روزنامه هفت صبح | خبر اینکه این هفته تولد ۷۱سالگی استاد شهرام ناظری بود. شوالیه آواز ایران و یکی از بزرگان موسیقی این کشور دیگر تقریبا موفقیتی نیست که در این عرصه کسب نکرده باشد. ناظری اگرچه سبک و سیاق آواز و موسیقیاش سنتی است اما همواره یکی از خلاقترین موزیسینها و خوانندهها بوده. اگر باور ندارید حتما حداقل آلبوم «رومی» او را گوش کنید و ببینید استاد قبل از اینکه موزیک امبینت اینقدر پر رنگ شود، فضای آلبومش امبینت بوده. حالا هنوز باید بروی روی شونه تنظیمکنندههای پاپ ایرانی بزنی و بگویی استاد اینقدر قیمهها را در ماستها نریز و خلوتتر کار کن!
این هفته بازار موسیقی چندان رونقی نداشت. کنسرتها همچنان تق و لق است و در روزهای جشنواره موسیقی فجر هستیم که خبرها حاکی از آن است که چندان رمق خاصی ندارد. آهنگ جدید خاصی هم به غیر از دو سه ترک قابل معرفی به بازار نیامد که در ادامه مطلب به آن هم خواهیم پرداخت.
خبر اول و شوکهکننده استقبال بینظیر از کنسرت حمید هیراد در سلیمانیه عراق بوده. اصولا ما عادت داریم وقتی خوانندههایمان در ایران هستیم از هیچگونه حمله و تهمت و افترا به فالش خوانی و بلد نبودن موسیقی به آنها دریغ نمیکنیم، اما همان خوانندهها وقتی به خارج از ایران میروند تازه میفهمند چقدر محبوبند. البته ما این کار را میکنیم که خوانندههایمان آبدیده شوند و قصد بدی نداریم!
خبر این است که «هیراد» در سلیمانیه عراق هفت هزار بلیت فروخته و همه را در بهت فرو برده. ماجرا این است که گویا بعد از پخش آهنگ «خدا» این قطعه حسابی در آنجا گرفته و به همین خاطر هم تهیهکننده این خواننده تصمیم به برگزاری کنسرت در سلیمانیه میگیرد. ۱۵۰۰ بلیت هیراد تنها در کمتر از یک ساعت به فروش رفته و همین باعث شده که سانسهای کنسرت او به سه سانس افزایش یابد که مجموعا ۷۰۰۰ بلیت برایش فروش رفته.
چند سال پیش هم اگر یادتان باشد محسن یگانه و رضا صادقی رفتند آمریکا را ترکاندند و برگشتند. آنقدر که بعد از پر شدن ۸۰۰۰ نفر در سالن مایکروسافت مسئولان سالن کف کرده بودند و فکر نمیکردند یک خواننده ایرانی تا این حد طرفدار داشته باشد. خلاصه اینکه گویا باید کمی با خوانندههایمان مهربانتر باشیم. پس فردا اگر دیدید محسن ابراهیم زاده و ویکند و پیت بول باهم فیت دادند تعجب نکنید.
این هفته سه آهنگ شاخص از سه خواننده شاخص منتشر شد. اولی و مهمترین آنها «جیران» به خوانندگی همایون شجریان است که تیتراژ سریالی با همین نام به کارگردانی حسن فتحی است. پیشنهاد میکنم هم سریال را دیده و هم موزیک همایون را بشنوید. درباره آهنگ «جیران» هرچه بگوییم کم گفتهایم و تنها باید به این نکته بسنده کنیم که حقیقتا آهنگ گولاخی است و تا نشنوید متوجه منظور ما نخواهید شد.
آهنگساز کار فردین خلعتبری است و شاعرش هم امیر حسین الهیاری. گروه کر فیلارمونیک ایران هم نواختن سازها را برعهده داشتند.
آهنگ دوم «زیباترین رویا» از علی زند وکیلی است. آهنگی ساده و جمع و جور که شاید نباید اینطور میبود. صدای زند وکیلی را که دوست داریم و این قبول.
تنظیم این قطعه هم ساده و روان است و کار دست اشکان آریا. پویا بوترابی ترانه را سروده و علی زندوکیلی هم آهنگساز کار بوده. نکته اینجاست که اگرچه نمیتوان گفت «زیباترین رویا» کار خوبی نیست اما ملودی آنچنان که باید حق این ترانه خوب را ادا نکرده و طوری نیست که در ذهن آدم بنشیند. روند شروع تا پایان ملودی کاملا قابل حدس است و بارها در آهنگهای مختلف ایرانی نظیرش را شنیدهایم و به نظر میرسد زند وکیلی برای ملودی آنچنان که باید وقت نگذاشته.
کار بعدی هم با نام «بیقرار» از سالار عقیلی منتشر شده. استاد عقیلی که اگر یک هفته در موسیقی ایران کار جدید نداشته باشند آن هفته در تاریخ ثبت نمیشود این بار با کار جدیدشان چشم بازار را کور کردهاند. «بیقرار» انصافا آهنگ زیبایی است، حتی اگر خوانندهاش را دوست نداشته باشید.آهنگساز قطعه «بیقرار» حمیدرضا گلشن است و ملودیاش بینظیر است.
ترانه محمد سعید میرزایی هم به خوبی روی کار نشسته و ایمان کی پیشینیان هم هرچه داشته برای تنظیم گذاشته و موفق هم بوده. «بی قرار» از آن آهنگهایی است که خیلی در محیطهای شلوغ نمیتوان گوش کرد، چرا که از آن دست کارهایی است که نیاز به فوکوس دارد تا زیباییهایش را درک کنید.
