روزنامه هفت صبح | ۱۷۰ساعت جستوجوی کودک گمشده در جنگلهای کالپوش بینتیجه ماند و مفقودالاثری «زهرا» اعلام شد. «زهرا عرباسدی»، کودک هفت سالهای که در جنگلهای کالپوش مفقود شده بود، پس از جستوجوی نیروهای امدادی پیدا نشد. عملیات جستوجو بهطور رسمی پایان یافته و مفقودالاثری «زهرا» به پلیس آگاهی اعلام شده است.
عملیات جستوجوی مکرر و مداوم توسط تیمهای تخصصی و عملیاتی امداد و نجات جمعیت هلالاحمر استان سمنان و استانهای همجوار و اهالی بخش کالپوش بهخصوص مردم دشتشاد در جنگلهای منطقه، به مدت بیش از هفت روز از سیام اردیبهشتماه تا پنجم خردادماه امسال ادامه داشت. در این تلاشها، هیچ اثر و نشانی از زهرا عرباسدی مشاهده نشد و عملیات جستوجو در جنگلهای دشت شاد به همت نیروهای جمعیت هلالاحمر و گروههای مردمی به کار خود پایان داد. پایان عملیات جستوجو و نجات این دختربچه اعلام شده و از این پس، پلیس آگاهی پرونده را در دست پیگیری خواهد داشت.
جزئیات حادثه
سرنوشت زهرا هم به سرنوشت کودکانی شبیه شد که در این سالها گم شدند و دیگر خبری از آنها نشد. نیروهای امداد و هلالاحمر، پایان عملیات را اعلام کردند اما نیروهای بومی همچنان عملیات جستوجو را ادامه میدهند و یکی از این افراد به هفتصبح میگوید: «هلالاحمر، پایان کار خود را در بعدازظهر پنجشنبه اعلام کرد و رفت اما نیروهای روستا همچنان در جستوجو هستند.»
این فرد که خودش هم همچنان بهدنبال این کودک است، میگوید: «حتی امکان ربایش این کودک نیز وجود دارد، چون در جنگل تا جاییکه میشد گشتهایم و هیچ اثری از این دختربچه نبوده است. ما سابق براین اصلا مورد گمشدن در این جنگلهای سمت میامی را نداشتهایم اما یک کودک ۱۲ساله در جنگلهای سمت گلستان گم شده بود که بعد از سیزده روز پیدا شد.
اما این کودک امکان ندارد به این شکل به عمق جنگل برود.» او میگوید: «روز حادثه در کالپوش جشن شقایقها برگزار شده بود و بعد هم مردم برای تفریح به جنگلهای میامی آمدند. بهقدری تعداد افراد زیاد بود که عجیب است یک کودک به سمت عمق جنگل برود و کسی متوجه نشود. اما در ابتدای جنگل هم دوربین مداربسته وجود ندارد تا بشود ماجرا را پیگیری کرد. اما طبق شناختی که از این خانواده وجود دارد اصلا با کسی خصومتی نداشتند که بخواهند کودک را بربایند.»
روایت پدر زهرا از گم شدن او
حمیدرضا عرباسدی، پدر زهرا از اهالی روستای کلاته اسد میامی، درباره ماجرای گم شدن دخترش میگوید: «روز جمعه سیام اردیبهشت امسال در منطقه جنگلی دشت شاد استان سمنان جشنواره گلهای شقایق برگزار شده بود. همراه خانواده، خواهر و برادر به محل برگزاری جشنواره رفتیم. برای ناهار در منطقهای جنگلی اتراق کردیم و بچهها مشغول بازی شدند. ساعت ۲ بعدازظهر، هنگام ناهار متوجه ناپدید شدن زهرا شدیم.
سراسیمه به جستوجو در منطقه پرداختیم اما اثری از دخترم نبود. عکس دخترم را به خانوادههایی که در آن منطقه اتراق کرده بودند، نشان دادم اما او را ندیده بودند. سه ساعت بعد، وقتی او را پیدا نکردیم به پلیس و هلالاحمر اطلاع دادیم که آنها همراه روستاییان، نیروهای بسیج و سپاه برای جستوجو به منطقه جنگلی آمدند. تاکنون موفق به یافتن او نشدهایم.
هنگام جستوجو در منطقه جنگلی، افرادی نزدمان آمده و اظهارات عجیب و غریبی را به ما میگفتند که هنوز معلوم نیست گفتههایشان چقدر صحت داشته باشد. یکی از آنها میگفت راننده خودروی نقرهایرنگ را دیده که دست دخترم را گرفته و سوار خودرویش کرده و با خودش برده است. دیگری میگفت دخترم گریهکنان میرفته و مادرش را میخواسته که دو زن به بهانه بردن وی نزد مادرش، دخترم را سوار کرده و به مکان نامعلومی بردهاند. مردی هم میگفت دخترم را دیده که سمت روستای مرزی میرفتهاست.»
خانواده بومی و رها کردن زهرا
کمال طاهریان، مدیرکل دفتر مدیریت بحران استانداری سمنان درباره گم شدن او میگوید: «خانواده زهرا حدود ساعت ۶ عصر موضوع را به نیروهای امدادی هلالاحمر اطلاع دادند و شاید اگر زودتر خبر مفقودی به تیمهای امدادی میرسید زهرا تاکنون پیدا شده بود. شواهد حاکی از این است که یک خانواده بومی از یکی از روستاهای همان اطراف، زهرا را که گویا گریهکنان کنار جاده در جنگل دشتشاد در حرکت بود، مشاهده میکنند و علت گریه و «اسم و فامیل» زهرا را از وی جویا میشوند.
زهرا هم (شاید بهدلیل علاقهای که به پدرش رضا داشته) خود را «زهرا رضایی» معرفی و گمکردن خانوادهاش را علت گریه خود عنوان میکند.» مدیرکل دفتر مدیریت بحران استانداری سمنان با اشاره به اینکه بر اساس اظهارات این خانواده، زهرا سوار بر خودروی سواری آنان میشود تا بلکه به پدر و مادر و خواهرش برسد اضافه میکند که «کمسنوسالی و عدم دقت کافی زهرا سبب میشود کودک هفتساله نه در محل اتراق پدر و مادر، بلکه در جایی شبیه به آن پیاده شود و اعلام کند که خانوادهاش نزدیکی همان محل اتراق کردهاند.»
طاهریان با اشاره به اینکه بر اساس شواهد زهرا بهطرف عمق جنگل از جاده حرکت کرده است تصریح میکند: «این موضوع میتوانست سرنخ خوبی از زهرا برای امدادگران باشد؛ البته اگر آن خانواده بومی کمی نسبت به زهرا حساستر میبودند و بیشتر به اظهارات دختربچه هفتساله حساسیت نشان میدادند، بنابراین این سرنخ برای پیداکردن زهرا بینتیجه ماند.» حتی کش مویی که در جنگل هم پیدا شد پدر زهرا گفته بود متعلق به دخترش نیست و همچنان زهرا مفقودالاثر است.
