روزنامه هفت صبح| یک: آقا یک بزرگوارانی تصمیم گرفتند به هشت هزار نفر از خبرنگارانی که در سایت رسانه وزارت ارشاد ثبتنام کردهاند و نامشان بهعنوان خبرنگار ثبت رسمی شده است، به مناسبت روز خبرنگار جایزه بدهند. ماجرایش هم رسانهای شد و شماره شبا گرفتند و قرار شد به هر خبرنگار 400 هزار تومان هدیه بدهند. دستشان درد نکند.
بزرگواران عزیز ما که نمکنشناس نیستیم و خیلی هم ممنونیم اما مشکل از اینجا شکل میگیرد که احیانا دریافتکننده این هدیه فرحبخش مثلا بخواهد برای یک دوست خارجی یا یک رسانه کنجکاو ماجرا را ترجمه کند و از هدیه هشت دلاری به خبرنگارها حرف بزند. هشت دلار! دوستی میگفت در دوبی یا استانبول سوار تاکسی بشوی و دو قدم آنسوتر پیاده بشوی حداقل 10دلار باید بدهی. البته که ما نمکنشناس نیستیم. ممنون از شما.
دو: روزنامه جوان توپیده است به فوتبالیستها که شما از بیتالمال در حال ارتزاق هستید و خجالت بکشید و بهجای این کارها، کار بکنید و از اینجور چیزها. در کلیت این ماجرا هیچ مشکلی با نویسنده این مطلب در روزنامه جوان نداریم. ما هم از اینکه به رضا اسدی و یا حتی بیرانوند 20 یا 30 یا 40 میلیارد تومان پول داده میشود تا در استادیومهای بدون تماشاگر به اینسو و آنسو بجهند، عصبانی هستیم. این در کلیات.
اما در جزئیات خب چرا دولت دست از فوتبال نمیکشد؟ چرا از خصوصیسازی این باشگاهها اینقدر میترسد؟ این چه ماجرایی است که هر سال و هر رئیسجمهور یکبار به خصوصیسازی این باشگاهها یورش میبرد و وسط کار میبیند که اصلا راه ندارد! دو باشگاه با بیست سی میلیون طرفدار مگر میشود خصوصیشان کرد؟
پس این ماجرا ادامه پیدا میکند و این فوتبالیستها از جیب دولت و مردم حقوقهای سنگین میگیرند و بعضی وقتها هم نمیگیرند و عصبانی میشوند و اعتصاب میکنند و قیافه مظلومانه بهخود میگیرند. راه درست این است که دولت و حاکمیت البته یک مقدار شجاعت داشته باشد و خودش را از دست این باشگاهها خلاص کند و از حلقه دلالها و مدیران رانتخوار و بازیکنان نازپرورده خودش را خلاص کند.
اما ملاحظات و محافظهکاریها این راه را به بنبست تبدیل کرده است و فقط فرصتی درست میکند براي نویسندههای آتشینمزاج نشریات تا اینگونه در پوزیشن عدالتطلبانه، بازیکنان را به صلابه بکشند. نه عزیزان حرف شما درست است اما مشکلی را حل نمیکند.
