روزنامه هفت صبح| در میان ویژهبرنامههای مناسبتی محرم تلویزیون، «حسینیه معلی» چند سر و گردن بالاتر میایستد. با این حال برخی نکاتی انتقادی درباره آن مطرح کردهاند.
منظر اول| محتوا
همزمان با ماه محرم پخش فصل چهارم «حسینیه معلی» با اجرای نجمالدین شریعتی و با حضور سیدمجید بنیفاطمه، عبدالرضا هلالی، میثم مطیعی و مهدی رسولی در شبکه سه شروع شد. اگر پیگیر فصلهای قبل بوده باشید، متوجه برخی تغییرات در اسامی میشوید که خب باعث ایجاد تنوع شده است و بار دیگر «حسینیه معلی» از مداحان شاخص بهره برده که این یک امتیاز است.
اتفاق خوب دیگر برنامه به چینش آن برمیگردد که مداحیها براساس نامگذاری سنتی است و به همین خاطر هر شب اقامه عزا به یکی از اصحاب کربلا اختصاص یافته. اهتمام به اقوام مختلف اتفاق خوب دیگری است که در «حسینیه معلی» رخ میدهد و مثلا عزاداری آذریها، بختیاریها و… به برنامه رنگ و بومی متفاوت میدهد. پایبندی سازندگان برنامه به شکل درست عزاداری و پرهیز از آنچه انحراف نامیده میشود، دیگر ویژگی مثبت «حسینیه معلی» است.
منظر دوم| ساختار
اینبار هم شمایل «حسینیه معلی» هیئات را یادآور میشود و دکور متناسب با محتوای هر عزاداری تغییر میکند. مصاحبه با چهرههای خاص به همراه پخش آیتمها نیز باعث بالا رفتن ریتم میشود. این برنامه اما با نقدهایی هم مواجه بوده است؛ مثلا محمود گبرلو، منتقد سینما و تلویزیون که سابقه اجرا هم در کارنامه دارد، نوشته: «نمیدانم چرا کارشناسان برنامه بیدلیل تا فرصت گیر میآورند زارزار گریه میکنند؟»
او ویژگیهای مثبت برنامه را برشمرده و در عین حال اشاره کرده: «گریه بیمورد و مصنوعی بهجای حرفهای اساسی و موثر، تبدیل به گریه ریاکاری، دروغ و دلزدگی میشود. یادتان نرود این برنامه وظیفهاش شور و هیجان صرف نیست وگرنه نیاز به اینهمه هزینه نداشت.» مشابه این انتقاد در میان برخی کامنتهای کاربران فضای مجازی هم دیده میشود که شاید در فصل بعد سازندگان را به فکر بازنگری درباره واکنش کارشناسان و نیز مجری بیندازد.
