روزنامه هفت صبح | به مناسبت دهه کرامت، شبکه دو ویژهبرنامهای به نام «راحیل» را در کنداکتور قرار داده. سالها پیش در این برهه زمانی «دست در دست» روی آنتن میرفت.
منظر اول: محتوا| پخش برنامه «راحیل» همزمان با روز دختر آغاز شد و به همین مناسبت غالب مهمانهای آن کسانی هستند که نسبتی با این مناسبت دارند. مثل فریده فرخینژاد، گوینده پیشکسوت خبر، مریم اسماعیلی دکترای ژنتیک، میلاد عرفانپور و دخترش، خادمان حرم امام رضا(ع) . زینب زارع در مقام مجری سوالاتی عمومی درباره دهه کرامت و سوالات اختصاصی از هر مهمان میپرسد.
طبعا گپ و گفتها برای مخاطب وفادار تلویزیون میتواند قابل توجه باشد اما برای مخاطبان دیگر نه. دلیل این است که «راحیل» هم مثل همه برنامهها، ساعتی به گفتوگو و حرفهای آشنا میگذرد. در بخشی که مجری دوم برنامه یعنی فاطمه امجدیان فیلم و کتاب و … پیشنهاد میدهد، «راحیل» افتی فاحش پیدا میکند. بارزترین دلیل این است که او برخلاف زارع، مجری باتجربه و صاحب تکنیکی نیست و تلاشش به بار نمینشیند.
منظر دوم: ساختار | «راحیل» نزدیک به یک ساعت روی آنتن است. ایراد مهم ساختاری برنامه به تک مهمان بودن برمیگردد که در غالب قسمتها، مجری فقط با یک مهمان برنامه را پیش برده است. در عوض، برنامه دارای آیتم، موشن، مجری دوم و … است که باعث بالا رفتن ضرباهنگ شده.
این بخش هرچند فاقد نوآوری است اما چیزی از برنامههای روتین تلویزیون کم ندارد. ایده قصهخوانی مجری در ابتدای برنامه، تمهیدی است برای فرار از یکنواختی که خب پیشتر در برنامههای دیگر مورد استفاده قرار گرفته بود. «راحیل» در فضایی باز (چیزی شبیه کافیشاپ) پخش میشود که این ایده هم نو نیست. با این حال فرار یک برنامه از استودیو اتفاق مثبتی است. خاصه آنکه کارگردان برنامه به تناوب از تصاویر شهر بهره میبرد و از نظر بصری «راحیل» صاحب جذابیت بیشتر میشود.
