روزنامه هفت صبح، آرش خوشخو | یک: فضای حاکم بر کشور در سالهای 77 و 78 فقط با شرایط سال 1360 قابل مقایسه بود. دوقطبی سیاسی شکل گرفتهبود و رسانهها و بهخصوص روزنامهها بر این دو قطبی پافشاری میکردند. ماجرای قتلهای زنجیرهای و بعد دستگیری چهار تن از متهمان این پرونده که همگی از اعضای رده بالای اداره امنیت داخلی وزارت اطلاعات بودند بر این دو قطبی دامن زد.
خودکشی سعید امامی در خرداد 1378 در زندان اوین با خوردن داروی نظافت در حالی که 41سال داشت بر ابهامات ماجرا افزود. بهخصوص که اصولگرایان در تحلیلهای متفاوت و متنوع این چهار قتل آذر 1377 را به گروههای دیگر از جمله ماموران نزدیک به اصلاحطلبان تا سازمانهای جاسوسی و نیروهای نفوذی منتسب میکردند و تقریبا مدام بر این ادعا پافشاری هم میشد…
روحالله حسینیان از چهرههایی بود که چنین فرضیاتی را مطرح میکردند. در آن سو روزنامه صبحامروز و همتای دیگرش یعنی آفتاب امروز با شدت و حدتی عجیب تنور ماجرا را گرم نگه میداشتند و اتهاماتشان را به سمت نیروهای وفادار به حاکمیت نشانه میرفتند. با اعلام مرگ سعید امامی در خرداد 1378، هر دو گروه ناراضی بودند.
که خب داستانش بماند برای بعد. بههرحال روایت فعلی و روایت تقریبا رسمی، حاکی از آمریت گروهی از ماموران خودسر اطلاعاتی است که در هراس از مرجعیت دوباره روشنفکران و نویسندگان و سیاستمداران لائیک، تلاش کردند آنها را از پیش پا بردارند. جالب است که همان موقع مثلا روزنامه جمهوری اسلامی این قتلها و توطئه نافرجام سقوط اتوبوس نویسندگان را تلاش سرویسهای جاسوسی غربی برای مطرح شدن دوباره روشنفکران و نویسندگان و جریان لائیک سیاسی میدانست.
یعنی برای هرگونه استدلال و نتیجهگیری شما میتوانستید فکتهای لازم را پیدا کنید! میشد برای هر نوع تزی، استدلال مناسبی پیدا کرد و برای آن استدلال مدارک و فکتهایی را نیز مطرح کرد و با مقداری بازی با کلمات هر توجیهی را برای سندیت بخشیدن به نتیجهگیری و تزشان عرضه میکردند و طرفدارانشان هم راضی میشدند. این فضای توفانی به تیر 78 وصل شد و روزهای سختی که بر تهران گذشت و بعد هم ترور سعید حجاریان در زمستان سال 78 که خب داستانش را قبلا گفتیم.
در اردیبهشت سال 1379، با یکی از بزرگترین توقیفهای مطبوعات روبهرو بودیم. چهار روزنامه فتح، عصرآزادگان و صبحامروز و آفتابامروز به عنوان مهمترین ارگانهای نبرد تبلیغاتی اصلاحطلبان توقیف شدند. عصر آزادگان ادامهای بر روزنامههای قبلا توقیف شده جامعه و توس بود و فتح نیز به نوعی جانشین خرداد شده بود. اما فقط اینها نبودند.
روزنامه آزاد، روزنامه آریا و مجله ایران فردا و مجله گزارش نو دیگر نشریاتی بودند که در 5 اردیبهشت 1379 از دکههای روزنامهفروشیها حذف شدند. این دقیقا مقارن با ایامی بود که اصلاحطلبان در سرمستی پیروزی در انتخابات مجلس بودند. شش ماه بعد عطاءالله مهاجرانی هم از کابینه خاتمی خارج شد. در چنین اتمسفری دهه هفتاد به پایان خود رسید… در مقایسه با سالهایی چنین توفانی، چهار سال بعد در آرامشی تقریبا کم نظیر گذشت. در واقع آرامشی قبل از توفان….
دو: بیایید به یک داستان قدیمیتر برگردیم که حاوی نکات جالبی است. کمی سیاسی و کمی ورزشی. دولت بیل کلینتون از سال 1373 مستقر شده بود و از سال74 شماری از سختترین تحریمها را علیه ایران به کار بسته بود. بهخصوص قانون داماتو که حضور شرکتهای خارجی را برای سرمایهگذاری در ایران بسیار محدود میکرد.
طبق قانون داماتو هر شركتي كه در ايران سرمايهگذاري ميكرد از امتيازات بانكهاي آمريكايي و بهرهمندي از سرمايهگذاري در بازار مالي ايالات متحده منع ميشد. با این حال در بهمن سال 1376 در اولین سال دولت خاتمی و بعد از مصاحبه جنجالی و توفانیاش با سیانان، تیم کشتی آمریکا با همه ستارگانش با دعوت رسمی سازمان ورزش ایران، مهمان جام تختی شد.
کشتی عباس جدیدی با ملوین داگلاس و گرفتن عکس مشترک این دو نفر با تصاویری از آیتالله خمینی و آیتالله خامنهای از شگفتانگیزترین تصاویر این سالها بود و عکس گرفتن یک کشتیگیر دیگر آمریکایی با پرچم ایران و شعارهای مهربانانهای که از سوی دوازده هزار تماشاگر در شب فینال برای کشتیگیرهای آمریکایی سرداده شد. در تیرماه 77 دیدار تاریخی تیمهای فوتبال ایران و آمریکا طی جامجهانی و در فضایی مسالمتآمیز و دوستانه در فرانسه انجام شد و نتیجهاش هم به نفع ایران بود.
در شهریور همین سال ایران میزبان مسابقات قهرمانی کشتی جهان بود و آمریکا هم با تمام قوا شرکت کرده بود. در شب پایانی مسابقات ایران سه طلا به دست آورد و آمریکا یک طلا و روسیه هم یک طلا. ارمنستان و بلغارستان و کوبا هم دیگر طلاها را کسب کردند. در مجموع ایران اول شد و روسیه و آمریکا بازهم از آن سکوهای قهرمانی مورد علاقه ایرانیها را تشکیل دادند و در جای دوم و سوم قرار گرفتند. روایت است که سید محمد خاتمی در شب فینال در استادیوم حاضر شد و در هنگام اهدای مدال با کشتیگیرهای آمریکایی عکسی به یادگار هم گرفت و روایت است که به روسها اما اعتنایی نکرد!
