روزنامه هفت صبح، آنالی اکبری | کتابها و مقالات زیادی درباره شناخت نماد و نشانهها منتشر شده. پژوهشگران زیادی هنوز در پی کشف و تفسیر نمادهای قدیمی هستند. امروز میدانیم (یا توافق کردهایم) که اژدها ترکیبی نمادین از افعی و پرنده است که هم میتوان به چشم موجودی ویرانگر نگاهش کرد و هم آفریننده. عقاب پرندهای پرقدرت و آسمانی است و سرخپوستهای آمریکا معتقد بودند پرهای عقاب نشاندهنده پرتو خورشید است.
لنگر نماد ثبات و توانمندی و امید است و اغلب بر روی مهرها، شیشههای رنگی و خالکوبیها دیده میشود. دایرههای متحدالمرکز نمادی از نظم و ترتیب در آفرینش است. زعفران را به خورشید ربط میدهند و نماد فروتنی و تواضع است و با عشق و جادو هم پیوند دارد. از نظر مصریان باستان، نیلوفر آبی نمادی از تولد و تولد مجدد بود. شبدر چهاربرگ با خوششانسی همراه میشود و کرم نماد زمین، مرگ و فروپاشی است.
تصور کنید صدها سال بعد، پژوهشگران و باستانشناسان ایموجیهای ما در چتها و متنهای منتشر شده در اینترنت را تحلیل خواهند کرد. آن صورتکهای زرد خندان و گریان، آن قلبهای رنگارنگ و میوه و سبزیجات و دستها. شاید هرگز نفهمند که آن صورتک پرطرفدار که اشکهایش از شدت خنده سرازیر شده، در واقع نماد آدمی است که با ظاهری جدی و کمحوصله موبایل را در دست گرفته، کف پایش را به دیوار چسبانده و حتی قصد لبخند زدن در دنیای واقعی را هم ندارد.
آیا آنها مفهوم آن ایموجی وارونه را خواهند فهمید و میدانند کسی که از آن استفاده کرده قصد داشته نشان دهد که همه حرفهایش شوخی بوده؟ پژوهشگران آینده میتوانند احساس آدمی که از قلب قرمز استفاده کرده را از حس فرستنده قلب زرد و سبز و سفید تشخیص دهند؟ آنها مفهوم انگشتهای مختلف را خواهند فهمید؟ آیا متوجه پیام نهفته گل رز در انتهای پیام خواهند شد؟ (بین ما چیز خاصی نیست، اما کاش بود!) نگاهی به ایموجیهای پر کاربردتان بیندازید. آیندگان ما را در آن شکلکها پیدا خواهند کرد.
