به گزارش هفت صبح بنیاد ملی بازیهای رایانهای اعلام کرده است بهزودی سرویسی ویژه برای گیمرها و استریمرهای ایرانی راهاندازی میشود که هدف آن فراهمکردن دسترسی کامل به همه بازیها عنوان شده است. این طرح در ظاهر بهبود تجربه کاربران حوزه بازی را دنبال میکند، اما برخی کارشناسان آن را ادامه روند تفکیک اینترنت و سیاستهای دسترسی گزینشی میدانند. اجرای چنین سرویسی میتواند پرسشهایی درباره عدالت دسترسی و آینده اینترنت عمومی در کشور ایجاد کند.
جزئیات تازه از طرح اینترنت مخصوص بازی
احسان جازم، معاون حمایت بنیاد ملی بازیهای رایانهای اعلام کرده است که مذاکرات با نهادهای مرتبط برای ارائه یک سرویس اینترنت مخصوص بازیسازان در جریان است و همزمان طرحی نیز برای کاربران نهایی، یعنی گیمرها دنبال میشود تا بهزودی اینترنتی فعال شود که امکان دسترسی کامل به همه بازیها را فراهم کند.
به گزارش سیتنا، هرچند این خبر در ظاهر میتواند برای گیمرها نویدبخش باشد و نوعی رفع محدودیت تلقی شود، اما چند نکته مهم در توضیحات جازم وجود دارد که تصویر دقیقتری از ماجرا ارائه میدهد. نخست اینکه بنیاد ملی بازیهای رایانهای ذاتاً ارائهدهنده اینترنت نیست و نقشی اجرایی در تامین مستقیم این سرویس ندارد؛ بلکه صرفاً از طریق مذاکره با بخش زیرساخت و دیگر نهادهای مرتبط تلاش میکند دسترسی لازم را برای فعالان حوزه بازی مهیا کند.
دوم اینکه این سرویس هنوز وارد مرحله بهرهبرداری نشده و فعلاً تنها در اختیار بازیسازان قرار گرفته تا از نظر فنی و توسعهای مورد بررسی و آزمایش قرار گیرد. در واقع آنچه اکنون مطرح شده یک طرح نهاییشده نیست، بلکه پروژهای در حال مذاکره، طراحی و ارزیابی است و هنوز مسیر مشخصی تا فعالسازی عمومی آن باقی مانده است.
زمینه سیاستگذاری اینترنت و پیامدهای احتمالی
حساسیت این خبر زمانی آشکارتر میشود که آن را در چارچوب سیاستهای اخیر اینترنت کشور ببینیم. پس از طرح «اینترنت پرو» برای برخی کسبوکارها، اکنون سخن از اینترنت ویژه بازیسازان و در ادامه اینترنت مخصوص بازی و استریمرها مطرح است که عملاً نشان میدهد بهجای بازگرداندن دسترسی پایدار و گسترده به اینترنت بینالمللی برای همه کاربران، مسیر به سمت تفکیک، طبقهبندی و اعطای دسترسیهای موردی به گروههای خاص حرکت میکند.
اگر قرار باشد دسترسی کامل به بازیهای بینالمللی تنها از طریق ثبتنام در یک سرویس مجزا یا استفاده از یک نوع اینترنت اختصاصی ممکن شود، این پرسش جدی شکل میگیرد که آیا اساساً برنامهای برای بازگرداندن اینترنت عادی و همگانی وجود دارد یا اینکه مدل اینترنتهای تخصصی، تفکیکی و مبتنی بر مجوز قرار است به الگوی غالب تبدیل شود.
چنین روندی نهتنها مسئله تجربه کاربری گیمرها بلکه موضوع نحوه دسترسی عموم مردم به اینترنت، شفافیت در سیاستگذاری و پیامدهای اجتماعی این نوع تفکیک را نیز به بحثهای مهمتری پیوند میزند.
