روزنامه هفت صبح، آرش خوشخو | در آستانه انقلاب در ایران سه کازینوی بزرگ برقرار بود. قدیمیترینشان کازینوی رامسر بود که در مراحل تکمیل پروژه هتل رامسر از همان اواخر دهه بیست برپا شده بود و به شدت مورد توجه خانواده پهلوی قرار داشت. خب همه میدانستند که محمدرضا و اشرف و حتی محمودرضا دیوانهوار بازی پوکر را دوست دارند و هرکدامشان همبازیهای خاص خود را داشتند.
مثلا محمود حاجبی، پروفسور یحیی عدل و ابوالحسن ابتهاج از همبازیهای حرفهای شاه بودند که هفتهای یک بار معمولا چهارشنبهها در کاخ جمع میشدند و رقمهای بسیار کلانی را نیز ردو بدل میکردند. این رقمها در دهه پنجاه گاه به دو و سه میلیون تومان هم میرسید … یعنی پول سه چهارتا آپارتمان. چیزی مثل ده دوازده میلیارد تومان امروز.
حتی در یک مورد از باخت ۵۰ میلیون تومانی محمدرضا در یکشب هم در اسناد ساواک گزارش شده که خب رقم حیرتانگیزی است ( همین باختها بود که در نهایت موجب شد محمدرضا پوکر را کنار بگذارد و به بریج قناعت کند ) یا سندی وجود دارد که طی آن خسرو هدایت دریکی از شبهای پوکر در خانه اشرف برنده یک میلیون و هفتصد هزار تومان میشود که بلافاصله چندروز بعد برای خرید یک ویلا در سوئیس عازم این کشور شده بود!
این دلبستگی غیرطبیعی و افراطی که برای اعضای یک خانواده سلطنتی که بر اموال کشور تسلط دارند پاشنه آشیل دردناکی محسوب میشد موجب شد تا تاسیس کازینو در ایران به عنوان یک حرفه سودده مورد توجه قرار گیرد. بهخصوص در شهرها و اقامتگاههای خانواده سلطنتی در تعطیلات این کازینوها سرو سامان گرفتند. و خب در دهه بیست و سی رامسر مهمترین اقامتگاه تفریحی خانواده پهلوی بود.
بیجهت نیست که پرواز محمدرضا و ثریا در سه روز قبل از کودتای ۲۸ مرداد به اروپا در زمان اقامتشان در رامسر و از فرودگاه اختصاصیشان در این شهر شکل گرفته بود. به این ترتیب تا مدتها کازینوی رامسر تنها محل رسمی و عمومی برای دلباختگان پوکر و قمار در میان درباریان بود که بهخصوص در تابستانها مهمانهای متنوعی را از میان سرمایهداران لبنانی، شخصیتهای سیاسی اسرائیلی، شاهزادههای عرب و حتی بازرگانهای آمریکایی و انگلیسی را به سمت خود جلب میکرد.
طبیعت زیبای رامسر جاذبه این کازینو را دو چندان ساخته بود و کار به آنجا رسیده بود که مثلا در سالهای ۵۵ و ۵۶ پروازهای تهران به شمال کشور طوری تنظیم شده بود که هرشب مشتاقان قمار برای شام در هتل رامسر باشند و پس از قمار و پوکر صبح روز بعد به تهران برگردند. مدیریت این کازینو توسط بنیاد پهلوی انجام میشد اما اکثر کارکنان آن اروپایی و آمریکایی بودند. به جز قمارخانه، این مجموعه شامل کاباره، استخر و رستورانی کنار دریا میشد.
محمدرضا پای خوانندهها و رقاصههای مشهور را نیز به این کازینو باز کرد و روایت است که در سال ۱۳۳۸ هنرنمایی سمیرا طارق رقاصه لبنانی در کازینو رامسر محمدرضا را بهشدت از خود بیخود ساخته بود طوری که از طارق میخواهد یک برنامه اختصاصی برای او و اشرف و چندتن از دوستان نزدیکش اجرا کند. البته در سال ۳۸ محمدرضا از ثریا جدا شده بود و با فرح ازدواج نکرده بود.
در خطه شمال و در دهه سی کازینو هنتل بابلسر هم راه افتاده بود اما به رونق بقیه کازینوهای مشهور ایران نرسید. دیگر کازینوی بزرگ ایران کازینو آبعلی در هتل آبعلی بود. هتلی قدیمی و بسیار زیبا که سال ۱۳۱۶ افتتاح شده بود. در سال ۱۳۴۷ این هتل به چهار شریک لبنانی اجاره داده شد و آنها بلافاصله کازینوی این شهر کوچک را راهاندازی کردند تا برای پولدارهای تهرانی که راه رامسر برایشان دور و کازینوی این شهر برایشان دور از دسترس بود سر راه رفتن به شمال محل قمار و پوکر را فراهم کنند. و خب از رونق غیرمنتظرهای هم برخوردار شد! معروف است که در چهارراه سیدخندان تا مدتها تابلویی بوده بدین مضمون: «آبعلی از این طرف!»
اما پروژه کازینوی کیش بقیه کازینوهای ایران را بیرنگ کرد. در سال ۱۳۴۹ محمدرضا پروژه تبدیل کیش به محل تعطیلات زمستانی خودرا کلید زد و از آن پس سیر تحولات عمرانی در کیش سرعت شگفت انگیزی پیدا کرد که داستانش را بعدا برایتان میگویم. اما ایده اولیه این بود که کیش به مونتکارلوی خاورمیانه بدل شود. کازینوی کیش در سال ۱۳۵۲ توامان با هتل شایان آماده شد و فاصله کمی از دریا داشت.
افراد ثروتمند منطقه، شیوخ عرب، درباریان و توریستهای خارجی برای تعطیلات زمستانی و خوشگذرانی و بازی به این محل میآمدند. متصدیان میزهای این کازینو از آفریقای جنوبی یا اروپا آمده بودند. میز مخصوص بازی پوکر و میز رولت در این کازینو وجود داشت. کیش اما جزیرهای به شدت محافظت شده بود و از ورود مردم عادی به آن ممانعت میشد. پروژه تبدیل کیش به مونتکارلو هم بسیار کند پیش میرفت و بعید بود موفقیتی در این میانه حاصل شود. حداقل در آیندهای نزدیک. فاز یک پروژههای عمرانی کیش در خرداد ۱۳۵۷ به پایان رسید اما دیگر فرصتی نبود و انقلاب در پیش بود.
