روزنامه هفت صبح| یک: دیروز که گزارشهای مربوط به استیضاح را میخواندم و مرور میکردم باز هم با تصاویر نمایندگانی روبهرو شدم که به شکلی مبالغهآمیز در حال جشن گرفتن کلهپا کردن وزیر مربوطه هستند و چنان اکتهایی را جلوی دوربین به نمایش گذاشتهاند که فقط در جشنهای خیاباني پس از موفقیتهای تیمملی فوتبال مشاهده میکنیم. قصدم حمایت از وزیر معزول نیست اما بهعنوان یک مخاطب اصلا فلسفه این نوع شادی کردن و هیاهو و همهمه را نمیفهمم.
یک زمان است که رقابت حزبی در جریان است، خب شاید تا حدی بتوان شادمانی استیضاحکنندگان را درک کرد اما در مورد فاطمیامین اصلا همین رقابت حزبی هم وجود ندارد. پس این چهرهها و مشتهای گرهکرده و شستهای روبهپایین و پاهای باز و اینطور چیزها مال چیست؟ چه هیجانی براي نمایندهها در این زمینه وجود دارد که مردم عادی درک نمیکنند؟ چرا موقع اعلام و شمارش آرا اینگونه میروید پشت رئیس مجلس و شادمانی میکنید؟ چرا براي ما قابل درک نیست؟
در نگاه مردم این جلسهای بوده برای برکناری یک وزیر. خب چرا اینقدر شاد هستید؟ چه موفقیت بزرگی در کار وجود دارد که ما نمیفهمیم؟ یعنی داستان اینقدر صنفی و داخلی است که براي ما نامأنوس و نامفهوم ازآب درآمده است؟ چندین سال قبل در استیضاح فرجیدانا تصویر محمد دهقان که پشت روسای مجلس از خوشی دوتا شستش را به سمت پایین گرفته و در یک حالت خلسهگونه فرو رفته بود تا مدتها ذهنم را مشغول کرده بود و حالا در استیضاح فاطمیامین بهنوعی این تصاویر نامفهوم تکرار شد. به ما هم بگویید این حجم خوشحالی دقیقا علتش چیست؟
دو: خیلی وقت است از کشفیاتم چیزی ننوشتهام! خب مدتهاست متوجه شدهام که فرهنگ عمومی ایرانیها با مردمان ترکیه بهشدت شبیه است. اخلاقیات روزمره، امتیازات و ضعفها، شیوه طنازی، مسئله خانواده، روابط زنان و مردان و… از الگوهای مشابهی پیروی میکنند. خب دقیق بخواهم بنویسم باید بگویم نسبتا مشابه. هردو محیط تمدنی، منعطف، سیال و پرجنبوجوش هستند و در مقابل ایدههای جدید از غرب و شرق، آغوش باز کردهاند.
در مقابل وقتی با تمدنهای هند و یا عرب مواجه میشوی احساس میکنی کاملا به لحاظ فرهنگی خودکفا هستند. برای همین کولونیهای عرب و یا هندی در سراسر جهان به خصلتهای بومی و ملی خود وفادارند و یک اکوسیستم بسته پدید میآورند اما کولونیهای ایرانیها و یا اهالی ترکیه آماده هستند که با تمدنهای میزبان بلافاصله وارد گفتوگو بشوند. نمیدانم توانستم منظور خودم را منتقل کنم یا نه. این بیشتر حاصل تجربههای شخصی در سفر به برخی کشورهای منطقه است.
سه: آقا عجب بازیای بود تاتنهام و لیورپول. همانطور که یکی از دوستان میگوید ضمن احترام به علی دایی و مهدی طارمی، سون احتمالا بهترین فوتبالیست تاریخ آسیاست و عجب نتیجه دردناکی هم رقم خورد. تاتنهام مستحق شکست در این بازی زیبا که مطمئنا در فهرست به یادماندنیترین نتایج فوتبال اروپا ثبت خواهد شد، نبود. حیف شد.
