روزنامه هفت صبح | سریال عروسکی «شهرک کلیله و دمنه» ساخته مرضیه برومند از روز جمعه در شبکه نمایش خانگی توزیع شد و قرار است به شکل هفتگی در اختیار علاقهمندان قرار گیرد. این سریال در قسمت اول چه حال و هوایی داشت؟
منظر اول: محتوا | «شهرک کلیله و دمنه» داستان یک زن و شوهر است که محل خوش آب و هوای زندگی خود را رها کرده و به تهران آمدهاند. از همین خلاصه قصه میتوان پیبرد که برومند دنبال آسیبشناسی از هجوم بیرویه به پایتخت است. این نگاه انتقادی از همان سکانس اول در سریال وجود دارد و تا آخر ادامه مییابد؛
از شیوه رانندگی، سختیهای آپارتماننشینی، ترافیک خیابانها و حتی برخی آدمهای دغل! «شهرک کلیله و دمنه» با چنین نگاه انتقادی بیشتر مناسب مخاطب بزرگسال است تا کودک. گویا خانم برومند باز هم برای بچههای دهه ۶۰ قصه میگوید و دغدغه اصلیاش شرایط سخت آنها است. طبعا علاقهمندان به آثار این کارگردان میتوانند با داستان «شهرک کلیله و دمنه» همراه شوند و گاه از اشارات تلخ آن تاسف بخوردند و گاه با شوخیهایش بخندند.
منظر دوم: ساختار| کار عروسکی اصولا سخت است؛ بهویژه اینکه یک کارگردان با تعدد شخصیت مواجه باشد. «شهرک کلیله و دمنه» را میتوان ادامه قدرتنمایی مرضیه برومند بعد از «شهر موشها ۲» دانست. در آن فیلمها ساختار از قصه جلو بود و البته نوستالژی مقدم بر هر دو اینها. حالا در سریال «شهرک کلیله و دمنه» هم از نظر زیبایی بصری، تنوع عروسک و نیز هماهنگی آنها چیزی کم نیست.
از قضا این حجم از شخصیت و لوکیشن انطابقی با نام سریال که از داستانهای کلیله و دمنه وام گرفته دارد. حتی کارگردان حواسش بوده که به اندازه کافی قصه تعریف کند و سهم شخصیتهای اصلی در رونمایی، به طور مساوی تقسیم شود. این از تجربه مرضیه برومند میآید که میداند با عروسکهایش چه کند. برای قضاوت کامل درباره سریال باید منتظر قسمتهای بعد ماند.
