روزنامه هفت صبح | در این روزها نقد و نظرهای متنوع و متعددی درباره فیلمها، عملکرد کارگردانها، بازیگران و دیگر عوامل آثار حاضر در جشنواره خواندهایم. در این میان معدود بازیگرانی هستند که روی موفقیت آنها اشتراک نظر وجود داشته باشد. یکی از آنها پژمان جمشیدی است که هفته پیش او را به عنوان چهره هفته انتخاب کردیم.
همبازی او در فیلم «بیمادر» هم دارای چنین شرایطی است: پردیس پورعابدینی. فیلم نتوانسته نظر مثبت مخاطبان و منتقدان را بهدست بیاورد اما بازیگرانش موقعیتی کاملا عکس دارند. نمونهاش حجم بالای تمجیدها از بازی پورعابدینی. او بعد از درخشش در سریال «آقازاده» با پیشنهادهای متعددی مواجه شد.
اما مترصد نقشی بود تا بتواند خود را از زیر سایه راضیه و مانلی بیرون بکشد و ثابت کند توانایی عرض اندام در نقشهای مختلف را دارد. هر چند موقعیت پرتنش شخصیت او در «آقازاده» چنین امکانی به او میداد اما برای اثبات کامل، چنین چالشی را نیاز داشت. پورعابدینی در «بی مادر» وارد جلد مادری میشود که صاحب یک پسر بچه خردسال است.
اولین چالش برای او از همین جا شکل میگیرد که باید نقش مادر را تجربه کند. بیماری فرزند و مشکلات مالی، مادر را دچار استیصال کرده. این درماندگی در بازی پورعابدینی به قدری طبیعی و باورپذیر است که مخاطب ناخواسته تحت تاثیر قرار میگیرد. خوشبختی پورعابدینی وقتی تکمیل میشود که بدانیم بازیاش در «خائن کشی» مسعود کیمیایی شاخهای دیگر از بلوغ و توانمندیاش را عیان ساخته است. این بازیگر یک شبه با «آقازاده» ره صد ساله را پیمود اما با انتخابها و رفتارهای بیرونیاش نشان میدهد قرار نیست یک شبه حذف شود.
