روزنامه هفت صبح| شبکه نسیم بهتازگی از برنامه جدید خود با نام «لالایی» رونمایی کرده است. این برنامه با اجرای گیتی خامنه و با شعار «آرامش در آغوش کشیدن مادر» آماده شده .
منظر اول: محتوا| برنامه «لالایی» انعکاسی است از همه محتواهایی که در برنامههای دیگر تلویزیون شاهد بودهایم؛ مثل اهمیت خانواده، نقش مادران، زنان قوی و … خب آیا باز هم نیازی به یک برنامه مستقل هست؟ طبعا جواب مثبت است و میماند این که آیا «لالایی» حرف جدیدی دارد؟
بر اساس چند قسمت ابتدایی، این برنامه چندان قابل دفاع نیست و ویژگی متفاوتی نسبت به محتواهای موجود در تلویزیون ندارد. حتی در خود شبکه نسیم برنامهای مثل «نفس» روی آنتن رفته که هدف آن پاسداشت مقام مادران بوده و تاحدوی موفق عمل کرده است. «لالایی» میخواهد به زنان از منظری متفاوت بپردازد و به همین خاطر سراغ مادران فعال در خانه و اجتماع میرود. ایده ارزشمند است اما ایراد همانی است که گفتیم: نداشتن ایدههای جدید و حرفهای نو. حتی نقش مادران و لالایی آنها در تربیت نسلها هم بهخوبی بازنمایی نشده است.
منظر دوم : ساختار| گیتی خامنه سابقه زیادی در اجرا دارد و این بار هم از پس ماموریت خود بهخوبی برآمده است. او سعی میکند آرام و به دور از هیجان صحبت کند و همین، ویژگی خاص اجرای او محسوب میشود. ضعف ساختاری برنامه به مطول بودن مصاحبهها است. در هر قسمت یک مادر، مادر بزرگ و فرزند حضور مییابند که خب اختصاص همه زمان برنامه به یک سوژه واحد، امری است خسته کننده.
در لابهلای برنامه چند آیتم پخش میشود؛ مثل لالایی خواندن بچهها، پخش لالایی برای مصاحبه شوندهها از طریق گوشی، صحبتهای کارشناس درباره زنان، خانواده و …. مشابه چنین آیتمهایی را در تلویزیون بارها شاهد بودهایم و از این منظر، برنامه «لالایی» متفاوت عمل نکرده است. برنامه دارای دکوری نسبتا زیبا است که سعی شده در آن از نشانههای سنتی و مدرن بهره گرفته شود. این ایدهای خوب است که نشان میدهد سازندگان نه فقط دلبسته سنت هستند و نه گرفتار مدرنیته شدهاند.
