روزنامه هفت صبح، آرش پورابراهیمی| همین که از روزهای تلخ و پر التهاب پاییز امسال عبور کردهایم جای خرسندی دارد. آزادی بخشی از دستگیرشدگان مربوط به اعتراضات اخیر هم اقدامی در جهت درست است. حالا هرچند شاید برای مسئولان کشور بسیار وسوسهکننده باشد که همه آنچه طی چند ماه اخیر گذشت را پشت سر بگذارند (یا حتی به فراموشی بسپارند) و به همان روال عادی پیش از پاییز ۱۴۰۱ بازگردند.
اما باید به آنها هشدار داد و از آنها خواست که به زندگی عادی باز نگردند. مرگ آن نوجوانان و جوانان دوستداشتنی را نباید نادیده گرفت و هر اقدامی لازم است باید انجام شود تا دیگر شاهد رویدادهای مشابهی نباشیم. حالا و با تلطیف جو امنیتی، زمان بازگشت سیاستمداران است. سیاستمدارانی که امروز میدانند کم کاری آنها میتواند چه هزینه سنگینی را به کشور وارد کند.
در میان همه شاخصهای اقتصادی، رشد اقتصادی باید در اولویت قرار بگیرد. تنها رشد اقتصادی مثبت و پایدار است که میتواند چشمانداز امیدوارکنندهای را برای جامعه ایجاد کند. طی دهه نود كه رشد اقتصادی کشور وضعیت ناامیدکنندهاي داشت به ندرت بیشتر از پنج درصد بود.اگر طی آن دهه اقتصاد کشور هر سال به صورت پایدار پنج درصد رشد کرده بود امروز درآمد ملی ایران شصت درصد بیشتر از رقم فعلی بود.
نباید اجازه داد که چنین وضعیتی در دهه ۱۴۰۰ هم تکرار شود. تورم و تاثیر مخرب آن هم نباید دستکم گرفته شود. تا اوایل دهه نود، میانگین نرخ تورم در ایران پس از انقلاب حدود ۱۷درصد بود که نرخ بالا اما حداقل قابل تحملی بود. نرخ تورم فعلی که بالای چهل درصد است تاثیر ویرانگری برای فعالیتهای اقتصادی، سرمایهگذاری و ساختارهای اجتماعی دارد.
هرچند دولت سیزدهم در ابتدا برای کاهش تورم بسیار مصمم به نظر میرسید اما حالا گویی که دولت هم ایده روشنی برای مقابله با تورم ندارد. مبارزه با تورم ارادهای جدی و کلان و البته مجموعهای از سیاستهای پولی و مالی و توسعه زیرساختهای مربوط به استقراض دولتی را میطلبد. دولت باید رابطهاش را با طبقه متوسط شهری هم بهبود ببخشد. حاکمیت باید در مورد سیاستهای اجتماعی انعطاف بیشتری نشان بدهد و طبقات مختلف هم باید احساس کنند که در تصمیمگیریهای سیاسی مشارکت دارند.
هر آنچه لازم است باید به کار گرفته شود تا تجربه مشارکت پایین در انتخابات ۱۴۰۰ در دور بعدی انتخابات ریاست جمهوری تکرار نشود. مناطق مرزی هم پیچیدگیهای مربوط به خودش را دارد. قاعدتا باید با هرگونه اقدام جداییطلبانه برخورد شود. در عین حال، بسترهایی مانند نابرابری و کمبود امکانات هم باید برطرف شوند.
به خیابان و البته به خشونت کشیده شدن اعتراضات و سپس برخورد امنیتی با آن آخرین مرحله از مجموعهای از ناکارآمدیها است که هزینه سنگینی را به جامعه و حتی نیروهای امنیتی وارد میکند. حکمرانان عزیز، لطفا به زندگی عادی باز نگردید؛ حداقل تا زمانی که اصلاحات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی لازم را برای پیشگیری از تکرار رویدادهای پاییز ۱۴۰۱ انجام ندادهاید.
