روزنامه هفت صبح| یک: هم رئیس سازمان صداوسیما و هم شهردار محترم نیروهای فعال و مخلصی هستند. مدیران تراز دورانی که در حال زندگی در آن هستیم. دستشان هم درد نکند اما وقتی که قرار است مصاحبهای بکنند یا سخنرانی انجام دهند وحشت ما را برمیدارد. اصلا کلامشان کلام فاصله است. کلام دوری است. کلام افتراق است.
بهخصوص آقای جبلی که هرچقدر از دوران مسئولیتشان در تلویزیون میگذرد، کلامشان خشنتر و تیزتر میشود و اصلا مشخص نیست چرا اینقدر عصبانی هستند. پایگاه فکری عادل فردوسیپور مشخص است اما فکر کنم هنوز کارمند سازمان است و در شبکه ورزش تهیهکننده. چرا اینگونه به او حمله میکنید؟ مگر شما ستوننویس فلان روزنامه تندرو هستید؟ راستش نفهمیدم که فلسفه این هجوم آقای جبلی چیست؟ خدا خیرشان بدهد. بههرحال زحمت کشیدهاند و میکشند. ارزیابی کیفی کارهایشان بماند برای بعدها.
دو: فینال محمدرضا گرایی و حریف گرجستانی در تورنمنت قرقیزستان را از یک سایت ورزشی دیدیم. حرفهای کوچ کشتیگیر ایرانی در کنار تشک واقعا جالب بود. همان ثانیه 15 میگوید: «ببین حریفت ترسیده…» چند ثانیه بعد ادامه میدهد: «دستاش داره میلرزه… میترسه از تو»… چند ثانیه بعد: «تمرکزتو حفظ کن… میخواهند بهش اخطار بدهند. دست داورا داره بالا میره… یهخرده حمله کن». داور بازی را قطع میکند و به کشتیگیر ایرانی اخطار میدهد!
متعاقبش سه بر صفر عقب میافتیم… وقت دوم هم همین داستان است. تاکید بر تمرکز و اینکه حریفت ترسیده و الان است که اخطار بگیرد و در نهایت گرایی یازده بر یک شکست میخورد! اگر کوچ قهرمانهای ملی در مسابقات به این مهمی در محدوده همین کلمات است آقا ما داوطلب هدایت کشتیگیرها در کنار تشک هستیم. یکخرده جملات انگیزشی میخواهد و اینکه «تو موفق میشوی» و «حریفت ترسیده» و «تمرکزت را حفظ کن» و اینطور چیزها. از قرار اصلا لازم نیست در مورد فنون کشتی و تاکتیک و اینطور چیزها بدانیم.
سه: در سینما و تلویزیون ایران استعدادهایی هستند که انگار از زیر چشمان ما در میروند. چشمان همه ما. از کارگردان تا نویسنده تا منتقد تا مدیران و تهیهکنندهها. مرحوم فتحعلی اویسی اینگونه بود. یک استعداد ناب بازیگری که بهاندازه کافی قدر ندید و الان که بدون شرح را نگاه میکنیم حیرت میکنیم از استعداد او در کمدی بیآنکه در دام لودهگری بیافتد. کاظم سیاح هم اینگونه است. یک بازیگر ممتاز و درجه یک که خیلی دیر به ظرفیت او بهعنوان یک بازیگر همه فنحریف و البته بهطور عمده در عرصه کمدی پی بردیم.
رضا نیکخواه هم اینگونه است. این همه سال بازیهای او را میدیدیم، فقط وقتی ستاره شد که آمد در برنامه جوکر. حالا که قطعههای نمایشی با شرکت او را در برنامههایی مثل در حاشیه و یا کمدیهای شبانه دیگر میبینم از اینهمه ظرافت و تیزهوشیاش در بازیگری شگفتزده ميشوم. چطور بود که کیفیت بازیهای او را درک نکرده بودیم؟ او یک بازیگر فوقالعاده کمدی است. درجه یک.
