت می‌کردند.

اما به لحاظ درآمد چندین برابر آنها عایدی داشتند. شاید حالا بهتر بتوانید جوش و خروش ناصر حجازی برای دستمزدهای بیشتر و یا ماجرای گرفتن پاداش روی پلکان هواپیما و این‌طور چیزها را بفهمید. او تلاش می‌کرد برای خانواده خود سرپناهی مناسب و متناسب با شهرت و محبوبیت خود دست و پا کند…

اما در دهه‌های معاصر به‌نظر می‌رسد فوتبالیست‌های ایراني مثل دیگر فوتبالیست‌های حرفه‌ای جهان میزان درآمد خودشان را به شکلی تصاعدی بالا برده‌اند و حتی بیشتر از ستاره‌های موسیقی و سینما درآمد دارند. حداقل 100 فوتبالیست در دو دهه گذشته وارد لیگ ثروتمندترین مردان ایران شده‌اند و در کاخ‌هایی مجلل و زیبا زندگی می‌کنند. این‌هم براي خود داستانی است.

برای پیگیری اخبارکاربران ویژه - تک نگاریاینجا کلیک کنید.