روزنامه هفت صبح | اینکه دست تلویزیون مدتهاست از داشتن برنامه و سریالهای جدید و جذاب خالی مانده، حرف تازهای نیست. با این حال در چنین شرایطی هم میتوان کنداکتور را بهتر مدیریت کرد. فعلا داریم از کنداکتور شبکه یک میگوییم که پیشتر شرح دادیم باکس طلایی آن وضعیتی بدتر از رقبا دارد.
در ساعتهای دیگر هم کنداکتور شبکه یک وضع مناسبی ندارد، کما اینکه بامداد دوشنبه در اختیار بازپخش سریالیست قرار میگیرد. البته بازپخش یک برنامه نقطه ضعف محسوب نمیشود اما وقتی یک برنامه متعلق به دو ماه قبل باشد، چرا! دوشنبه شب تکرار قسمتی از برنامه سریالیست روی آنتن رفت که اوایل آذر پخش شده بود. این برنامه اختصاص به سریال روزگار جوانی اصغر توسلی داشت؛ سریالی که حتی در نظرسنجی رسمی صداوسیما هم شکست خورد.
طبعا شبکه یک از میزان محبوبیت این سریال اطلاع دارد و میداند مخاطبان از آن راضی نبودهاند. پس چه دلیلی دارد که مصاحبه با کارگردان و بازیگران آن بعد از دو ماه باز هم پخش شود؟ آیا چنین اتفاقی حاصل نبود نگاه درست در چینش کنداکتور است؟ آیا چنین تصمیمی یعنی کنداکتور میتواند به هر شیوه و قیمتی پر شود؟
کامنتها
وحید سعیدی: سریالیست جزو برنامههای استاندارد تلویزیون است که بهدرستی برایش باکس تکرار در نظر گرفته شده است. اما اینکه بهعنوان آنتنپرکن از آن استفاده کنند کار بسیار اشتباهی است و اعتبار برنامه را زیرسوال میبرد. پخش قسمتی از این برنامه که محورش بررسی یکی از ضعیفترین سریالهای سال تلویزیون است، یک گاف اساسی است.
احمد رنجبر: عدم توجه به کنداکتور، معضلی است که همه شبکهها گرفتار آن هستند ولی وضع برای شبکه یک بدتر است. در شرایط منطقی میشد خلاصه سریالیست را آماده و پخش کرد و بخشهایی که برای مخاطب فاقد اهمیت است را بیرون گذاشت. وانگهی در نیمههای شب برای کدام مخاطب شنیدن حرفهای فلان کارگردان درباره سریالش جذابیت دارد؟
