روزنامه هفت صبح، مهلا جوادپور| مدت زیادی است که قرارداد كشت فراسرزميني بين ایران و ونزوئلا بسته شده و بارها از طرف کارشناسان یک قرارداد دو سر برد خوانده شده است. با اين حال امیررضا قنبري، رئيس كارگروه توسعه صادرات ايران و ونزوئلا در گفتوگو با هفت صبح توضيح داده است كه تا به امروز به دليل نبود تبليغات، هيچگونه كشاورزي خردي از طرف ايرانيان در ونزوئلا شكل نگرفته است و فقط چند سرمايهگذاري كلان از طرف شركتهاي خصوصي و دولتي در اين كشور انجام شده است.
اين در حالياست كه سرمايهگذاري در زمينهاي كشاورزي اين كشور ميتواند با كمترين هزينه انجام شود و سود بالايي براي سرمايهگذار داشته باشد. در اين گزارش ميخواهيم به اين بپردازيم كه شرايط كشاورزي در ونزوئلا چگونه است؟ چه محصولاتي را ميتوان كاشت و بعد از آن به كجا صادر ميشوند؟ مزيتهاي سرمايهگذاري در زمينهاي كشاورزي ونزوئلا چيست؟
آبخيز، ارزان و به صرفه
علی رضوانی زاده، نایب رئیس انجمن کشت فراسرزمینی ایران معتقد است ونزوئلا میتواند به انبار محصولات کشاورزی جهان تبدیل شود. احتمالا به این خاطر که کمتر کشوری در جهان مانند ونزوئلا از داشتن شرایط اقلیمی و زمینی برخوردار است که امکان توسعه یک فعالیت کشاورزی بهینه را فراهم کند.
ونزوئلا، به دلیل اینکه کشوری با آب و هوای گرمسیری است براي كشاورزي بسيار مناسب است. آب فراوان است و سدهاي متعدد و پرآبي در اين كشور وجود دارد. قنبري در اينباره به هفت صبح ميگويد: «بارندگي به قدريست كه 500هزار هكتار زمين ميتواند تنها با كشت ديمي محصول بدهد. يعني فقط كافيست بذرپاشي شود و آن را به حال خود رها كرد تا محصول بدهد.» همچنين در سال این امکان وجود دارد که در یک زمین 3 مرتبه کشت انجام شود.
این کشور حتی اعلام آمادگی برای کشت برنج هم کرده است. از 91 میلیون هکتار زمینی که در این کشور وجود دارد، نیمی از آن برای فعالیتهای کشاورزی مناسب است. در این میان میزان اراضی موجود برای محصولات یکساله مانند ذرت، پنبه، سویا، برنج، سورگوم(ذرت خوشهای) و لوبیا 8.3 میلیون هکتار است. به گفته فخرالدین عامریان، رئیس کارگروه کشت فراسرزمینی در ونزوئلا، از اين مقدار زمين، ايرانيها 2 تا 3 ميليون هكتار را ميتوانند بخرند.
از مزاياي ديگر كشاورزي در اين كشور، قيمت ارزان و ناچيز زمين كشاورزي است. قنبري در گفتوگو با هفت صبح تاكيد ميكند كه سرمايهگذاري در زمينهاي كشاورزي اين كشور به صرفه است چرا كه قيمت هر هكتار زمين براي واگذاري صد ساله، تنها بين 2 تا 5 ميليون تومان است. قنبري در توصيف مزيتهاي ديگر اين سرمايهگذاري ميگويد: «دولت ونزوئلا قبول كرده است در يك بازه 10ساله تنها 20درصد هزينه زمين را دريافت كند و باقي را محصول دريافت كند.»
