روزنامه هفت صبح| خبر تصمیم برای ادغام شبکه کودک و امید اولین بار در هفتصبح منتشر شد. بلافاصله رئیس سازمان صداوسیما در مصاحبهای خبر را تکذیب کرد و گفت به شایعهها توجه نکنید! پیمان جبلی اما در همین مصاحبه تلویحا احتمال ادغام را تایید کرد.
منظر اول| شاهد مدعا
محمد سرشار، رئیس سابق شبکه کودک در صفحه شخصی خود مطلبی به اشتراک گذاشته که شاهدی است بر صحت خبر هفتصبح مبنی بر احتمال ادغام: «چند روز پیش از سازمان صداوسیما تماس گرفتند و درخصوص تعطیلی شبکه امید نظرم را پرسیدند.» بخش مهم دیگر نوشتار سرشار تاسف درباره وضعیت نهچندان خوب شبکه امید است:
«این سوال ذهن مرا به یکم شهریور ۱۳۹۵ پرتاب کرد. روزی که با ذوق و شوق فراوان، پخش آزمایشی شبکه امید آغاز شد اما چهار سال بعد، در شهریور ۱۳۹۹ با افسوس فراوان، پیشنهاد تعطیلی شبکه امید را به صداوسیما ارائه دادم.» او به نکتهای مهم اشاره و سندش را هم منتشر کرده است:« نظرسنجیها نشان میداد نوجوانان بالای ۱۵ سال شبکههای بزرگسال را تماشا میکنند و نوجوانان ۱۲ تا ۱۵سال هم ترجیح میدهند کانال نهال شبکه کودک را تماشا کنند.» در گزارش هفتصبح به این نکته اشاره شد که ادغام کودک و امید میتواند کیفیت برنامهها را بالا ببرد.
منظر دوم| نگرانیها
برخی برنامهسازان حوزه کودک نسبت به آینده این شبکه نگران هستند. سارا روستاپور به صبا گفته: «باکمترین بودجه و با عشق در حال تولید برنامههای کاربردی برای کودکان هستیم. یعنی میخواهند بینندههای خود را حذف کنند؟» او یک پشنهاد هم دارد:«من موافق جمع شدن گروههای کودک هستم که هر کدام هم برای گروههای سنی از کودکان برنامه تولید کنیم و برنامهریزی دقیقتری داشته باشیم اما نه یک مرکز بیهدف!»
سمیه عبداللهزاده هم مخالف طرح ادغام شبکههای کودک در قالب یک مرکز واحد است و در اینباره گفته: «چراکه هرچه این فضا محدودتر شود، برنامه و مسیر کاری ما نیز ضعیفتر خواهد شد.» با احترام به چنین نگرانیها، همه توان تلویزیون باید در خدمت تولید آثار با کیفیت برای گروه سنی کودک و نوجوان قرار گیرد؛ ازدیاد شبکهها چاره راه نیست و با موازیکاری اتفاقی رقم نمیخورد؛ کما اینکه آمارها گویاست.
