روزنامه هفت صبح| یک: امروز هیچ نکته سیاسی و شبهسیاسی و اینطور چيزها اینجا ننوشتم. راستش دیدم حرفهای مهم را علی مطهری در گفتوگو با فارس زده است. نگاه علی مطهری به ماجرا خیلی متفاوت با دیدگاه بنیادگرایانه و حداکثری است که در برخی رسانههای اصولگرا این روزها در مورد مسائلی مثل حجاب و یا شنیدن صدای مخالف و متفاوت منتشر میشود. نگاه مطهری از نظر ما راه برونرفت از شکافهایی است که جامعه ما را در برگرفته است.
از آنسو درباره شرایط سیاسی حاکم بر کشور نیز دیدم آرش پورابراهیمی در ستون صفحه اول تحلیل بسیار خوب و ساده و دقیقی از شرایط و تعاملات میان نیروهای حاکم بر کشور ارائه داده است. به زبانی همهفهم گفته که شرایط چگونه است و اینکه نباید تعجب کرد از اتمسفر و فضایی که در مسئله حجاب و مسئله تلویزیون و مسئله دانشگاهها ممکن است رخ بدهند. تحلیل آرش آنقدر خوب است که میخواهم از همینجا دوباره شما را ارجاع بدهم به صفحه اول و خواندن ستون دوشنبه. از دستش ندهید.
دو: دیروز خبر آمد که محمد صلاح هم میرود عربستان. راستش دیگر احساس خاصی نداریم. سر شدهایم. دورهای از دیدن ستارههای بازنشسته اروپایی یا تکنیکیهای گمنام برزیلی در تیمهای ژاپنی شگفتزده میشدیم و یا چهرههای درجه دوم اروپایی در تیمهای ثروتمند قطری.
اما حالا اوضاع طوری شده که تیمهای عربستانی در حد تیمهای مدعی باشگاههای اروپا میتوانند ظاهر بشوند. بهعنوان یک پرسپولیسی خیلی اشتیاقی به حضور پرسپولیس در باشگاههای آسیا و یا مقابله با النصر ندارم! میدانم که نباید این حرفها را بزنم اما واقعیتی است. مقابله با رونالدو و مانه و برزویچ کار آسانی نیست.
اما عاقبت این ظهور ستارهها در فوتبال عربستان چه خواهد بود؟ نمونه چین را داریم که جذب ستارههای روز جهان مثل اسکار برزیلی یا کاراسکو بلژیکی و یا پالمینها و هالک و چهرههای مشابه تاثیری در سطح فوتبال این کشور نداشت و همه این ستارهها بهخاطر هضم نکردن زندگی به سبک چینی و حل نشدن در آن، بعد از یکی دو فصل به کشورشان بازگشتند و تیم ملی چین هم هیچوقت به مدعی مهمی بدل نشد.
در واقع همبازی بودن با ستارهها سطح بازی فوتبالیستهای چینی را تغییری نداد. اما تجربه ژاپن هم وجود دارد. جذب ستارههای مهم همراه با پیوستهای فرهنگی و سینمایی و کارتونی و مهمتر از آن راحتتر بودن حل شدن ستارههای اروپایی در سبک زندگی جاری در شهرهای بزرگ ژاپنی، موجب ترقی شدید سطح فوتبال در این کشور شد.
در همین هفتههای اخیر مجموعهای از بازیکنان ژاپنی در حال درخشش در فوتبال اروپا هستند و مطمئن باشید که ژاپن در جامجهانی بعدی برای حضور در نیمهنهایی جامجهانی، برنامهریزی خواهد کرد. حالا سرنوشت عربستان چه خواهد شد؟ پول و زیرساختهای درجه یک در این کشور راه را روشن نشان میدهد. اما نکته مجهول میزان وفق دادن بازیکنان اروپایی با سبک زندگی در عربستان است.
آیا در بلندمدت عربستان میتواند به پایگاه فوتبالیستهای درجه یک اروپایی تبدیل شود؟ این همان نکته مجهول داستان است. بههرحال عربستان همزمان میتواند هم راه ژاپن را در پیش بگیرد و هم راه چین را. و خب همه اینها ربطی به دلهره شدید من بهعنوان یک پرسپولیسی از رویارویی شوم 28 شهریور میان پرسپولیس و النصر نخواهد داشت. خوش بهحال استقلالیها که چنین دلهرهای را ندارند.
