روزنامه هفت صبح، مهلا جوادپور| از آخرینباری که علیرضا قربانی در کاخ سعدآباد تهران کنسرت گذاشت، چهار سال میگذرد. حالا چند روزی است که خبر آمده تور کنسرتهای او به تهران رسیده و در کاخ سعدآباد اجرا دارد. کنسرت «با من بخوان» در مرداد ماه سال 98 بهخاطر سبک جدیدش در پرفورمنس و جلوههای تصویری مورد توجه قرار گرفت اما اینبار کنسرت قربانی پیش از شروع هم سروصدا کرده است.
دلیلش هم فروش بلیتها در بازار سیاه به قیمتهای نجومی و مکان و امکانات کنسرت است. با این حال همچنان طرفداران سرسخت او هرطور شده تلاش میکنند به سانسهای تمدید شده برسند. از طرفی برخی هم معتقدند این نوع برگزاری کنسرت توهین به شعور مخاطب است.
بازار سیاه و بلیت 5 میلیون تومانی
تور کنسرت قربانی از 16 اردیبهشت شروع شد و تابهحال در شهرهای گرگان، رشت، تبریز، شیراز، کرمان، سیرجان و جزیره کیش اجرا شده است. کنسرت رشت هم حاشیههای خودش را داشت؛ در حین اجرای آهنگ «خیال خوش» صدای قربانی گرفت اما مخاطبان یکصدا ترانه را خواندند و تا انتها ادامه دادند.
از اینها که بگذریم میرسیم به کنسرت تهران. شب گذشته اولین سانس اجرای قربانی در باغ موزه سعدآباد بود. در ابتدا چهار روز برای کنسرت قربانی در نظر گرفته شده بود اما تمام 11هزار بلیت در عرض دو ساعت به فروش رفت و قرار شد دوباره تمدید شود. این درحالی بود که بسیاری از مخاطبان گله داشتند که اصلا موفق نشدند وارد سایت شوند.
طولی نکشید که بعد از به فروش رفتن تمامی بلیتها، تعدادی از آنها با قیمتهای نامتعارف وارد بازار سیاه شدند. در وبسایت ایرانتیک که درگاه رسمی و اصلی فروش بلیت این کنسرت است، بلیتها بسته به جایگاههای مختلف در بازه 290 هزار تومان تا 690 هزار تومان به فروش میرسند. در بازار سیاه اما اوضاع متفاوت است.
برخی یا انصاف دارند یا واقعا بعد از خرید بلیت پشیمان شده و میخواهند بلیت خود را به طرفدار دیگری بفروشند. بعضی دیگر به قصد سوءاستفاده، قیمتهای نجومی و غیرمنطقی روی بلیتها گذاشتهاند. برخی خبرگزاریها با استناد به آگهیهای فروش بلیت در یکی از پلتفرمهای معروف ثبت آگهی اعلام کردند که قیمت این بلیتها برای دو نفر حتی به چهار میلیون تومان هم میرسد.
اما هفت صبح با نگاهی دوباره به این وبسایت با بلیت تکنفره به قیمت 5میلیون و 800 هزار تومان هم مواجه میشود. این بلیت مربوط به اجرای 12 تیر است که در وبسایت ایرانتیک تماما به فروش رفته. برخی آگهیهای دیگر هم صندلیهای نزدیک به سن را تا سه میلیون تومان میفروشند. اخیرا مشابه این اتفاق را در کنسرتهای هنرمندان دیگر مانند محسن یگانه و رضا بهرام هم شاهد بودیم و بسیاری معتقدند این فرایند در پروژههای پرمخاطب اجتنابناپذیر است.
سر نفر جلویی را ببینیم یا قربانی را؟
بعد از بازار سیاه بلیتفروشی، مسئلهای که بسیار در فضای مجازی مورد بحث قرار گرفت، فضا و امکانات برگزاری این کنسرت بود. همه این ماجراها از انتشار عکسی در صفحه توئیتری مجموعه سعدآباد شروع شد که نشان میداد از صندلیهای پلاستيکی بههم متصل برای جایگاه مخاطبین استفاده شده است.
از طرفی سن اجرا بهقدری دور بهنظر میرسید که بسیاری از کاربران گفتند باید با دوربین شکاری به این کنسرت رفت. در سالنهای استاندارد کنسرت برای اینکه آخرین ردیف هم به اجرا دید داشته باشد، جایگاه مخاطبین به شکل شیبدار ساخته میشود اما بهنظر نمیرسد در سعدآباد به چنین مسئلهای توجه شده باشد.
از ردیف پنج بهبعد عملا کسی نمیتواند با چشم غیرمسلح قربانی و گروهش را ببیند. یکی از کاربران توئیتر در اینباره نوشته است: «پارسال ردیفهای آخر کنسرت سیصد در سعدآباد بودیم؛ دور بود ولی ارتفاع سکوها آنقدر بالا بود که به سِن اشراف معقولی داشتیم. حیف این کنسرت پرطرفدار نیست که از الان مشخص است خیلیها دید ندارند؟
کاش حداقل از همان سکوها استفاده میشد.» مسئله دیگری که بسیاری از کاربران به آن اشاره کردند جای پارک است. موزه سعدآباد پارکینگ ندارد و این مسئله میتواند برای آن حجم از مخاطب مشکلزا باشد. هم در کوچههای اطراف کاخ ترافیک شدیدی ایجاد میشود و هم بسیاری مجبورند در فاصلهای دور ماشینهای خود را پارک کنند و در خیابانهای شیبدار منتهی به کاخ مسیری طولانی را پیاده بروند.
