روزنامه هفت صبح، کیوان حسینیان| با فرا رسیدن هالووین، ژانر وحشت حکمفرمایی میکند و فیلم و سریال ترسناک است که از سینما، شبکههای تلویزیونی و سرویسهای استریم بالا میرود. اما در این میان، اخباری که بیشتر مایه وحشت و ناخوشی اهالی سینما را فراهم آورد، ناکامی فیلم جدید مارتین اسکورسیزی در گیشه و مرگ تراژیک ستاره سریال «دوستان» بود.
«قاتلان ماه گل» در دومین هفته از اکران هم نتواست به صدر جدول فروش برسد و قافیه را به «پنج شب با فردی»، فیلم ترسناکی که بر اساس سری بازیهای ویدئویی با همین نام ساخته شده و فیلم کنسرت تیلور سوئیفت واگذار کرد تا مجموعه فروش جهانی فیلم کمتر از 100میلیون دلار باشد. با این حساب خیلی بعید بهنظر میرسد که فیلم حداقل در اکران خرج خودش را در بیاورد و به موفقیت فیلمی چون «اوپنهایمر» نزدیک شود.
با این وجود مارتین اسکورسیزی همچنان نقل محافل سینمایی است و مدام با اظهارنظرهای خود خبرساز میشود. البته در هفته گذشته باردیگر در کلیپ تیکتاکی و بامزه دختر اینفلوئنسرش فرانچسکا حضور پیدا کرد و به صورت رسمی فعالیت خود در وبسایت «لترباکسد» را هم آغاز کرد که حکم شبکه اجتماعی خورههای فیلم را دارد. اما بخش جالبی از صحبتهای اسکورسیزی که با واکنشهای زیادی روبهرو شد، اشارهاش به بازنشستگی کوئنتین تارانتینو بود.
اسکورسیزی توضیح داده که وضعیت حرفهای آنها با هم متفاوت است و شاید به همین دلیل اسکورسیزی در دهه نهم زندگیاش همچنان میتواند به فیلمسازی ادامه بدهد چون برخلاف تارانتینو صرفا کارگردان است. همچنین توانایی نوشتن در حد تارانتینو را هم چیزی در حد آرزو و رویا خوانده.
توجه اسکورسیزی به فیلمسازان نسلهای بعدی صرفا به تارانتینو محدود نمیشود و مثلا ساختههای اخیر «آری استر» یعنی «میدسومار» و «بو میترسد» را الهامبخش خودش خوانده. جالب اینجاست که خود آری استر از کمتوجهی خورههای فیلم به ساخته جدیدش ناامید شده و اخیرا در گفتوگویی توضیح داده که عناصر زیادی را در زیرمتن فیلم پنهان کرده به این امید که از سوی فیلمبازها و منتقدها کشف شود؛ اتفاقی از نظر استر رخ نداده و «بو میترسد» به اندازه کافی تحویل گرفته نشده است.
دیگر فیلمساز خبرساز این روزها دیوید فینچر است که اکران ساخته جدیدش «آدمکش» به صورت محدود در سینماها آغاز شده و تقریبا دو هفته دیگر نیز بر روی نتفلیکس منتشر خواهد شد. فینچر با رسانههای مختلفی از جمله گاردین گفتوگو کرده و بخشهای مختلفی از صحبتهایش در فضای مجازی مورد توجه قرار گرفته است.
از جمله اینکه به خوشحالیاش از نرفتن سمت تولید بلاکباسترهایی مانند «اسپایدرمن» و قسمت دوم «جنگ جهانی زد» اشاره داشته و گفته بیست سال است «باشگاه مشتزنی» را تماشا نکرده و دلیل محبوبیت عجیب فیلم بین اینسلها (جوانان منزوی زنستیز) را درک نمیکند و واکنش مخاطبان به اثر را هم خارج از مسئولیت مولف میداند. فینچر که همیشه در استفاده از تکنولوژی پیشگام بوده درباره استفاده از هوش مصنوعی برای فیلمبرداری و تصویرسازی هم موضع تند و تیزی نگرفته و گفته که همچنان باید دید که تا کجا پیش میرود
اما در حال حاضر شبیه تقلیدهای سطح پایین و ارزان از شیوه فیلمبرداری راجر دیکنز است. بخش دیگری از صحبتهای جالب فینچر هم مربوط میشود به گپی که اخیرا با آرون سورکین داشته درباره احتمال ساخت دنباله «شبکه اجتماعی» و پرداختن به سرنوشت مارک زاکربرگ و تاثیرات این پدیده بر روی زندگی روزمره؛ ایدهای که بعید به نظر میرسد از گپ و گفت فراتر رفته باشد.
در هفته گذشته نامزدهای جایزه گاتام هم اعلام شد تا کمی هیجان در فصل جوایز افزایش پیدا کند. گاتام و اسپریت دو جایزهای هستند که به صورت انحصاری به فیلمهای مستقل اهدا میشوند. البته تا پیش از این تعریف مستقل فرق میکند و مثلا در گاتام آثاری مورد بررسی قرار میگرفتند که با بودجهای کمتر از 30میلیون دلار ساخته شده بودند. الان بحث محدودیت بودجه در کار نیست، در نتیجه استودیوها در پخش آثار خود ترجیح میدهند که بهطرز هوشمندانهای از برگ نامزدی در جوایز مستقل استفاده کنند.
