روزنامه هفت صبح| آیا صاحبخانهها راضی میشوند از روش سالهای اخیرشان دست بکشند و عوض دریافت اجاره بالا، پول پیش بیشتری بگیرند؟ یکسری آیای دیگر هم وجود دارد.
تعارف که نداریم؛ جزئیات منتشرشده از طرح اولیه پرداخت وام مستاجران پر از ابهام و سوال بیجواب است. خودمان میدانیم باید تا زمان نهایی شدن طرح منتظر بمانیم اما پیشنهاددهندگان طرح میتوانند در همین مدت بعضی نقاط ضعف را رفع کنند.فعلا تا اینجای کار مشخص شده که وام رهن خانه به حساب موجر یا همان صاحبخانه واریز میشود و مستاجر سود وام را به بانک پرداخت میکند. رقم این سود قطعا کمتر از هزینه اجاره خواهد بود. پیشنهاددهندگان طرح در حقیقت خواستهاند قدرت مالی کسانی را که توانایی لازم برای پرداخت اجاره ندارند، افزایش دهند. خودتان که بهتر میدانید؛ به هر وامی سود تعلق میگیرد اما پیشنهادکنندگان طرح اصرار دارند بگویند، سود وام کمتر از هزینه اجاره است تا افراد از عهده پرداخت آن بربیایند. لابد این طور که مستاجری با اجاره ۱٫۵میلیون تومان، بعد از گرفتن وام فقط یکمیلیون تومان قسط به بانک پرداخت کند. شما هم مثل ما با عینک بدبینی به ماجرا نگاه میکنید؟
***ابهام اول***
اینکه وقتی یک طرح هنوز در مرحله پیشنهاد اولیه است و حتی کسی که پیشنهاد را مطرح کرده، دقیقا در مورد جزئیات طرح مصمم نیست، چرا این طرح اولیه سر از خروجی خبرگزاریها درمیآورد؟
***ابهام دوم***
برای موقعی است که یک مستاجر بعد از کلی گشتن در بازار مسکن یک خانه ۶۰، ۷۰متری پیدا کرده و میخواهد با صاحبخانه سر میز معامله بنشیند. چنین مستاجری که صاحبخانه قبلی جوابش کرده و فرصت کوتاهی برای پیدا کردن یک خانه جدید دارد، چطور میتواند در صف وام رهن خانه و برای بررسیهای کارشناسان بانک عامل منتظر بماند؟
***ابهام سوم***
اینکه روزانه صدها قرارداد رهن و اجاره در کشور امضا یا تمدید میشود. چطور میتوان تشخیص داد یک قرارداد رهن و اجاره به صورت منصفانه بسته شده و صاحبخانه و مستاجر برای دورزدن بانک عامل، قیمتها را بالا نبردهاند؟ اصلا شاید یک نفر بخواهد با رفیق و دوست و آشنا قرارداد رهن و اجاره امضا کند. آیا بانک عامل توانایی کارشناسی خانههای مورد معامله در مدت کوتاه را دارد؟
***ابهام چهارم ***
وقتی پیش میآید که بخواهید صاحبخانه را برای قبول وام رهن خانه راضی کنید. اغلب صاحبخانهها علاقه زیادی به دریافت اجاره از مستاجرشان دارند و برای همین اجاره بیشتر را به پول پیش زیاد ترجیح میدهند. چراکه در نهایت پول اجاره ماهانه به جیب صاحبخانه میرود، اما پول رهن در پایان قرارداد به مستاجر برمیگردد. همین موضوع باعث میشود راضیکردن صاحبخانه برای دریافت وام رهن اجاره به جای اجاره ماهانه، برای خودش یک پروژه سخت و طاقتفرسا به حساب بیاید.
***ابهام پنجم ***
در مورد ضمانت وام رهن خانه است. فرض کنید یک مستاجر ۱۰۰میلیون تومان وام رهن خانه میگیرد و آن را به صاحبخانهاش میدهد. چه کسی باید بازپرداخت وام رهن خانه را تضمین کند؟ بدون شک مستاجر به عنوان کسی که باید سود وام را ماهانه پرداخت کند، نیاز به معرفی ضامن دارد. پس اصل پول که دست موجر است چه میشود؟ آیا بانک عامل باید از صاحبخانه هم که اصل پول وام رهن خانه را در اختیار دارد، ضامن بگیرد؟ کدام صاحبخانه بعد از کلی کوتاه آمدن سر قبول رهن کامل به جای اجاره ماهانه، راضی میشود که برای راه افتادن کار مستاجرش دنبال ضامن بگردد؟ از این صاحبخانهها به ما هم معرفی کنید!
***ابهام ششم***
که توسط کارشناسان اقتصادی مطرح میشود، بحث تامین سرمایه لازم برای اجرای چنین طرحی است. هر ماه صرفا در تهران حدود ششهزار قرارداد اجاره جدید امضا میشود و حتی اگر قراردادهای اجاره را در نظر نگیریم و مبلغ رهن هر کدام از این قراردادها را در کمترین حالت یعنی ۵۰میلیون تومان محاسبه کنیم، بودجهای که برای تامین مالی طرح پیشنهادی وزارت اقتصاد و دارایی لازم است، از ۳۰۰میلیارد تومان در ماه فراتر میرود. آن هم صرفا برای قراردادهای اجاره جدید در تهران!
***ابهام هفتم***
در مورد زمان اجرایی شدن این طرح پیشنهادی است. احتمالا حداقل چندماه تا نهایی شدن طرح فاصله داریم و بعید است تابستان امسال بتوانیم شاهد به اجرا درآمدن طرح وام رهن خانه باشیم. به عبارتی حتی اگر این طرح اجرا شود، دیگر خیلی دیر شده و فصل جابهجایی مستاجرها به کلی گذشته است.
