روزنامه هفت صبح، رامتین لطیفی| تئاتر برادوی با ۴۱ سالن نمایش بزرگترین مجموعه تئاتر دنیای انگلیسی زبانها را تشکیل داده است. البته از میان این ۴۱ سالن تنها ۳ سالن به نامهای برادوی، پالاس و وینتر گاردن در خیابان برادوی قرار دارند اما به واسطه قدمت این ۳ سالن، کل مجموعه به همین نام مشهور شده است.
سالن ویویان در خیابان ۶۵ منطقه آبراهام لینکلن منهتن واقع شده و اگر از میدان مشهور تایمز نیویورک ۱۰۰ متر به سمت جنوب پیادهروی کنید و به محض رسیدن به خیابان هلندیها به سمت راست بپیچید، به خیابان ۴۱ میرسید که ۳۷ سالن نمایش دیگر برادوی در آن قرار دارد. البته باید به این نکته اشاره کنیم که سالنهای تئاتر موجود در نیویورک محدود به مجموعه برادوی نیست و علاوه بر ۴۱ سالنی که در مورد آن نوشتیم، سالنهای تئاتر فراوان و پر رونق دیگری در این منطقه و نیز در این ایالت وجود دارد اما این سالنها به صفت برادوی مزین نشدهاند.
به طور کلی در فرهنگ نیویورکی سالنهای تئاتر برادوی سالنهایی هستند که حداقل ۵۰۰ صندلی برای تماشاگران داشته باشند و تمام این ۴۱ سالنی که به آن اشاره شد دارای این ظرفیت هستند. جالب است بدانید نیویورکیها به سالنهایی که گنجایش آنها بین ۱۰۰ تا ۵۰۰ نفر است «برادوی کوچک» و همچنین به سالنهایی که گنجایش آنها کمتر از ۱۰۰ نفر است «برادوی کوچکتر» میگویند.
یکی دیگر از خصلتهای خاص و ویژه برادوی، روی صحنه بردن نمایشهای بزرگ و مفصل موزیکال است به طوری که در بسیاری از نقاط جهان دو واژه برادوی و نمایش موزیکال هم ارز یکدیگرند و به جای هم به کار میروند. جالب است بدانید موسیقی در نمایشهای برادوی ضبط شده نیست و هنوز مانند نمایشهایی که در طول ۲ قرن گذشته در این نقطه به روی صحنه رفته است از گروه بزرگ نوازندههای حاضر در پشت صحنه استفاده میشود.
به علاوه دیالوگهای بازیگران نمایشهای برادوی نیز با آواز ادا میشوند و به همین دلیل بازیگران نمایشهای برادوی باید از قابلیتهای بسزایی، به ویژه صدای خوبی برای آواز خواندن برخوردار باشند. در برادوی نمایشهای سبکتر و جمع و جورتر که زمان اجرای آنها بین یک تا ۲ ساعت است، میتوانند روزی ۲ تا ۳ اجرا داشته باشند اما نمایشهای بزرگ و موزیکال که در یکی از ۴۱ سالن اصلی به روی صحنه میروند معمولا روزی یک اجرا دارند چرا که به طور عمده زمان این نمایشها بیش از ۳ ساعت است و همچنین اجرای این نمایشهای به قدری سخت و نفسگیر است که بازیگران و عوامل توانایی اجراهای بیشتر را ندارند.
ویژگی بعدی تئاتر برادوی که این مجموعه را از دیگر تئاترهای جهان مجزا میکند، عمر اجرای نمایشهاست. گفتنی است عمر اجرای نمایشها به استقبال مخاطبان از این آثار بستگی دارد و تا روزی که مخاطبان بلیت تهیه کنند و دستاندرکاران نمایش تمایل به اجرا داشته باشند این روند ادامه دارد.
برای مثال بسیاری از نمایشهایی برادوی بیش از ۱۰۰۰ بار روی صحنه رفتند. در برادوی آثاری از این دست را نمایشهایی با اجرای طولانی مینامند. نمایش موزیکال «شبح اپرا» که از سال ۱۹۸۸ به روی صحنه رفت اولین نمایشی است که نه تنها از مرز ۱۰۰۰ اجرا گذشت و نمایشی با اجرای طولانی نام گرفت بلکه با بیش از ۱۴۵۰۰ اجرا نام خود را به عنوان طولانیترین نمایش تاریخ و رکوردار این عرصه ثبت کرد.
