روزنامه هفت صبح، حمید رستمی| یک: روزی که علیرضا سلیمانی با افتخار تمام بر روی سکوی نخست سنگین وزن مسابقات جهانی کشتی در مارتینی سوئیس ایستاد و پیروزمندانه سینه سپر کرد، بومگارتنر آمریکایی و اصلان بک خادراتسف روسی در پلههای دوم و سوم ایستادند تا نسل بیآرزوی ما بهانهای برای رویابافی پیدا کند. نسلی که یکی از مهمترین تفریحاتش تماشای ورزش کم هیجانی مثل کشتی بود و آن عکس ماندگار را تا سالهای سال بعد، همچون جهیزیه مادران سنتی روی چشمانشان نگه داشتند و به آن مفتخر بودند.
این همان مسابقاتی بود که طی آن مجید ترکان پس از رقیب همیشگیاش یوردانف بلغاری و توگوزوف روسی در رده سوم ایستاده و به مدال برنز قناعت کرده بود و عسکری محمدیان هم طبق معمول با شکست در برابر کیم یونگ سیک از کرهشمالی نقره گرفته بود تا در پایان مسابقات و مسجل شدن طلای 130 کیلوگرم، دو کشتیگیر سبک وزن همزمان چون طفلی، در آغوش علیرضا سلیمانی جا گرفته بودند و عکس خندانشان که یکی در بغل راست سلیمانی و دیگری در بغل چپش جا خوش کرده بودند تا مدتها آذینبخش رسانههای مکتوب بود و پوستر رنگی - روغنیشان که در وسط مجله دنیای ورزش چاپ شده بود در حالی که سوراخ وسط میخ مجله کاملا به چشم میآمد، بر دیوار هر باشگاه ورزشی میتوانستی ببینی، حتی باشگاههای تنیس روی میز! این نخستین حضور موفقیتآمیز کشتی ایران در مسابقات جهانی پس از انقلاب بود.
دو: علیرضا سلیمانی، تنها قهرمان سنگین وزن ایرانی در مسابقات جهانی به پهلوان باشی معروف بود و الفتی عمیق با رقیب همیشگیاش رضا سوختهسرایی داشت که همواره بر سر به دست آوردن دوبنده تیم ملی کشتی و اعزام به مسابقات خارجی رقابت داشتند و مسابقات تمرینی و انتخابیشان همواره یکی از بحثهای همیشگی رسانههای ورزشی آن زمان بود و مسابقات مارتینی سوئیس آخرین حضور موفق یکی از با تداومترین کشتیگیران ایرانی بود که در فینال مسابقات آن سال، کفش مناسب برای کشتی گرفتن با حریف آمریکاییاش بومگارتنر نداشت و به گفته خودش، یک جفت کفش از رقیب قرض گرفته بود تا روی تشک شکستش داده و به مدال جهان طلای جهان برسد و دو طرف مردانگی در کشتی را معنا کند.
هرچند که به دلیل حضور نیافتن ورزش ایران در بیشتر مسابقات جهانی و المپیکهای زمان جنگ کشتیگیران ایرانی آن روزها، بیشترین لطمه را از این غیبتها دیدند و در راس آنها سلیمانی و سوختهسرایی که به شراکت، یک وزن تیم ملی را پوشش میدادند. کشتی این دو در آن روزها کم از فینال مسابقات جهانی نداشت، هر چند که در بسیاری از موارد دو طرف قبل از سرشاخ شدن با یکدیگر به توافق میرسیدند و یکی به نفع دیگری کنار میرفت تا با فراغ بال به حریفان خارجی بیاندیشد و البته گاهی هم یکی از دو طرف شیطنتهای جوانانه خاص ورزشکاران را بروز میداد و شبیه آنچه سلیمانی بعدها برای خبرنگاران تعریف میکرد
و از مصاف دو طرف میگفت که تا چند ثانیه مانده صفر- صفر مساوی بوده و سوختهسرایی پیشنهاد داده که هم اینگونه ادامه دهند تا مساوی تمام شود و در ادامه یک لحظه در غفلت سلیمانی، سوختهسرایی فنی اجرا میکند تا پیروز نهایی شود و البته با هوشیاری سلیمانی خنثی میشود تا یاد بگیرد خیلی هم نباید روی چنین توافقاتی حساب کرد. اویی که مهمترین رقیب خارجیاش را تدیاشویلی روس میدانست. این دو رفاقتشان آنقدر عمیق بود که در بازیهای آسیایی ۱۹۸۶ سئول، رضا سوختهسرایی تصمیم گرفت در کشتی فرنگی شرکت کند و سلیمانی در ترکیب تیم آزاد حضور یابد که به دریافت مدال طلای آسیایی هر دو انجامید.
