روزنامه هفت صبح، مسعود روزبهانی| «نمایش» هنری است که مخاطب خاص دارد و تماشاگران آن معدود به طیفی مشخص هستند. با این حال هر وقت شکلی متفاوت و تازه از این هنر عرضه شده، با اقبال فراوان مردم و مخاطبان همراه بودهاست. نمونهاش را میتوان در نمایشهای میدانی دید که اولینبار توسط بهزاد بهزادپور در سال ۸۳ با عنوان «شب آفتابی» آغاز به کار کرد. نمایشهایی که عمدتا با رنگ و بوی مذهبی به روی صحنه رفته و در فضاهای باز و به اصطلاح «بیگ پروداکشن» مخاطب را همراه با قصه خود کرده است.
شبی در کهکشانها ، فصل شیدایی، محشر، سرزمین خورشید، روشنای شب تار و در تازهترین اثر از این دست، تنهاتر از مسیح؛ عنوان نمایشهایی است که هر سال میزبان هزاران نفر از اقشار مختلف مردم هستند. این گونه از نمایشها عمدتا از تکنیک نور و صدا به همراه حرکات پرفورمنس بهره میگیرند و در تلاش هستند تا به نوعی با استفاده از بیان تصویری در ذهن مخاطب مفهومی را جا بیندازند.
در اجرای سال ۹۷ قصه «تنهاتر از مسیح» از روز اربعین آغاز و با یک فلاش بک به وقایع کربلا اشاره داشت و دوباره با یک فلاش فوروارد به روز اربعین بازمیگشت و در نهایت اتفاقات به اسارت مردم سوریه و شقاوت داعش پیوند میخورد. شیوه روایت نمایش در سال ۹۸ تغییر کرد و داستان از حرکت کاروان سیدالشهدا(ع) از مکه و ماجرای مسلم و تنهایی و شهادت او در کوفه آغاز و به صحرای کربلا و شهادت اصحاب امام حسین(ع) و حضرت علی اکبر(ع)، حضرت عباس(ع) و سیدالشهدا (ع) میرسید. ماجرای اسارت اهل حرم و حرکت به سمت شام و شهادت حضرت رقیه(س) و خطبه حضرت زینب(س)، اسارت مردم سوریه و دفاع از حرم حضرت زینب(س) و امام زمان(عج) شکل نمادین ظهور موضوعات دیگر نمایش بودند.
در نمایش امسال «تنهاتر از مسیح» که این شبها در بوستان ولایت و به صورت رایگان میزبان خیل عظیمی از عاشقان حسینی است، تلاش شده است نوعی روضهخوانی هنری با محوریت مصائب آل الله در واقعه عاشورا را در مدت ۶۰ دقیقه پیش چشم مخاطب اجرا کند.
داستان حضرت مسلم ابن عقیل و خیانت کوفیان، ورود کاروان امام حسین (ع) به کربلا، شهادت حضرت عباس و علی اکبر و در نهایت به تصویر کشیدن گودال قتلگاه و اسارت خاندان پیامبر(ص) مجموعهای کامل و روایت تصویری مستندی است از واقعه عاشورا و قیام سیدالشهدا (ع).
مردم ایران از دوران زندیه و شروع روایت تصویری واقعه کربلا به خوبی نشان دادهاند که هنر تعزیه و نمایش میدانی برایشان از چه اهمیت ویژهای برخوردار است. اهمیتی که حتی ممنوعیت برگزاری تعزیه در دوران پهلوی اول نیز نتوانست جلوی علاقه مردم به این هنر کهنه را بگیرد و در گوشه و کنار شهر صدای تعزیه خوانها بلند بود. سازمانها و نهادهای متولی امر فرهنگ باید بیش از پیش از هنر نمایش و تئاتر برای به تصویر کشیدن وقایع تاریخی و مذهبی حمایت کنند و چه دلیل وحجتی محکمتر از حضور هزاران نفری مردم در صندلی نمایشهای اینچنینی.
امیدواریم مسیری که توسط سازمان هنری رسانهای اوج در سالهای اخیر برای نمایشهای بزرگ میدانی شبیه روشنایی شب تار برای واقعه غدیرخم و «تنهاتر از مسیح» با محوریت وقایع کربلا آغاز شده است با حمایت دیگر نهادهای متولی امر گسترش یابد و در شهرستانها نیز ادامه پیدا کند.
