روزنامه هت صبح، بهنام مظاهری| نمایش تمامموزیکال دیو و دلبر به کارگردانی ماهان حیدری و آهنگسازی بهزاد عبدی از ۱۸ خردادماه روی صحنه رفته و تا ۲۰تیر هم ادامه دارد. در این نمایش خوانندگان زیادی هر روز روی صحنه اجرا میروند اما شاخصترین نامی که در میان آنها دیده میشود نام حمید حامی خواننده باسابقه و خوشصداییست که بیشتر از ۲ دهه است همه او را میشناسیم و با صدایش آشناییم. خوانندهای که برای سالهاست بهصورت خستگیناپذیر در مارکت موسیقی فعال است و نمیتوان تلاشهایش در این سالها برای تولید و ارائه موزیک سالم و حرفهای را نادیده گرفت.
نگاه به آهنگهای غمگین و صدای آرامشبخشش نکنید، تنها باید یک یاغی تمامعیار باشی تا این همه سال در یک مارکت بیقانون و قاعده دوام بیاوری. شاید بیراه نباشد اگر بگوییم حامی تنها خواننده پاپ است که از نسل اول خوانندههای بعد از انقلاب تا امروز فراز و فرودهای مارکت و پیچهای خطرناک موسیقی ایران را طی کرده و امروز همچنان باصلابت همیشگیاش روی استیج برای مخاطبان دوآتشهاش میخواند.
از معدود خوانندههایی است که صدایش حرفهای است و اصولی میخواند و گوش کردن آهنگهایش خود بهتنهایی حکم یک دوره آموزش صداسازی و آواز است. او این روزها کنسرتهایش به دور از هیاهو و تبلیغات اضافی سلد اوت میشود و مخاطبانش سالنهای او را هرجای ایران که باشد پر میکنند.
نکتهای که درباره حامی و طرفدارانش باید گفت این است که حامی طرفداران خاموش زیادی در ایران دارد که شاید مانند طرفداران خوانندههای امروزی توی چشم نباشند اما هستند و زیاد هم هستند. طرفدارانی که از زمان نوجوانی با صدای او خو گرفتهاند و حالا دیگر سنین شلوغکاری در اینستاگرام و فضای مجازی را رد کردهاند.
خیلی شیک و بیسروصدا بلیت کنسرت خواننده محبوبشان را میخرند و در آرامش کامل با خانواده به کنسرت میروند. البته این به این معنا نیست که حامی مخاطب جوان ندارد، دارد، اما بسیاری از طرفداران او از سالهای دور همراه او بودند و طبیعی است که حالا هرکدام صاحب یک زندگی و همسر و فرزند باشند.
نکته جالب دیگر در مورد حامی این است که زمانی او را خواننده دهه پنجاهی مینامیدند و شاید هنوز هم بهنوعی این اسم روی او باشد اما دهه پنجاهیهای حامی متعلق به همان آلبومهای اول بود. چیزی که حامی دنبالش بود فراتر از سبک و سیاق یک دوره خاص بود. حامی یک کلاسیکخوان است و آثارش هم رنگ و بوی موزیک کلاسیک دارند.
شاید بتوان گفت سبک او بیشتر پاپ کلاسیک است. سبکی که حالا شاید معدود خوانندههایی در ایران باشند که آن را زنده نگه داشتند و پرچمدارشان هم حامی خودمان است. حامی در سالهای فعالیتش روی موسیقی و سبک دلخواهش تمرکز کرد و هیچوقت مقابل خواستههای مارکت سر خم نکرد.
همه آنهایی که در فضای موسیقی ایران هستند در برهههایی از زمان شاید این حدس را زده باشند که دیگر دوره خوانندههایی مثل حامی تمام شده. حامی اما عکس این موضوع را ثابت کرد و نشان داد چطور میتوان خارج از مارکت بود و دوام آورد. او هیچوقت بهدنبال مد در موسیقی نبود و به علاقهاش وفادار ماند.
حالا هم همچنان بلیتهایش فروش میروند و آهنگهایش هم خوب دانلود میشوند. غیرمنطقی نیست اگر بگوییم حامی یکی از معدود خوانندههایی است که شاید در آیندههای دور هم همچنان آهنگهایش شنیده شود و حتی بیشتر. دلیلش؟ دلیلش این است که او هیچوقت بهدنبال مد نبود و موسیقیاش هم تاریخ مصرف ندارد.
او از ابتدای فعالیتش تا امروز درگیر زدوبندهای مرسوم نشد و همیشه نسبت به مافیای مارکت معترض بوده و هست و شاید بهخاطر همین صدای اعتراض، خیلی موقعیتها را هم از دست داد. حامی خودش بهتنهایی خود را بالا کشید و بارها و بارها سیزیفوار قلههای مارکت را فتح کرد و آنقدر این کار را تکرار کرد که حالا میتوان گفت ثباتی را بهدست آورده که کمتر کسی در موسیقی ایران بهدست میآورد. همه اینها شاید همان جمله اول را تایید کند که حامی جدا از اینکه یک عاشقانهخوان آرام است، درونش یک سوار یاغی با اسبی تکشاخ است که خستگیناپذیر میتازد و میجنگد و خراشی هم برنمیدارد.
