روزنامه هفت صبح، رامتین لطیفی| آمریکاییها چاقترین مردم جهانند. از اینرو شاید بتوان با یک حساب و کتاب ساده آنها را خوشخوراکترین مردم جهان هم نامید. آمریکاییها بین تمام مواد غذایی، اقبال بیشتری به انواع گوشت قرمز و فرآوردههای آن دارند. البته واژه اقبال حق مطلب را ادا نمیکند و پر بیراه نیست اگر بگوییم مردم این کشور به گوشت قرمز و فرآوردههایش اعتیاد شدید دارند.
سازمان غذا و دارو و مرکز مطالعات کشاورزی و دامداری آمریکا به مردم این کشور پیشنهاد داده است که برای حفظ سلامتی و در امان ماندن از بیماریهایی مانند انواع سرطان، بیماریهای گوارشی و دیابت تنها سه روز در هفته و در هر روز ۹۰ گرم گوشت قرمز مصرف کنند. در عمل اما سبد غذایی مردم آمریکا از دستورات پزشکی فاصله دور و درازی دارد.
یکی از غذاهای محبوب آمریکاییها سوسیس و هاتداگ است و آنها به هر بهانهای سوسیس و هاتداگ کباب میکنند و میخورند. برای مثال تنها در روز استقلال ۱۵۰ میلیون سوسیس و هاتداگ بر روی منقلها رفته است. با این تعداد سوسیس و هاتداگ میتوان لسآنجلس و واشنگتن را بههم متصل کرد.
آمریکاییها در طول سال بیش از ۲۳ میلیارد سوسیس و هاتداگ میخورند، بهعبارت دیگر هر آمریکایی در هر سال بهطور متوسط بیش از ۷۰ ساندویچ سوسیس یا هاتداگ میخورد. با این اوصاف شاید گمان کنید سوسیس و هاتداگ در راس هرم محبوبترین غذاهای آمریکا قرار دارد اما باید بگوییم تنها غذایی که در آمریکا از سوسیس و هاتداگ محبوبتر و پرمخاطبتر است همبرگر و چیزبرگر است.
رابطه آمریکاییها با همبرگر و چیزبرگر، یک رابطه مستمر و البته عاشقانه است. ۶۲درصد از مردم این کشور معتقدند برای آنها «روز عشق» معادل «روز ملی چیزبرگر» است و روزی بهنام «ولنتاین» را بهعنوان روز عشق به رسمیت نمیشناسند. جالب است بدانید هر آمریکایی بهطور متوسط در هر روز 2/4همبرگر میخورد. بهعبارت دیگر هر آمریکایی در هر سال بهطور میانگین ۸۷۶ برگر میخورد که این میزان از علاقه به انواع برگر ۷۷۸۰ دلار هزینه روی دستش میگذارد.
اگر این عدد را در جمعیت آمریکا ضرب کنیم باید بگوییم سالانه ۲۹۰ میلیارد عدد از انواع برگر در این کشور تهیه میشود. اما با این اوصاف همبرگر نتوانست جایگاه معنوی سوسیس و هاتداگ را در میان آمریکاییها پیدا کند. برای این موضوع میتوان ۲ دلیل عمده را برشمرد. یکی اینکه همبرگر غذای ارزانی بهحساب میآید و هرچند که امروز بسیار محبوب و پرفروش است اما این غذا هنوز در فرهنگ آمریکایی بهنوعی غذای فقرا بهشمار میرود و آمریکاییها دوست ندارند نام آنها و کشورشان به غذای فقرا گره بخورد.
از سوی دیگر همبرگر برای آمریکاییها یادآور روزهای جنگ جهانی دوم است. غذایی که آنها در اردوگاههای اسرای جنگ به آلمانیها میدادند همبرگر بود و علاوه بر اینکه در فرهنگ آمریکایی همبرگر غذای فقرا محسوب میشد، غذای اسرا نیز بهشمار میرود. هنوز هم این غذا بسیار ارزان است و میانگین قیمت یک همبرگر ساده در آمریکا 4/5دلار و میانگین قیمت یک چیزبرگر که شامل یک ورق پنیر و پیاز کاراملی و سس مخصوص است 5/6 دلار قيمت دارد.
