روزنامه هفت صبح، آنالی اکبری | عکسهای قبل و بعد بازسازی خانهها را دیدهاید؟ معمولاً با تصویر یک مخروبه بدقواره افسردهکننده شروع میشود و میرسد به یک خانه تمیز و تازه و چشمگیر که هیچ شباهتی به گذشتهاش ندارد. گاهی مجبور میشوی به عقب برگردی، دوباره با دقت به دیوار و پنجرههای قبلی نگاه کنی و از خودت بپرسی این خانه زیبای رویایی همان ویرانه سابق است؟
آن اتاقهای تنگ و تاریک و خفه چطور به این فضای بزرگ و پرنور تبدیل شدند؟ آن ورودی دلگیر چطور اینقدر روشن و جذاب شد؟ این نشیمن راحت و دنج و خواستنی همان اتاقک غمزده قبلی است؟ صاحبخانه چطور سالها در آن آشپزخانه کثیف مغموم با کابینتهای کهنه زنگزده و کاشیهای ترکخورده، قاشقهای غذا را در دهان گذاشته و نخواسته جان خودش را بگیرد؟
این حیاط سبز روحنواز همان برهوت خشک عکس اول است؟ با دیدن تصاویر از خودت میپرسی خانهای که میتوانسته اینطور دلنشین و تحسینبرانگیز باشد، چرا سالها به ویرانی تن داده بوده؟ بعد میگردی دنبال طراح و معمار تا بفهمی این آبادی مدیون کیست. با دیدن کارهای بیشتری از آنها میفهمی عدهای معجزهشان از نو ساختن و ترمیم خرابیها و زشتیها و فرسودگیهایی است که شاید دیگران امیدی به بهبودش ندارند. تصاویر «بعد» خانهها، انگیزهای برای ادامه دادنند.
