روزنامه هفت صبح| یک: بعضی روزها اینطوری است دیگر. اینقدر خبر نحس میآید که نفست تنگ میشود. شاید هم مشکل از ماست که به این چیزها حساسیم. یکی نیست بگوید مگر شونزده ساله هستی؟ ول کن جان من، حالا بر فرض تیم والیبال به آلمان باخت. بر فرض هندبال به بحرین باخت!
اصلا چه فرقی برای تو میکند که تیم المپیک ایران در نتیجهای شرمسارانه به هنگکنگ ببازد! اصلا تو چه کار به این چیزها داری؟ چه منعی دارد که ورزشکاران ما در فینالهای خودشان، اینقدر با ترس و لرز ظاهر میشوند و از قبل به مدال نقره خود دلخوش هستند. نقره هم خوب است دیگر. اصلا به بخش خوب ماجرا نگاه کنیم که خیلی هم زیاد نیست البته. مدال خانم پرتو آذر، مدال غیرمترقبه پرش خرک در ژیمناستیک و درخشش عجیب برادران عالمیان. آفرین به آنها. حتی از حمیده اسماعیلنژاد و سعید تفتیان هم راضی هستیم و خانمهای قایقران.
دو: ورزش ایران بدون هیچ تعصب و مبالغهای میتواند تا چهل مدال طلا از بازیهای آسیایی بهدست بیاورد. در جودو و تکواندو و کاراته و ووشو و کوراش و کشتی و وزنهبرداری. در مردان و بانوان. خانمهای ورزشکار ما اگر به لحاظ فنی و روحی پشتیبانی شوند میتوانند بیش از آنچه تا امروز به دست آوردهاند بدرخشند. وقتی اینگونه نیست اعصابتان به هم میریزد. ورزش ایران باید به دست بهترین سرمربیهای بینالمللی راهبری شود. اگر در ایران سرمربی بینالمللی داشتیم که فبها اگر نداریم این محدود کردن خود به مربیان ایرانی را رها کنید.
بازیهای ورزشی ویترین هر کشور است. بهترینها را بیاورید چراکه سرمایهگذاری در ورزش قهرمانی در ایران به سادگی جواب میدهد. آدمهای بزرگ میتوانند ذهنیت برنده را، کنترل کیفیت را و زندگی حرفهای ورزشی را به قهرمانان ما یاد بدهند. همان کاری که کیروش و ولاسکو و برانکو انجام دادند.
مربیان ایرانی فعلا تمرکز لازم برای این کار را ندارند. گرفتار هستند. چندتا بیزینس مختلف را میگردانند. همیشه از دستمزدشان شکایت دارند، همیشه احساس غبن میکنند و همیشه خود و شاگردهایشان را بازیچه تقدیر و توفان سرنوشت میدانند. بهروز عطایی و رضا عنایتی و بقیه دوستان توان ایجاد جهش در ورزش ایران را ندارند.
اتفاقا به لحاظ امکانات فدراسیونها چیزی برای اینها کم نگذاشتهاند. به لحاظ اردو و بازی تدارکاتی. آنچه غایب است توان و دانش فنی و روانشناختی است که موجب میشود شاگردانشان از جاهطلبی و بلند نظری و تمرکز دور باشند. بعد از دو سال آزمونوخطا با مربیان ایرانی و در حالی که به لحاظ بازیهای تدارکاتی و اردوها تیمهای ایرانی در بهترین دوران خود بودند،این نتایج راضیکننده نیستند.
روحیه برنده بودن، روحیه برتریجویی، روحیه جهانی بودن باید به ورزش ایران دوباره تزریق شود. این موضوع باید در دستور کار سازمان ورزش ایران قرار بگیرد.منتظر مسابقات کاراته و کشتی و وزنهبرداری میمانیم. شاید اوضاع روبهراه شود. یادمان است دوره قبل کاروان ایران 20طلا به دست آورد. شامل مدالهای غیرمترقبه در کبدی زنان و دوی استقامت. امسال بعید است به 20مدال طلا برسیم. بعید است و …
