روزنامه هفت صبح، آرش خوشخو | دولتهای پس از انقلاب با اشتیاق در پی یک موفقیت بزرگ ورزشی بودند. کلی مقاله و مطلب در کیهان ورزشی منتشر میشد در مورد فرصت ورزش در صدور انقلاب. تلاشهای اولیه برای نمایش نشانههاي انقلاب توسط فوتبالیستها با شکست روبهرو شد.
بهخاطر عصبی بودن برخی از چهرههای انقلابی تیمهای فوتبال مثل مایلیکهن و افتضاحی که در بازیهای آسیایی دهلی بهبار آورد و جدا از آن شکستهای ناگهانی و دلخراش و محرومیتهایی که موجب شد تا حاکمیت از فوتبال بهعنوان بزرگترین امید کسب موفقیتهای بزرگ بینالمللی ناامید شود. حتی مقام سومی تیمملی در جام ملتهای آسیا که با شکست دادن چین در ضربات پنالتی و درخشش عابدزاده رخ داد، تحتالشعاع یک شکست سنگین سه بر صفر مقابل کرهجنوبی در دور اول و شکست یک بر صفر مقابل عربستان بهعنوان یک رقیب تازهنفس منطقهای در نیمهنهایی قرار گرفت.
طلای زنگیآبادی در دوچرخهسواري آسیا و قهرمانی کشتی در مسابقات مختلف آسیایی باز هم آن چیزی نبود که حاکمیت به دنبالش بود. در وزنهبرداری هم امیدها به علی پاکیزهجم و رمضانعلی تیموری و بیژن رضایی هرچقدر در آسیا جواب داد اما در مسابقات جهانی موفقیتی ایجاد نکرد و ماجرای دوپینگ تیموری، کل محاسبات را هم برهم ریخت. در مسابقات کشتی هم مجموعهای از رفتارهای پرخاشگرانه و بیدلیل اعصاب کنفدراسیون جهانی را بههم ریخته بود.
نقطه اوج این بداخلاقیها در مسابقات جهانی کشتی سال 1985 در بوداپست بود. آنهم در حالیکه کشتی ایران در حال صعود دوباره بود اما مجموعهای از حرکات شگفتانگیز کشتیگیرهای ما، مشکلات لاینحلی را بهوجود آورد. در این مسابقات که مطابق با سال 1364 بود، تیم کشتی ایران با گروهی پرامید و قدرتمند عازم بوداپست شده بود. اولین جرقه حرکات عجیب را علیرضا سلیمانی زد. او در مقابل ژوزف بالا قهرمان فوقسنگین کشور میزبان سه اخطاره شد و فرصت حضور در فینال را از دست داد.
او آنقدر از این نتیجه عصبانی بود که برای مقام پنجم و ششم که قرار بود روبهروی آندریاس شرودر بایستد، قبل از شروع مسابقه دست داور را در حرکتی نابهنجار بالا برد و بهعنوان اعتراض از تشک پایین آمد! در این میان مجید ترکان و محمدحسن محبی به فینال مسابقات رسیده بودند. ترکان به یوردانوف باخت و خب مشکلی هم پیش نیامد (ترکان در آن سالها پنج شش بار به یوردانوف باخت و یک بار بر او غلبه کرد، مثل داستان یزدانی و تیلور) اما در وزن 90 کیلو محمدحسن محبی در فینال و در یک رقابت عادلانه از بیل شر آمریکایی شکست خورد.
محبی وقتی روی سکو رفت و به هنگام نواخته شدن سرود آمریکا و برافراشته شدن پرچم آمریکا، در حرکتی مثلا انقلابی و از قرار به سفارش اعضای فدراسیون کشتی ایران، مدال خود را به زمین انداخته و از سکو پايین آمد. معلوم نیست این ایده کدام ذهن نابغهای بوده و هیچوقت هم مشخص نشد.
پس از آن عنوان نایبقهرمانی و مدال نقره بهطور رسمی از او گرفته شد. اعتراضهایی که در پی این حرکات زشت به کشتیگیران ایرانی شد، موجب شد تا ایران در دو دوره بعدی مسابقات قهرمانی جهان در رقابتها شرکت نکند! در واقع ایران به شکل رسمی محروم شد. به این ترتیب ضربه مهلکی به ورزش ایران وارد شد. وقتی بالاخره کاروان کشتی در سال 1368 بار دیگر راهی مسابقات جهانی شد، مسئولین یاد گرفته بودند که از آن سری حرکات آماتوری دوری کنند و مثل همه کشورهای شرکتکننده به مقررات و قوانین احترام بگذارند.
و خب در همین سال بالاخره آن هدیه بزرگ که ورزش ایران در حسرت آن بود به دست سرنوشت رقم خورد. علیرضا سلیمانی در درخششی کمنظیر خاداراتسف روس و بومگارتنر آمریکایی را در دو دیدار بسیار سنگین با نتایج 5 بر 4 و چهار بر سه شکست داد و قهرمان فوقسنگین جهان شد. و چه سکویی شکل گرفت. انگار به سفارش سازمان ورزش ایران! سلیمانی آن بالا بهعنوان پهلوان و قهرمان سنگین وزن کشتی جهان و در دو طرفش قهرمانان شوروی و آمریکا. دو ابرقدرت سیاسی.
در تهران سازمان تربیت بدنی از خوشی در حال پرواز بود. یک سکوی ایدئولوژیک حاکی از برتری ایران بر دو ابرقدرت. بههرحال کار سلیمانی حیرتانگیز بود. این طلا با یک نقره عسگریمحمدیان و یک برنز مجید ترکان هم همراه شد. هرچه بود طلای علیرضا سلیمانی نخستین طلای جهانی کشتی و ورزش ایران در سالهای پس از انقلاب بود.
آخرین طلای کشتی ایران در مسابقات سال 1352 در تهران و توسط جوادی و فرهوشی و برزگر صید شده بود و بعد از آن تا سال 1368 و طلای سلیمانی 16 سال در حسرت مدال طلا بودیم. آخرین طلای وزنهبرداری ایران هم توسط محمد نصیری در سال 1353 بهدست آمده بود. به این ترتیب میتوانید درک کنید طلای سلیمانی چه هیاهویی در میان ورزشدوستان ایرانی بهوجود آورده بود.
این پیروزی بزرگ موجب شد تا اعتماد بهنفس به ورزش قهرمانی ایران برگردد. از آن پس کشتی ایران در حرکتی رو به صعود به جایگاه کلاسیک خود در کشتی جهان بازگشت و این اعتماد بهنفس که در اولین سال پس از پایان جنگ و در اولین ماههای دولت سازندگی هاشمیرفسنجانی رخ داده بود، موجب شد تا حتی فوتبالیستهای ما هم به شکل مطمئنتری در مسابقات بینالمللی ظاهر شوند.
