روزنامه هفت صبح| یک: امروز میخواهم اینجا هیچ گزاره سیاسی و نیمه سیاسی مطرح نکنم. فقط به این توئیت مجید شاکری اقتصاددان نزدیک به اردوگاه قالیباف بسنده میکنم که در مورد حرفهای خانم معصومی (این کشور مال حزباللهیهاست) نوشته است: من کلیت تولد«شریان» و سایر تشکلهای بالا به پایین و نکات خانم معصومی در تلویزیون را مفید میدانم. این وقایع کمک میکند همنسلان من درک کنند که اگر دنبال متشکل شدن نروند آینده سپهر سیاسی ایران ممکن است در اختیار کیفیت بسیار بسیار پایینی از سیاستورزی قرار گیرد.
دو: فیلمهای بسیار خوبی در سینمای آنلاین در انتظار شماست. اینکه میتوان تفریق مانی حقیقی، نبودن از علی مصفا و یا ملاقات خصوصی و علفزار را در سینمای آنلاین دید فرصت فوقالعادهای است چراکه اکران سینماها عموما در دسترس سینمای کمدی است و خب ضمن احترام به سینمای کمدی ایرانی، اگر روزی حال خندیدن نداشته باشید و از ديدن هنرنماییهای اساتید بهرام افشاری و دوست گرامی پژمان جمشیدی خسته شده باشید و دلتان یک اثر جدی بخواهد، چیز چندانی را در سینماهای تهران به دست نخواهید آورد؛ شاید به جز آهو ساخته هوشنگ گلمکانی منتقد قدیمی ایرانی که متاسفانه موفق به دیدارش نشدهام اما شما اگر فرصتش را دارید آن را از دست ندهید.
سه: خب چند نکته سینمایی دیگر هم خدمتتان بگویم. خانم ایزدیار در ملاقات خصوصی همچنان برگ برنده این فیلم است. ایزدیار میتواند نقشهای متفاوت را در دورههای مختلف ایفا کند و همیشه توجه دوربین و مخاطب را به خودش جلب کند. چه در شهرزاد و تهران دهه سی و چه در جیران و تهران دوره ناصری و چه در سرخپوست و تهران دهه چهل و چه در ملاقات خصوصی و تهران معاصر. دوربین چهره او را رها نمیکند.
اما در چنین کارنامهای، ایزدیار همچنان یک بازی متفاوت را در کارنامه خود کم دارد. پیشنهاد من به ایشان درس آموزی زیر نظر یک استاد ممتاز بازیگری است. کاری که الناز شاکردوست به نوعی دیگر انجام داد و نتیجهاش را دریافت کرد. ایزدیار باید به آن نقطه پرش در دوره فعالیت حرفهای خودش برسد. نقطهای که مثلا هدیه تهرانی با شوکران و چهارشنبهسوری تجربه کرد و ترانه علیدوستی با پذیرایی ساده و هانیه توسلی با دهلیز و طناز طباطبایی با شنای پروانه. به جز این نکته، ملاقات خصوصی یک فیلم استاندارد و حتی کلیشهای سینمای ایران است. واقعگرایی همراه با انساندوستی و محبت با کمی حرکت روی خطوط قرمز در رابطه زن و مرد، بدون آنکه از این خطوط رد شود و الحاق مقداری پیام و معنا به فیلم.
چهار: اما به جز تفریق که دربارهاش زیاد نوشتهایم، فیلم نبودن ساخته علی مصفا هم یک فیلم غافلگیرکننده محسوب میشود. فیلمی که در پراگ و با بازیگران خارجی ساخته شده و علی مصفا به جز کارگردانی ایفاگر نقش اول آن هم هست. فیلمی که به شکلی غافلگیرکننده داستان پرپیچ و خمی دارد و از راههای عجیبوغریبی روایت خود را بازگو میکند و موجب شگفتی و البته کمی سرگیجه تماشاگر میشود که از ورود شبح گون شخصیتها و کاراکترهای جدید آن هم در هر ده دقیقه یک بار مدام حیرتزده میشود. به هرحال «نبودن» فیلمی است که بهرغم ریتم کندش بسیار پرکشش و دیدنی است و با وسواس خاصی ساخته شده است.
