روزنامه هفت صبح| یک: درباره تاثیر موج مهاجرت بر ضریب هوشی میانگین مردم چیزهایی نوشته شد و معمولا واکنشهای خشمگینانهای از سوی مخالفان این ایده در پی داشته است. بخشی از گزارش برنانیوز، ارگان وزارت ورزش و جوانان را اینجا میآورم:
از اوایل قرن بیستم، هرساله تعداد زیادی از افراد تحصیلکرده اسکاتلندی به انگلستان مهاجرت میکنند. درصد متوسط مهاجرت سالانه تحصیلکردگان دانشگاهی از اسکاتلند به انگلستان 17/2درصد و ضریب هوشی متوسط این مهاجران 108/1 میباشد.
این موضوع سبب شده است که میانگین ضریب هوشی اسکاتلندیها بهطور متوسط در هر نسل یک امتیاز نسبت به نسل قبل کاهش پیدا کند و اسکاتلندیها در اواسط قرن بیستم به کمهوشترین ملت اروپایی (با میانگین ضریب هوشی ۹۷) تبدیل شدند.
بر اساس آمار صندوق بینالمللی پول، ایران با ضریب مهاجرت ۱۵درصد، رتبه اول را در میان ۶۱کشور توسعهنیافته و درحالتوسعه دارا میباشد و میتوان تخمین زد که در طی سه دهه اخیر حداقل سه واحد از ضریب هوشی متوسط ایرانیها صرفاً به سبب مهاجرت کاهش پیدا کرده است…
دو: در مورد مسئله مهاجرین افغان مواضع و نیروهای درگیر طی سالها کاملا جای خود را عوض کردهاند. زمانی گروههای حقوق بشری در ایران و نیروهای مدرن و قاعدتا اصلاحطلب بهشدت حامی حقوق مهاجرین افغان بودند و از برخورد سخت تودههای مردم با این مهاجرین و متهم کردنشان به برخی جرمها شکایت و بهپروتکلهای سازمان ملل استناد میکردند اما حالا داستان کاملا برعکس شده.
چهرههای اصلاحطلب و به قولی مدرن جامعه مدام اخباری از خطر افزایش حضور افاغنه در ایران منتشر میکنند و از آنسو سختترین و محافظهکارترین چهرههای اصولگرا مدافعان حق و حقوق حضور افغانها در ایران شدهاند و در موضعی باورنکردنی از مرزهای فرهنگی ایران حرف میزنند و ایران یکپارچه و ایران بزرگ و اینطورچیزها. همین دیگر.
سه: اما این را بگوییم که برادران عالمیان امسال ما را در بازیهای آسیایی شگفتزده کردهاند. پدرشان نعمت عالمیان در دهه شصت رقیب بزرگ مجید احتشامزاده در تنیس روی میز بود و نامش در مجلات ورزشی مدام تکرار میشد. حالا نوشاد و نیما، پسران آن پدر عجیبترین و غیرمنتظرهترین موفقیتها را برای ورزش ایران به دست آوردهاند. برادران عالمیان، مجید الفتی (ژیمناستیک) و فرانک پرتوآذر(دوچرخه سواری بانوان) بهترین نتایج را تا به اینجا کسب کردهاند و البته برنده دو طلای ووشوی مردان.
حمیده اسماعیلنژاد با رکورد 11 و 53 صدم ثانیه به مقام هفتم مسابقات دوی صدمتر آسیا رسید. اگر رکورد خودش یعنی 11 و 43 را میزد میتوانست مدال بگیرد. به هرحال دست او درد نکند. تفتیان دونده مرد ما در همین رشته با رکورد عالی 10/12به فینال راه یافت. اما در فینال بهرغم تلاش فراوانش چهارم شد.
بوکسورهای ما مثل جودوکارهایمان یکی پس از دیگری پرپر شدند. با مبارزاتی بدون شور و هیجان. عجیب است که این دو رشته محبوب در ایران در گردونه تصمیمات و آموزشها و کوچهای غلط باقی ماندهاند. جودو، بوکس و تکواندو نیاز به یک بازنگری کلی دارند. دقیقا مثل تیراندازی. اینها رشتههایی هستند که ما بالقوه باید درآنها مدال درو کنیم.
اسکیتبازهای زن و مرد ایرانی لباسهایشان خیلی قشنگ و فضایی است اما در عرصه نتایج خیلی بد بودند، اصلا دلیل حضورشان در این بازیها مشخص نیست. تیراندازهای ما زحمت کشیدند و بالاخره یک برنز به دست آوردند. بسکتبال سه نفره ما به مغولستان خورد و حذف شد.
در مسابقات کوراش هم یک نقره دیگر به کارنامه ما اضافه شد و یک طلا به جیب رقیب مستقیم ما در جدول مدالها یعنی ازبکستان رفت. این همه شکست در فینال نشاندهنده عدم آمادگی ذهنی قهرمانهای ماست که خودش داستان مجزایی دارد.