سه: از بین رقبای خارجی در آن برهه، والنتین یوردانف بلغاری یک اعجوبه تمام عیار بود که طلای المپیک ۹۶ آتلانتا و برنز المپیک بارسلون ۹۲ را در وزن ۵۲ کیلوگرم دریافت کرده بود و تا قبل از مسابقات مارتینی، سه طلای جهانی داشت و چهارمی را بعد از پشت سر گذاشتن توگوزف و مجید ترکان به دست آورد و در مسابقات تورنتو ۹۳ با شکست دادن غلامرضا محمدی به مقام اول رسید. یکسال بعد در استانبول با شکست نامیک عبدالله یف آذربایجانی طلا گرفت در حالی که محمدی سوم شد و سال بعد در مسابقات جهانی آتلانتا باز هم در فینال غلامرضا محمدی را شکست داد تا دوتا نقرهاش محدود به مسابقات جهانی توکیو ۹۰ و وارنا ۹۱ باشد و جالبتر اینکه در اولی این مجید ترکان بود که به جبران برآمده و موفق شود مدال طلا را از گردن رقیب درآورده و به خود اختصاص دهد.
چهار: رسول خادم یکی از مهمترین کشتیگیران تاریخ ورزش ایران بود که در وزنهای مختلف حضور داشت و البته مهمترین رقیبش در سنگین وزن ماخاربک خاداراتسف روسی بود. خادم که دو طلای جهان و یک المپیک در وزن ۹۰ کیلوگرم داشت قبلترها در المپیک بارسلون در وزن ۸۵کیلوگرم مدال برنز گرفته بود و بعدها هم در مسابقات قهرمانی جهان در تهران ۹۸ در وزن ۱۳۰کیلوگرم مدال نقره را کسب کرد. ماخاربک خاداراتسف روسی ابتدا در مسابقات ۸۶ بوداپست اولین طلایش را صید کرد و بعد از آن تا سال ۹۲ در تمام مسابقات جهانی و المپیکها پله اول را به خود اختصاص داد تا به یک افسانه تبدیل شود.
او که تا آن سال عضو تیم شوروی بود همواره در وزن ۹۰کیلوگرم کشتی میگرفت و در سال ۹۰ در حالی طلا گرفت که کریس کمپل آمریکایی و محمدحسن محبی دوم و سوم شدند اما مسابقات جهانی ۹۳ تورنتو پایان افسانه خادراتسف بود. او که از آن سال در ترکیب تیم روسیه در مسابقات شرکت کرده بود بعد از ملوین داگلاس آمریکایی و کورتانیدزه گرجی به مدال برنز رسید تا بعد از ۸سال سلطنتاش بر وزن ۹۰کیلوگرم کشتی جهان خاتمه پیدا کند و یکسال بعد این رسول خادم بود که در فینال با غلبه بر خادراتسف به مدال طلا رسید تا دو قهرمان سالهای قبل زیر دستش قرار گیرند یکی در پله دوم و داگلاس قهرمان سال قبل در پله سوم! این ردهبندی سال بعد در مسابقات جهانی آتلانتا هم عیناً تکرار شد
و البته در المپیک ۹۶ آتلانتا هم فقط یک تغییر کوچک را در رتبهبندی مسابقات شاهد بودیم و این بار مدال برنز به کورتانیدزه گرجی رسید تا سر کشتیگیر آمریکایی در خانه، از مدال بیکلاه بماند و بدینسان خادراتسف پس از المپیک آتلانتا، ورزش قهرمانی را کنار گذاشته و به استراحت بپردازد اما چند سال بعد برای المپیک سیدنی تصمیم گرفت به دایره طلایی کشتی بازگردد اما از آنجایی که دیگر نتوانست در ترکیب تیم ملی روسیه جایی برای خود پیدا کند به تیم ملی ازبکستان پیوست که دوران دانشجویاش را در آنجا گذرانده بود اما بازگشتش مایوسکننده بود و با یک برد در برابر کشتیگیر ترکیه و یک باخت به کشتیگیر کرهای در همان دوره مقدماتی حذف شد تا از این حضور مجدد طرفی نبسته و اینبار دیگر برای همیشه کشتی را رها کرده و به دنیای سیاست راه پیدا کند و به نمایندگی دومای روسیه برسد و بقیه عمرش را نه با بدنهای چغر و حریفانش که با مغزهای به جامانده از دوران کمونیستی و زیر نظر همفکران پوتین بگذراند.
شرح عکس: تصویری بسیار ارزشمند میان دو قهرمان نامی ایران ( سنگین وزن ) علیرضا سلیمانی با دوبنده قرمز و رضا سوخته سرایی در رقابتهای نهمین دوره جام آریامهر که با پیروزی رضا سوختهسرایی پایان پذیرفت اما سلیمانی روز بروز به تکامل نزدیک و در حال کسب تجربه برای میادین بزرگتر بود ( 100 کیلو گرم - آذر ماه 1354 )
