روزنامه هفت صبح، نگین باقری | ماجرا از توئیت معلم یک مدرسه در روستاهای باغملک خوزستان شروع شد. این معلم مدرسه از کاردستی دانشآموز خودش حیرت کرده و نوشته بود که ای کاش مربی رباتیکی بود که میتوانست به او کمک کند. این توئیت ابتدا بازدید زیادی نداشت تا اینکه کاربر دیگری به نام محمدرضا کرمی زیر آن کامنت گذاشت که «من سرمربی تیم ملی روباتیک هستم. ما حاضریم این پسر عزیز را بعد از دورههای آموزشی، در صورت قبولی در آزمون نهایی در اردوی سال آینده در کنار خودمون داشته باشیم.
به من پیام بدید لطفا.» این همان ماجرایی بود که داستان آرمان کلاس هشتمی را برای کاربران این شبکه اجتماعی ارزشمندتر کرد. حالا محمدرضا کرمی، از زاویه نگاه خود ماجرا را برای روزنامه هفت صبح هم تعریف کرده است. اینطور که او میگوید قرار شده نه فقط آرمان، بلکه همه بچههای این مدرسه روستایی در کلاسها شرکت کنند و هر کدام که نمره لازم برای آزمون آخر را بگیرند، عضو تیم رباتیک بشوند. همین ماجرا نقطه شروعی بود که ببینیم اصلا تیم ملی رباتیک ایران چیست و چه جایگاهی در دنیا دارد.
از قضا خیلی اتفاقی متوجه شدیم که ۱۹ روز پیش این سرمربی به همراه تیم خود جایزه دومین رتبه یک مسابقه خیلی مهم رباتیک (به اسم فرست گلوبال رباتیک چلنج) را برده. ایده کاری که تیم ایران را به جایگاه دوم رسانده، متعلق به دخترک زبالهگردی بود که تیم ملی با او به واسطه کلاسهای علم یک خیریه آشنا شده بود. داستان این جایزه هم آنقدر جالب و شنیدنی بود که نمیشد از آن ساده گذشت. برای همین کرمی در یک گفتوگوی مفصل ماجرای آرمان و بعد داستان موفقیت ایران در این مسابقه جهانی را تعریف کرد که آن را میتوانید بخوانید.
ماهیت تیم ما برای بچههایی مثل آرمان تعریف شده که استعداد علاقه و توانایی دارند ولی به دلیل شرایط زندگی آموزشهای لازم را ندیدهاند. آن روز بعد از ماجرای توئیت، معلم با من تماس گرفت و در نهایت تصمیم بر این شد که یک دوره آموزشی سه ماهه با هفت سرفصل برای همه بچههای مدرسه امیرکبیر بگذاریم که شامل فقط رباتیک هم نمیشود.در ادامه اتفاقهای مثبت دیگری هم افتاد. بسیاری از آنهایی که توئیت را آن روز دیدند، هدایا، کتاب، دفتر و کیف به این مدرسه فرستادند. خیلی از افراد هم مانند تیم ما اعلام کردند آماده هستند تا تبلت و لپتاپ به بچهها هدیه دهند.
بعد از این توئیت و کامنت من، عدهای سوال کردند که مگر ایران تیم ملی رباتیک دارد که کمیته روبوکاپ جمهوری اسلامی ایران بیانیه و توضیح داد که به تیمی که با تایید ما از ایران به مسابقهای جهانی شرکت کند، تیم ملی گفته میشود. من الان مربی تیم هستم و از ۱۲سالگی فعالیتم را در این حوزه شروع کردم. اولین بار در دوره دوازدهم جشنواره جوان خوارزمی رتبه اول استانی را در اصفهان و رتبه پنجم کشوری را گرفتم.
بعد از مدرک دیپلم یک دوره رباتیک گذراندم و درجه مربیگریB را از لگوی آموزشی دانمارک گرفتم. یک هفته بعد با یک تیم دانش آموزی اصفهانی در مسابقات منطقه استان و بعد کشوری شرکت کردیم. وقتی در این مسابقات رتبه آوردیم، به مسابقات جهانی رباتیک که سال ۲۰۱۳ در اندونزی برگزار شد اعزام شدیم. سال بعد این مسابقات در هند برگزار شد. آنجا اتفاقی افتاد که باعث شد که دیگر در این مسابقات جهانی رباتیک شرکت نکنیم و به جای آن پیشنهاد جذابتری بگیریم.