با توجه به ترکیب نامزدهای امسال، «زندگیهای گذشته» در کنار دو درام دگرباشانه «گذرگاهها» و «همه ما غریبهها» پیشتاز گاتام هستند و در بخش تلویزیون هم سریال «بیف» بیشترین نامزدی را به خود اختصاص داده است. از جمله نکات چشمگیر، نامزدی دو فیلم خارجی «آناتومی یک سقوط» و «منطقه موردنظر» در چند رشته است که نشان میدهد در فصل جوایز بیشتر از این عناوین خواهیم شنید و همچنین نامزد شدن رایان گاسلینگ و پنهلوپه کروز در بخش بهترین بازیگر مکمل برای «باربی» و «فراری». مراسم گاتام اواخر ماه نوامبر برگزار میشود.
ظاهرا عوارض اعتصاب چندماهه به این زودیها دست از سر استودیوهای هالیوودی برنمیدارد. در هفته گذشته پارامونت و دیزنی رسما از تعویق نمایش فیلمهای خود خبر دادند. دیزنی تصمیم گرفت که اکران فیلم جنجالی «سفیدبرفی و هفت کوتوله» را به سال 2025 موکول کند؛ فیلمی که با توجه به حواشی رسانهای به نظر میرسید که در شبکههای اجتماعی حسابی سلاخی میشد.
دیزنی همچنین فیلم «رویاهای مجله» با نقشآفرینی جاناتان میجرز در نقش یک بوکسر زنستیز را فعلا از برنامه اکران خارج کرده که طبعا چنین تصمیمی به پرونده خشونت خانگی و تعرض جنسی این بازیگر بیربط نیست. از سوی دیگر، پارامونت هم نمایش قسمت بعدی «ماموریت غیرممکن» را یکسال عقب انداخت تا از احتمال تکرار شکست قسمت هشتم این مجموعه جلوگیری کرده باشد.
اوضاع برای پارامونت چندان مساعد نیست چون آمارها نشان میدهد که در تابستان گذشته سرویس استریم پارامونت پلاس ضرر سنگینی داده و آمار کاربران این پلتفرم با انتظارات قبلی فاصله زیادی دارد. به همان نسبت که وضعیت استودیوهای فیلمسازی قرمز شده، اوضاع سرویسهای استریم هم تعریفی ندارد، تا جایی که هفته گذشته اپل تیوی پلاس از افزایش قیمت 38درصدی اشتراک خود خبر داد که با واکنش منفی کاربران مواجه شده. به هر حال هزینه فیلم 200میلیون دلاری مارتین اسکورسیزی بعد از جایی جبران شود و آمار گیشه بعد از دو هفته پایینتر از انتظار بوده است.
و در پایان برسیم به خبر تلخ هفته. جسد متیو پری در سن پنجاهوچهار سالگی در جکوزی خانهاش پیدا شد و دلیل مرگ را هم خفگی (غرق شدن) در آب تشخیص دادند. پری سالها درگیر افسردگی بود و بارها زندگیاش تا مرز فروپاشی پیش رفت. تقریبا یکسال پیش بود که ستاره سیتکام «دوستان» با انتشار کتاب خاطرات خود و روایتهایی ناگفته از سی سال شهرت و بحرانهای شخصیاش حسابی جنجال به پا کرد.
پری در کتابش شرح داده بود که چطور درخشش در نقش چندلر بینگ بذلهگوی سریال با سویههایی تاریک از زندگی شخصیاش، مانند سه دهه دستوپنجه نرم کردن با اعتیاد و چندین بار رفتن تا پای مرگ همراه شد. همچنین بخشهایی از کتاب، شامل اظهارنظرهای او درباره دوستان و همکاران سابقش، واکنشهای متفاوتی را در پی داشت. با وجود تمام حواشی، پری هدف خودش از نوشتن کتاب را شرح چگونگی رهاییاش از کابوس اعتیاد و کمک به سایر کسانی میدانست که در وضعیتی مشابه او گرفتار هستند.
به نظر میرسید که بعد از درمان و رهایی کامل پری، این کتاب و جو مثبتی که به راه انداخته بود، میتوانست زمینه را برای بازگشت حرفهای او فراهم کند. اما زور هیچ چیزی به واقعیت نمیرسد و پری در واقعیت تنها و افسردهتر از آن بود که هر شکلی از موفقیت به دادش برسد. تا امروز تماشای «دوستان» فراتر از یک سیتکام محبوب یا بهانهای برای یادگیری زبان انگلیسی، شبیه راه فرار از روزمرگی برای طرفدارانش بود و حالا با مرگ دردناک متیو پری، تجربه تماشای «دوستان» شکلی از جاودانگی را پیدا کرده است.
