روزنامه هفت صبح، آنالی اکبری | در هزار و سیصد کیلومتری صنعا، جایی میان صحرا چاه عمیق و مرموزی وجود دارد. چاهی که تهاش شیاطین زندگی میکنند.این را بومیها میگویند و هیچوقت به آن دهانه سی متری که معتقدند هر چیزی را میمکد و به درون خود میکشد، نزدیک نمیشوند.
اسمش را گذاشتهاند چاه جهنم یا چاه برهوت. حتی از حرف زدن درباره آن سوراخ عمیق بدبو طفره میروند و نمیخواهند گرفتار طلسم شوم موجودات زندانی ته چاه شوند. چند وقت قبل گروهی از غارنوردان عمانی از چاه پایین رفتند. باید میفهمیدند ته آن سیاهی مطلق به کجا میرسد، به ورودی جهنم یا به نقطهای عمیق از همین زمینی که میشناسیم.
گفتند فقط تاریکی بوده و بویی مسمومکننده. ته چاه رسیده بودند به جنازه پرندههای مرده و مارهای سیاهی که درهم میلولیدند. اطمینان دادند نه خبری از اجنه است و نه شیاطین.احتمالا این چیزی نبوده که اهالی شرق یمن میخواستند بشنوند. نمیشود سالها از چیزی ترسید و وحشت را به نسل بعد منتقل کرد و یکدفعه سر و کله چند غریبه پیدا شود که میگویند چیزی برای ترسیدن وجود ندارد.
1 Yemen Nature Geology Caving Spelunking
احتمالاً دوست داشتند دلیلی برای گرفتاریها و بدبیاریهایشان پیدا کنند و بگویند هر چه هست از آن سوراخ بیرون میآید. همهچیز زیر سر اهریمنی است که چشم دیدن خوشبختی ما را ندارد. اگر شیاطین حفرههای تاریک را رها کرده و ناپدید شده باشند باید انگشت اتهام را به سمت کی بگیریم؟
