روزنامه هفت صبح | در تمام سه ماه گذشته خوشبین‌ها منتظر عملی شدن وعده وزیر ورزش برای باز شدن درهای ورزشگاه آزادی به روی عموم مردم و استفاده مردم عادی از محوطه این مجموعه بودند و می‌گفتند برای جلب نظر کنفدراسیون فوتبال آسیا هم که شده این اتفاق خواهد افتاد و بدبین‌ها می‌گفتند که به دلایل متعدد چنین کاری شدنی نیست، معاون وزیر ورزش آب پاکی را روی دست همه ریخته و بدون تعارف به موانع این کار اشاره کرده از جمله ملاحظات امنیتی. اواخر مهرماه امسال وزیر ورزش در مورد باز شدن درهای ورزشگاه بزرگ آزادی به روی عموم مردم حرف‌های امیدوارکننده‌ای زد؛

او گفت که مگر استادیوم آزادی خاک جمهوری اسلامی ایران نیست پس چرا فقط مخصوص عده خاصی است. آقای سجادی که تازه پایش به وزارت ورزش باز شده بود اعلام کرد که چرا باید مردم در بیرون از استادیوم روزهای تعطیل مستقر شوند؟ استادیوم آزادی برای همه آحاد ملت آزاد است و این مجموعه بر روی مردم باز است. او همزمان جاده سلامتی مجموعه ورزشی آزادی را هم افتتاح کرد و وعده داد که به زودی خانواده‌ها می‌توانند از امکانات آن استفاده کنند.

بلافاصله بعد از این حرف‌ها برخی رسانه‌های نزدیک به دولت از جمله روزنامه ایران از لوکس بودن فضاهای ورزشی نوشتند و گفتند که چرا مردم عادی از هزاران مجموعه ورزشی که در اختیار نهادهای مختلف دولتی است بی‌بهره‌اند و برای استفاده از آنها باید رقم‌های سنگین پرداخت کنند، همزمان برخی‌ها که بیشتر به جزئیات و مختصات ورزشگاه آزادی آشنا بودند پیش‌بینی کردند که وعده وزیر ورزش عملی نخواهد بود. برخی رسانه‌ها مثل خبرگزاری فارس هم نوشتند که این کار می‌تواند به ورزش قهرمانی آسیب بزند.

فارس در گزارش مفصلی نوشت: «با توجه به اینکه مجموعه آزادی سال‌ها به عنوان پایگاه قهرمانی، محل تردد ورزشکاران بوده و چندین فدراسیون ورزشی نیز در آن استقرار دارند، چطور می‌تواند محل تردد عموم باشد؟ آیا ورزشگاه آزادی به عنوان تنها مجموعه قهرمانی باقی مانده برای ورزش کشور، نبایستی با رویکرد قهرمانی و حمایت دولت، وظیفه افتخارآفرینی خود را ادامه دهد؟» این رویکرد باعث شد که بعضی جریان‌هایی که به نیروهای عدالت‌خواه معروف هستند معترض شوند و بگویند که حضور مردم عادی چه منافاتی با حضور ورزشکاران دارد و چرا مردم نباید در محوطه بیرونی فدراسیون‌های ورزشی حاضر باشند؟

آنها این کار را به دیوارکشی بین مردم و افراد خاص متهم کردند اما دیروز سینا کلهر معاون فرهنگی و توسعه ورزش همگانی در نشست خبری‌اش توضیح داد که مانع اصلی و دلیل واقعی مخالفت‌ها با حضور افراد عادی در مجموعه ورزشی چیست. او در جواب خبرنگاری که پرسیده بود چرا وعده وزیر ورزش در این مورد عملی نمی شود، گفت: «ما ۲۷ مهر با حضور وزیر مراسمی در آزادی داشتیم و گفتیم درهای آزادی به روی مردم باز شده اما نشده است.

بخشی از مشکلات به زیرساخت‌ها برمی‌گردد که هنوز کامل فراهم نشده، متاسفانه سرویس بهداشتی، آبخوری و بوفه نداشتیم که اینها آماده شد اما هنوز فضا برای باز شدن درها به روی مردم آماده نیست چون این کار مخالفانی دارد. اولین معترضان فدراسیون‌ها هستند که می‌گویند با حضور مردم ورزش قهرمانی آسیب می‌بیند. بخشی از زمین‌ها بلااستفاده است اما گویا راضی کردن فدراسیون‌ها برای استفاده مردم از این زمین‌ها امکان‌پذیر نیست.

از طرفی ما ناگزیر هستیم که مسائل امنیتی را رعایت کنیم از جمله اینکه ورود و خروج باید سازوکار داشته باشد به خاطر همین پروژه آزادی با مشکل روبه‌رو شده است. ما می‌خواستیم آزادسازی اماکن ورزشی صورت بگیرد. ۶ هزار مجموعه ورزشی برای وزارت است و ۳۰ هزار مجموعه برای ارگان‌های دیگر. از این ۳۶ هزار مجموعه مردم نمی‌توانند استفاده کنند. لازم نیست محیط لاکچری برای افراد ویژه داشته باشیم. قرار است در همه محیط‌ها این کارها را انجام دهیم اما این مشکلات هست و چنین کاری خیلی سخت است.»

همانطور که می‌بینید در حرف‌های کلهر به چند نکته اشاره شده یکی راضی کردن فدراسیون‌هاست. ممکن است بپرسید که چرا فدراسیون‌هایی که در مجموعه آزادی قرار دارند باید با این‌که مردم عادی در محوطه بیرونشان حضور داشته باشند مخالف باشند اما ماجرا این نیست. آزادی یک مجموعه ۴۶۰ هکتاری است که ۴۰۰ هزار متر آن را ساختمان‌ها تشکیل می‌دهند. ۱۴۵ هکتار آن جنگل کاری شده، ۴۵ هکتار چمن تزئینی است و هشت هکتار زمین چمن ورزشی.

۲۲۰ هزار متر هم مساحت دریاچه ورزشگاه آزادی است. همانطور که می‌بینید بخش بزرگی از این مجموعه در این فهرست دیده نمی‌شود، بخشی که قسمت بزرگی از آن به قسمت‌های کوچک‌تر تقسیم شده و هر کدام از فدراسیون‌ها آن را متعلق به خود می‌داند و حاضر نیست سهمی از آن را آزاد کند. موضوع مهم دیگری که در حرف‌های کلهر دیده می‌شود مسئله امنیت است.همانطور که خواندید مجموعه آزادی بسیار بزرگ است و به فضای سبز گسترده‌ای ختم می‌شود و این را در نظر بگیرید که یک دانشکده خاص در همان نزدیکی‌هاست و برخی نهادهای امنیتی هم درآزادی مجموعه ورزشی دارند و خب این یعنی ملاحظات سنگین امنیتی.

آخرین تحولاتکاربران ویژه - اجتماعیرا اینجا بخوانید.