روزنامه هفت صبح، فاطمه رجبی| اگر کارمند دولت هستید از دو هفته دیگر باید به طور جدی دور مهمانی و خوشگذرانی شبانه را خط بکشید چون از ۱۵ خرداد تا ۱۵ شهریور باید حدود ساعت چهار صبح بیدار شوید تا راس ساعت ۶ در محل کارتان حاضر باشید. این خبری است که حدود یک ماه پیش از طرف دولت اعلام شد آن هم به دلیل صرفهجویی در مصرف برق و جلوگیری از کمبود برق در تابستان.
اینطور که رئیس سازمان اداری و استخدامی گفته این تصمیم سراسر خیر و برکت است و کمترین مشکل را برای کسی به وجود میآورد چون عمده کارمندان دولت را معلمان تشکیل میدهند که در تابستان تعطیل هستند. برای بقیه کارکنان هم مشکلی نخواهد بود چرا که با شهرداریها صحبت شده که ساعت کار حمل و نقل عمومی جلو کشیده شود تا آنها بتوانند راس ساعت شش در محل کارشان حاضر باشند و راس ساعت یک هم به خانه بروند، اینطور که او گفته قرار شده سختگیری بشود تا در شهرهای کمتر گرمسیر از ساعت ۱۲ وسایل خنککننده خاموش بشوند.
طبیعتا این خبر با موج بزرگی از واکنشها مواجه شد اما در این بین به یک مورد کمتر توجه شد و آن بیشتر شدن شکافیست که همین حالا هم بین ما و دیگر کشورها وجود دارد. چرا؟ چون تا همین حالا تعطیلی پنجشنبه و جمعه ما و تعطیلات شنبه و یکشنبه خارجیها باعث میشد که عملا چهار روز هفته از دست برود موضوعی که آنقدر مهم بود تا کشور امارات از ابتدای سال ۲۰۲۳ تعطیلاتش را از جمعه و شنبه به شنبه و یکشنبه تغییر بدهد
اما گویا این موضوع برای ما آنقدرها هم مهم نیست چون حالا با تعیین ساعت شش صبح تا یک ظهر به عنوان ساعات کار ادارات دولتی فاصله با بقیه جهان بیشتر هم شده است. نکته مهم اینکه غیر از چین و امارات تمام کشورهایی که اصلیترین طرفهای تجاری ایران محسوب میشوند همگی موقعیت غربیتری از ایران دارند و به همین دلیل خورشید در این کشورها دیرتر طلوع میکند
پس همین حالا هم آنها دیرتر از ما کارشان را شروع میکنند که در این صورت این اختلاف بیشتر هم میشود و از آن طرف کارمندان ما زودتر کار را جمع میکنند در حالی که کار در کشورهای دیگر تازه شروع شده است. ممکن است بگویید این اختلاف با کشورهایی که نزدیک هستند آنقدر مشکل درست نخواهد کرد مخصوصا اینکه بخش خصوصی کارش را مطابق همان ساعت قدیم انجام میدهد اما جواد محمدی یکی از کارمندان شرکت بازرگانی ملی در این مورد میگوید:
«اگر بخواهیم واقع بین باشیم نمیتوانیم بگوییم فاجعه اتفاق افتاده و همه چیز تعطیل خواهد شد اما به هر حال این تصمیم بیتاثیر هم نخواهد بود. بیشترین مبادله را ما با امارات داریم که درست نیم ساعت است. آنها کارشان را هشت و نیم صبح شروع میکنند که این یعنی ساعت هشت صبح ما پس اگر ما تا ساعت یک سر کار برویم دو ساعت زودتر از آنها شروع میکنیم و نزدیک به چهار ساعت هم زودتر از آنها کار را جمع میکنیم. چون اماراتیها هم مانند ترکیه یک ساعت در میانه کار استراحت دارند و بعد از یک تا ۵ مجددا کار میکنند.
این یک ساعت هم دوازده تا یک است پس از آن طرف هم ما عملا تا دوازده برای کار کردن با آنها وقت داریم و این در مجموع چهار ساعت است. این موضوع در مورد ترکیه نیم ساعت هم کمتر است چون آنها ساعتشان از ما نیم ساعت عقبتر است. با توجه به اینکه فقط شرکتهای دولتی مشمول قانون جدید شدهاند یعنی بیشترین سختی که شرکتهای خصوصی خواهند داشت هماهنگ کردن این چهار ساعت با ساعت کار خودشان است
یعنی باید کارهایی که به نحوی با شرکتهای دولتی و خارج از ایران گره میخورد در همین ساعتهای کوتاه هماهنگ کنند. موضوع در مورد کشورهایی که دیرتر از ما شروع میکنند سختتر است مثلا ما با آلمان یک ساعت و نیم اختلاف ساعت داریم یعنی وقتی کارمندهای ما ۶ صبح در محل کارشان حاضر شوند آنجا تازه ساعت چهار و نیم صبح است.
ساعت کار ادارات در آلمان ۹ صبح است یعنی وقتی اینجا ساعت ده و نیم است و چهار ساعت و نیم از شروع کار گذشته تازه کارمندان آلمانی سر کارشان حاضر میشوند. پس ما تا ساعت یک حدود دو ساعت و نیم بیشتر وقت نداریم. این را هم در نظر داشته باشید که کارمندی که ساعت شش صبح کارش را شروع کرده در بدترین حالت باید یازده و نیم برای ناهار برود اگر نرود نمیتواند کار درست و حسابی انجام بدهد.
پس شما در بهترین حالت از همان ده و نیم تا یازده و نیم- دوازده را به عنوان ارتباط ما با اروپا باید در نظر بگیرید چون غیر از آلمان تقریبا با بقیه کشورهایی که خرده ارتباط تجاری داریم هم اختلاف ساعتمان همین حدود است یعنی با فرانسه هم یک ساعت و نیم اختلاف داریم.»
او در جواب اینکه چنین تغییری در مورد چین با توجه به اینکه آنها ساعتها جلوتر از ما هستند میتواند مفید باشد یا نه میگوید: «بهتر نمیشود اما بدتر هم نمیشود چون چین چهار ساعت و نیم از ما جلوتر است یعنی ما که شش صبح شروع میکنیم آنها مشغول کار هستند
اما از آن طرف آنها تا ساعت دوازده ظهر ما بیشتر کار نمیکنند پس عملا چیزی تغییر نمیکند. همانطور که گفتم چالش اصلی ما نه ارتباط شرکتهای دولتی ما با بیرون از ایران که هماهنگ شدن بخش خصوصی و دولتی ما در داخل کشور است. بنابراین این ناهماهنگی بخش دولتی و خصوصی به دلیل دستکاری ساعت بیشتر میتواند ما را تحت تاثیر قرار بدهد و وصول شدن حوالهها و انجام کارهایی را که به واسطهگری شرکتهای دولتی مربوط است عقب بیاندازد.»