تعداد بسیاری از اهالی شهر هامبورگ آلمان که تخصصشان قصابی و برش و خرد کردن گوشت به روشهای مختلف بود در سال ۱۸۴۸ به آمریکا مهاجرت کردند و در این کشور نیز اغلب به شغل دامداری و قصابی مشغول شدند. گوشتهایی که قصابان هامبورگی در آمریکا برش میدادند به گوشتهای همبرگ مشهور شدند. در سال ۱۹۰۰ لوئیز لاسن که یک کلبه غذاخوری در نیوهیون داشت مشتری گوشتهای همبرگ آلمانی بود.
یک روز او این گوشتها را با پیاز خرد شده و مقداری دانه خردل مخلوط و سپس آنها را گرد و صاف کرد و روی منقل گذاشت. نتیجه برای خودش بسیار قابل قبول بود. لوئیز این غذای جدید را همبرگر نامید و آن را به عنوان پیشنهاد ویژه سرآشپز وارد منوی غذاخوری خود کرد. البته یک دهه قبل از ابتکار لوئیز ساندویچهایی شبیه به همبرگر اما با گوشت استیک در رستورانهای مختلف سرو میشد اما لوئیز اولین سرآشپزی بود که این ساندویچ را با گوشت چرخکرده درست کرد.
تا سال ۱۹۰۴ ابتکار لوئیز در ۶ ایالت بزرگ بهویژه نیویورک طرفداران بسیاری پیدا کرد و به همین ترتیب همبرگر پیش رفت و در سال ۱۹۱۱ آمریکا را فتح کرد و همچنان این کشور را تحت اشغال خود قرار داده است. تولد چیزبرگر اما دارای ۲ روایت متفاوت است. در سال ۱۹۲۶، لیونل استرنبرگر ۱۶ ساله در مغازه ساندویچی پدرش واقع در پاسادنای کالیفرنیا مشغول بهکار بود.
برخی میگویند او که در مغازه تنها شد، تصمیم گرفت یک همبرگر پر و پیمان برای خودش دست و پا کند و در این حین چشمش به باقی مانده پنیر پدرش افتاد و کمی از آن را روی برگر خود رنده کرد و با چشیدن نتیجه این ابتکار چیزبرگر وارد دنیای بشر شد و آن را زیباتر کرد. روایت دوم حاکی از آن است که یک دورهگرد وارد مغازه ساندویچی لیونل میشود و از او یک همبرگر رایگان درخواست میکند. لیونل که میخواست از میزان گوشت این همبرگر بکاهد، پنیر را وارد مواد اولیه آن کرد و اینگونه چیزبرگر متولد شد.
میتوان دلیل علاقه مضاعف آمریکایی به چیزبرگر را در علاقه وافرشان به انواع پنیر هم جستوجو کرد. نتایج آمار بهتازگی منتشر شده درباره وضعیت مردم آمریکا در سال ۲۰۲۲ نشان میدهد که طی این سال بیش از ۱۰۲ میلیارد کیلوگرم شیر در این کشور تولید شده است. جالب است بدانید یکسوم این مقدار یعنی بیش از ۳۴ میلیارد کیلوگرم آن به پنیر تبدیل و به طرفداران این خوراکی عرضه شده است.
از منظر وزنی نیز هر آمریکایی بهطور میانگین 14/9کیلوگرم پنیر در سال میخرد. همین تقاضای قابل توجه برای جمعیت ۳۳۳ میلیون نفری آمریکا سبب شده است تا صنعت تولید پنیر در آمریکا، صنعتی 20/4میلیارد دلاری باشد. اگر بخواهیم به وسعت این اعداد پی ببریم باید بگوییم تنها در فستفودهای زنجیرهای پیتزا هات در آمریکا، سالانه 136/7میلیون کیلوگرم پنیر مصرف میشود که از کل پنیر مصرف شده در بسیاری از کشورهای جهان بیشتر است. محبوبترین و البته پرمصرفترین پنیر در آمریکا پنیر چدار است.
جالب است بدانید رجوع به این پنیر به حدی زیاد و قابل توجه است که اگر در آمریکا از واژه پنیر استفاده کنید و اشارهای به نوع آن نکنید، اینطور برداشت میشود که منظورتان پنیر چدار است. چدار عضو اصلی تهیه یک چیزبرگر لذیذ است. آمار سال ۲۰۲۲ نشان میدهد که هر آمریکایی بهطور متوسط 5/2کیلوگرم پنیر چدار در هر سال مصرف میکند. البته برخی تمایل دارند بهجای جدار از پنیر آمریکایی در چیزبرگرشان استفاده کنند. گفتنی است این پنیر در کشور ما به پنیر پیتزای پروسس مشهور شده است و بیشتر در پخت پیتزا کاربرد دارد.
