روزنامه هفت صبح، آنالی اکبری| پاتریسیو گوسمان در مستند «سرزمین خیالی من» میگوید هیچوقت فکر نمیکرد در زندگیاش شاهد دو انقلاب در شیلی باشد. چه چیزی باعث بیداری مردم شد؟ هربار به خانه برمیگشت حس میکرد کشور بیش از قبل تبدیل به یک مرکز خرید شده است؛ ویترینی که نشان نمیداد پشتش چه در جریان است.
این وضعیت 30سال طول کشید و در این مدت سه نسل نترس به دنیا آمد. گوسمان میگوید: «وقتی من بچه بودم در دورانی انقلابی زندگی میکردیم که به دست احزاب رهبری میشد، اما آنچه امروز میبینم جنبشی بیزار از احزاب و سازمانهاست.» او با دوربینش راهی خیابانهای شلوغ سانتیاگو شد و از اعتراضات مردم مستندی تماشایی ساخت.
گران شدن بلیت مترو در سال 2019 جرقهای بود که کل کشور را به آتش کشید. جوانها بدون پرداخت پول بلیت در ایستگاهها جمع شدند و فریاد زدند: «ندادن هزینه خودش یه جور اعتراضه» آنها خشمگین و پر شور بالا و پایین میپریدند و شعار میدادند. کمکم درگیریها بیشتر شد. قطارها به آتش کشیده شدند و مغازه و داروخانهها غارت شد و ارتش برای مقابله با مردم به خیابان آمد. کف خیابان پر بود از تکههای سنگی که سلاح معترضان بود.
چند روز بعد جمعیت میلیونی معترضان سانتیاگو را پر کرد و خواستار حقوقی فراتر از هزینه وسایل نقلیه شد. مردم با قاشق پشت ماهیتابهها میکوبیدند و یکصدا شعار میدادند؛ حقوق زنان و فاصله گرفتن از مردسالاری، بالا رفتن مستمریها، درمان و تحصیل رایگان و در نهایت تغییر قانون اساسی.
دوربین گوسمان روند این تحولات را دنبال میکند و با زنان خشمگین و مصممی حرف میزند که معتقدند بعضی شعلهها تباه میکنند و بعضی شعلهها قدرت میبخشند. همه آنها در پی یک چیزند: ساختن یک شیلی جدید که همیشه رویای زندگی در آن را داشتند.
My Imaginary Country- Patricio Guzmn