همچنين كشت فراسرزميني لزوما به اين معني نيست كه محصول به ايران صادر شود چرا كه فاصله ايران تا ونزوئلا زياد است و ممكن است صرفه اقتصادي و همچنين زماني نداشته باشد. بهطور مثال در كشور سيرالئون كه فاصلهاش به نسبت كمتر است، ايران كشت فراسرزميني انجام ميدهد و علاوه بر صادرات به كشورهاي اروپايي به ايران هم صادر ميكند. به گفته قنبري سرمايهگذاران ميتوانند محصولات خود را به كشورهاي همسايه ونزوئلا مانند برزيل، آرژانتين و آمريكا صادر كنند. اين كار هزينه كمي براي سرمايهگذار دارد اما سود كلاني ميدهد.
كشاورزي صنعتي
كشاورزي در ونزوئلا به صورت صنعتي و كاملا مكانيزه انجام ميشود. رئيس كارگروه توسعه صادرات ايران و ونزوئلا در اين باره توضيح ميدهد: «كشاورزي در اين كشور كاملا صنعتيست و مانند ايران از روشهاي سنتي استفاده نميشود. با هواپيما بين زمينها تردد ميشود و باند فرودگاه در كنار زمينهاي كشاورزي تعبيه شده است. زمينهايي كه افراد و سرمايهگذاران ميخرند بزرگ هستند. زير 500 هكتار زمين در ونزوئلا جزو كشاورزي خرد محسوب ميشود و به طور مثال بالاي هزار هكتار كشاورزي كلان. هدف ونزوئلا هم اين است كه افراد با سرمايهگذاري كشاورزي كشورشان را مكانيزه كنند.»
گلرنگ؛ يكي از سرمايهگذاران
قنبري معتقد است به دليل اينكه دولت در زمينه سرمايهگذاري در كشت فراسرزميني اقدامات تبليغاتي انجام نداده، هيچ سرمايهگذار خصوصي براي اين كار اقدام نكرده است. عامريان هم چند روز پيش در مصاحبهاي گفته بود: « به دلیل عدم حمایت از کشاورزی فراسرزمینی از سوی وزارت کشاورزی، سرمایهگذاران ایرانی رغبتی برای ورود و خرید زمین در این کشور از خود نشان نمیدهند.
دولت ایران هم حمایتی برای توسعه کشت فراسرزمینی از خود نشان نداده در نتیجه سرمایهگذار احساس امنیت نمیکند و تمایلی برای ورود به بازار ندارد.» با اين وجود سرمايهگذاريهاي كلان در زمينهاي اين كشور انجام شده است. يكي از آنها شركت گلرنگ است. به گفته قنبري اين شركت زمين خريده اما هنوز به مرحله بهرهبرداري نرسانده و كشت انجام نداده است. شركت ديگري هم پيش از گلرنگ در حدود 100هزار هكتار زمين كاكائو كشت كرده بود.
قنبري در ادامه درباره چند شركت خصوصي و دولتي ميگويد: «اخيرا بعد از اختتاميه اجلاس نهم كميسيون مشترك در ايران، جلسهاي داشتيم و قرار شد چند شركت ايراني براي سرمايهگذاري به ونزوئلا بروند و روي زمينهاي كشاورزي فعاليت انجام دهند. وعده عملكرد آنها هم اين است كه محصول توليد كنند و در بازارهاي كشورهاي همسايه مثل برزيل، آرژانتين و آمريكا محصولاتشان را بفروشند.»
دولت ونزوئلا برای جذب سرمایهگذاری خارجی مشوقهای ديگري را هم در نظر گرفته است که برخی از آنها عبارتند از:
* لغو تعرفههای گمرکی 550 قلم کالای وارداتی از جمله مواد غذایی
* تصویب قانون مقابله با تحریمها به منظور فراهم شدن شرایط سرمایهگذاری شرکتهای خارجی
* شناور کردن نرخ ارز و فراهم نمودن امکان تسعیر پول ملی به ارزهای خارجی برای بازگرداندن سرمایه
* افزایش سهم مشارکتی سرمایهگذاران خارجی
* تسهیل ثبت شرکت برای شرکتهای خارجی
* حمایت دولت در تامین انرژی مورد نیاز پروژهها اعم از برق و سوخت
* امکان استفاده از ارزهای رمز پایه در نظام مالی ونزوئلا
