روزنامه هفت صبح، آنالی اکبری| وقتی بحث زیباترین و جذابترین زنان و مردان وسط میآید معمولاً ذهنمان به سمت بازیگر، خواننده یا مدلهای معروف میرود. شاید دور و بر خودمان کسانی باشند که در جمعهای دوستانه و خانوادگی زیبا نامیده شوند، اما تقریباً مطمئنیم که آنها «جذابترین» نخواهند بود.
نمیشود اسم فروشنده یک مغازه یا کارمند دون پایه یک شرکت خصوصی نیمه ورشکسته را «زیباترین» گذاشت. بدون اینکه کسی مستقیم بهمان آموزشی داده باشد، خودمان میدانیم که برای «ترین» بودن باید شغل یا موقعیت ویژهتری داشت و بیش از اینها توی چشمِ جهان بود.
سایتها و مجلههایی هستند که هر سال جذابترین زنان و مردان را انتخاب میکنند. هیچ یک از آنها معلم یک دبستان دولتی، پزشک اورژانس، مهندس معدن یا یک زن خانهدار نیستند؛ همان سلبریتیهایی هستند که تمام سال عکسشان را روی پوستر فیلمها یا بیلبوردهای تبلیغاتی دیدهایم و پاپاراتزیها در حین گاز زدن همبرگر شکارشان میکنند و همه جا حرف از ظاهر و استایلشان است.
مردم کمکم میپذیرند که فلان بازیگر زیباترین زن دنیا و فلان ورزشکار خوشپوشترین مرد جهان است. اما جالب است بدانید گاهی همین «ترینها» چنین نگاهی نسبت به خود ندارند. مارگو رابی بازیگر معروف معتقد است زن زیبایی نیست و حتی در حلقه دوستانش جذابترین به حساب نمیآید.
سوفیا لورن در مصاحبهای گفته بود هیچ وقت صورتش مطابق استانداردهای زیبایی دنیا نبوده و دهانش را بزرگ و بینیاش را زیادی دراز میدانسته. در حالی که خیلی از ما باور داریم آدری هپبورن صاحب دلنشینترین صورت و لبخند بوده، خودش فکر میکرده چهره خندهداری داشته.
پنلوپه کروز میگوید میتواند به همان اندازهای که گاهی زیبا به نظر میرسد، زشت باشد و رایان گاسلینگ معتقد است چهره عجیب و غریبی دارد و قبلاً فقط به او نقش آدمهایی با مشکلات روانی، خوره یا گوشه گیر پیشنهاد میشد. جداً فکر میکنید چیزی به نام زیبا و جذابترین انسان وجود دارد؟ من که ایده خانم کروز را بیشتر دوست دارم.
