روزنامه هفت صبح | سوم مهر، فردوس کاویانی وارد ۸۰ سالگی شد. بازیگری که به عشق بازیگری، رشته شیمی را رها کرد و سال ۱۳۴۰ به بازیگری در تئاتر رو آورد. ستاره بخت کاویانی در دهه شصت درخشید که همزمان در چند فیلم و سریال موفق حاضر شد. اجاره نشینها، در مسیر تندباد و بانو جزو فیلمهایی هستند که به دل خاص و عام نشستند. در تلویزیون محله برو و بیا، محله بهداشت و آینه شروع طوفانی او بود.
در دهه هفتاد همسران وجهی دیگر از توانایی کاویانی را نشان داد و بعد از آن در فیلم و سریالهای موفق زیادی حضور یافت. کاویانی این روزها حال خوشی ندارد. بهتازگی بخشی از گفت و گوی قدیمی با این بازیگر توسط موزه سینما رسانهای شده که نشان از دقت نظر او به حرفهاش دارد. از جمله جایی که گفته است: در سینما نقشهای مکمل خیلی ظریف را دوست دارم و ترجیح میدهم زیرا برایم گویاتر است و خیلی به دنبال نقشهای اول نیستم اما در تئاتر اغلب نقش اول را بازی کردم.
کامنتها
وحید سعیدی: همیشه یکی از دشمنان سر سخت «همسران» و بعدها « خانه سبز» بودم. همسران برایم قابل تحمل تر از خانه سبز بود آنهم به یک دلیل؛ حضور فردوس کاویانی. او چنان به نقش دایی کمال رنگ و جلا بخشیده بود که میشد فقط به خاطرش آن سریال پر از اغراق و گنده گویی را تحمل کرد.
احمد رنجبر: امتیاز فردوس کاویانی جایی است که هم میتواند نقش مردی ساده دل در اجارهنشینها را باورپذیر بازی کند و هم در سریال همسران وارد شمایل شخصیت فانتزی شود. او جزو کسانی است که بازیگری در خونشان است.
مرجان فاطمی: یکی از بهترین بازیهای فردوس کاویانی را در فیلم «بانو»ی داریوش مهرجویی شاهد بودیم. کرمعلی، سرایدار بانو که با مظلومنمایی همسرش را به خانه بانو میآورد و همین ورود، سرآغاز تمام بدبختیها میشود.