اگرچه کتاب عاشقانه و معمایی شبح اپرا که در دهه ۱۹۱۰ توسط گاستون لورو به رشته تحریر درآمد نتوانست آنچنان سر و صدا به پا کند و حریف رقبای خود که نام نویسندگانی مانند ویلیام فاکنر و ویرجینیا وولف را روی جلدشان ثبت کرده بودند، بشود اما اقتباسهای نمایشی و سینمایی چشمنواز و دلنشین از این اثر سبب شد که این کتاب نیز در ادامه حیاتش و در دهههای بعدی به یکی از پرفروشترین کتابهای تاریخ ادبیات جهان بدل شود.
قیمت بلیت نمایشهای برادوی نسبت به دیگر نمایشهایی که میتوان در آمریکا یا کشورهای مطرح دیگر تماشا کرد گرانتر است. این نمایش ۱۵۰ دقیقهای بسته به اینکه صندلی تماشاگر در کدام قسمت سالن نمایش واقع شده باشد در حد فاصل ۳۵ تا ۲۰۵ دلار است. جالب است بدانید در اکثر روزهای ۳۵ سال گذشته این نمایش میزبان تعدادی از مخاطبان بود که تمام صندلیها را پر میکردند.
حالا این نمایش پس از ۳۵ سال، اجرای نهایی خود را روی صحنه برد و پس از این اجرا و سخنرانی احساسی اندرو لیوید وبر، کارگردان و آهنگساز این نمایش که زیر لوستر طلایی معروف سالن برادوی ایستاده بود، به خاطرهها پیوست. بدیهی است گروه بازیگران در طول ۳۵ سال گذشته تغییر کردند و در طول دوران اجرا با بازیگران جوانتر جایگزین شدند. جالب است بدانید در گروه بازیگران اصلی اجراهای متاخر این نمایش، نام یک بازیگر ایرانیالاصل به نام رامین کریملو نیز به چشم میخورد.
در آخرین اجرای این نمایش که شب یکشنبه به روی صحنه رفت، بلیتی برای مردم عادی فروخته نشد و تمام تماشاگران نمایش را مدعوینی تشکیل دادند که کثیری از آنها پیشتر در همین نمایش مشغول به کار بودند. این افراد نیز برای تقدیر از زحمات وبر و اعلام حمایت قلبیشان از این نمایش پرخاطره، سنگ تمام گذاشتند و بیشترشان با گریم و لباسهایی که در نمایش شبح اپرا بر تن داشتند وارد سالن شدند و جلوه چشمنوازی و ویژهای به آخرین اجرای این نمایش بخشیدند.
تعدادی از صندلیهای این اجرا نیز به عنوان صندلی ویژه، بین طرفداران این نمایش که پیشتر به دیدن این اجرا آمده بودند قرعهکشی شد و این افراد با حضور خود، تجربهای را از سر گذراندند که بعید است دوباره تکرار شود.اجرای آخر این نمایش ۲۱۴دقیقه روی صحنه بود و بارها به واسطه تشویقهای طولانی حضار با وقفه مواجه شد. این تشویقها زمانی به اوج خود رسید که اندرو وبر پس از پایان نمایش و در شروع سخنرانی خود و با صورتی که از اشک خیس شده بود، این نمایش را به روح پسرش، نیکلاس که سه هفته پیش درگذشته بود تقدیم کرد.
به طور قطع میتوان این نمایش را موفقترین نمایش تاریخ تئاتر جهان نامید. در طول ۳۵ سال گذشته و بدون در نظر گرفتن تعطیلی سالنهای نمایش در دوران همهگیری ویروس کرونا، بیش از ۲۰ میلیون نفر به تماشای این اجرا نشستند و درآمد ۱.۳۶ میلیارد دلاری را نصیب صاحبان این اثر کردند. در پایان، برای اعلام رسمی رسیدن تئاتر شبح اپرا به ایستگاه آخر، لوستر طلایی معروف ۱۰۰۰ کیلوگرمی این نمایش نیز برای بار آخر از روی سقف رها شد و این بار برای همیشه روی زمین آرام گرفت.
