روزنامه هفت صبح | «باشگاه امید» نام برنامهای است که در قالب مجله عصرگاهی روی آنتن شبکه امید میرود و هدف آن دادن اطلاعات مختلف به مخاطبان است. این برنامه بهتازگی بخشی با عنوان «مجری نو» تعبیه کرده تا استعداد علاقهمندان به اجرا محک بخورد.
منظر اول: محتوا| برنامه «باشگاه امید» اساس و پایه خود را بر تعامل گذاشته است. به این معنا که تلاش میکند مخاطبان نوجوان در این برنامه مشارکت داشته باشند. این اتفاق در قالب خواندن پیامها، نظرات و پخش ویدئو اجرایی میشود. چنین ایدههایی را پیشتر در برنامههای تلویزیونی شاهد بودهایم اما تداوم آن لازم است.
مهم اما رسیدن به طرحهای نو و ایدههای جذاب است تا مخاطب رغبت بیشتر برای تعامل داشته باشد. پیرو همین است که «باشگاه امید» بخشی به نام «مجری نو» راه انداخته. مخاطبان نوجوان ویدئوهای خود را به برنامه ارسال میکنند که هر روز چند مورد آن پخش میشود. در عین حال مجری و کارشناس نظرات خود را درباره اجرا بیان میکنند و از مخاطب میخواهند رای خود را درباره کیفیت هر شرکتکننده ثبت کنند. آیا این اتفاق منجر به تربیت مجری خواهد شد؟ باید منتظر نتیجه باقی ماند.
منظر دوم: ساختار| نکته مهم «باشگاه امید» ضرباهنگ خوب آن است. برنامه به اندازه کافی رفت و برگشت دارد و همه زمان به صحبت مجریان و مهمانهای حاضر در استودیو نمیگذرد. دکور برنامه نکتهای ویژه نسبت به برنامههای دیگر تلویزیون ندارد و بار اصلیاش را بر دوش ویدئووال قرار داده است. آیتمهای برنامه هم میتواند سوژه و ساختار جذابتری داشته باشد و از الگوی کلیشهای تلویزیونی تبعیت نکند.
امتیاز دیگر «باشگاه امید» اجرای سر حال مجریان است که اگر گامها را درست بردارند میتوانند تبدیل به مجریان خوب تلویزیون شوند. این برنامه به تناوب از چهرههای مختلف دعوت میکند؛ اگر گفتوگوها کوتاهتر باشد و مهمانها جزو چهرههای محبوب باشند، نتیجهای بهتر برای همراه کردن گروه سنی نوجوان بهدست میآید. استفاده از یک شخصیت برای ایجاد فضای کمدی در برنامه ایدهای تازه نیست اما به طراوت «باشگاه امید» کمک کرده.