یک روز قبل از اختتامیه مسابقه هند، سرپرست تیم ملی رباتیک آمریکا با من حرف زد تا وارد مسابقات مهمتری بشویم. این فرد مدیر اجرایی مسابقات فرست گلوبال رباتیک چلنج(STEM) بود. این مسابقه قبلا به صورت جهانی برگزار نمیشد ولی از سال ۲۰۱۷ جهانی شد. فرست گلوبال رباتیک چلنج، تنها مسابقه رباتیکی است که گاهی با ۱۹۰ کشور دنیا برگزار شده و یکجورهایی به عنوان المپیاد رباتیک دنیا شناخته میشود.
اعتبار این مراسم آنقدر بالا است که روسای جمهور دنیا در آن شرکت میکنند. از قضا انوشه انصاری هم یکی از اعضای هیات موسس این گروه است و از روز اول همه جوره از ما حمایت کرده. این مسابقات که از نظر کیفیت معتبرترین جشنواره دانشآموزی جهان به حساب میآید به ما پیشنهاد همکاری دادند و در نهایت دعوت کردند که به عنوان نماینده ایران به آمریکا برویم. آن زمان در اوج مشکلاتی قرار داشتیم که ترامپ برای ایرانیانی که قصد گرفتن ویزای آمریکا را داشتند درست کرده بود.
ما هم تا دو هفته قبل از این مسابقه هنوز ویزا نداشتیم ولی این مسابقات آنقدر معتبر است که کارمان درست شد و سفیر آمریکا در ارمنستان در یک جلسه از ما عذرخواهی کرد. تیم ایران و افغانستان آن زمان برای گرفتن ویزا خیلی اذیت شد و به همین خاطر ملانیا ترامپ هم از ما بابت سختی گرفتن ویزا عذرخواهی کرد.
تیم ما هر سال با ان جی او ها و نهادهای مختلف کار میکند و سعی میکنیم استعدادهای بچهها را از بین آنها شناسایی کنیم. امسال یک خیریه افرادی را به ما معرفی کرد. یکی از دانشآموزان عزیز ما زبالهگرد بود که همیشه قبل از کلاس، اول زبالههایش را میفروخت و بعد به ما میپیوست. امسال وقتی برای مسابقه نظر بچهها را پرسیدیم که سمت چه مشکلی برویم، نازنین ۱۶ ساله پیشنهاد داد که سراغ حل مسئله تفکیک زبالهها برویم. درک این بچه از تفکیک زباله حیرتانگیز بود. توی ذهنش دستگاهی برای این کار درست کرده بود. ما ایده سطل زباله هوشمند را دوست داشتیم و همین ایده هم امسال به رتبه دوم دنیا رسید. رتبه اول هم به آمریکا اهدا شده است.
وقتی ایده پروژه سطل زباله هوشمند مطرح شد کلی تعریف و تمجید از سمت داورها شنیدیم. آنها میگفتند این طرحی است که اگر روزی اجرایی شود میتواند قدم بزرگی برای حل مشکل زباله باشد. حتی با استارتاپهای خوب ایرانی در این حوزه حرف زدیم و همه کارشناسان آنها اذعان کردند که اگر طرح اجرایی شود معضلات زیادی را در مدیریت پسماند حل خواهد کرد.این مسابقات جشنوارهای دانشآموزی برای دانشآموزان ۴ تا ۱۸ سال است که امسال از چهارم جولای تا ۴ اکتبر در حال برگزاری بود تا بچهها در طول آن پروژههای مختلفی را انجام دهند. سال ۲۰۲۰، ۴۱ دانشآموز در این مسابقه داشتیم که پرجمعیتترین تیم دنیا بودیم و امسال هم ۱۶ دانشآموز داشتیم.
سال ۲۰۲۰، از ۴۱ عضو تیم، ۲۱ نفر و امسال هم ۱۱ نفر دختر بودند. همچنین هم امسال و هم سال پیش دو عضو تیم اصالتا افغانستانی بودند که به علت تولد در ایران مشکل پاسپورت داشتند. بقیه اعضا هم از شهرها یا روستاهای مختلفی از بندرعباس، بوشهر، یزد، خوزستان، مشهد، لاهیجان، ساری و گرگان در این کلاسها شرکت کرده و به این سطح رسیده بودند. سال ۲۰۲۰ من به عنوان برترین سرمربی رباتیک دنیا انتخاب شدم.
